4 juli 2006 Mansilla-Virgen del Camino

Het valt weer niet mee om uit bed te komen en wat te eten. Bovendien heb ik sinds een paar dagen last van mijn linkerkaak. Het doet zeer op het scharnierpunt dus eens lekker gapen gaat niet. Meestal trekt zoiets met een paar dagen wel weg maar vanmorgen met het eten deed het zeer tijdens het kauwen en het kraakt af en toe. Een beetje voorzichtig eten dus en och wat vanzelf is gekomen gaat ook vanzelf weer over.

Lopend, met even de dreiging van regen en 2 korte pauzes, zijn we rond 11 uur in Léon. Eerst naar de refugio van de benedictinessen om een nieuwe pelgrimspas te kopen. Kunnen we weer lekker laten stempelen! Als we verder lopen kunnen we de foto’s op een disc laten zetten en nog even verder mijn verhaal kopieëren. En daar blijft het bij want later blijkt dat het postkantoor helemaal vooraan in de stad is en aan teruglopen hebben we een hekel! Omdat Spanje zo weinig postkantoren heeft, zullen we tot Astorga moeten wachten met opsturen.

We bekijken de kathedraal en vragen een stempel. In de pas van Piet zet ze hem op de verkeerde pagina dus hij baalt. Terug voor een nieuwe op de juiste plek en dan te horen krijgen dat dat niet mag en verder genegeerd worden. Wat een vriendelijkheid?! Ze snappen niet wat zo’n pas voor een pelgrim betekent, het is gewoon zijn camino!

We eten wat en lopen verder op de route. We komen langs het klooster van San Marco wat nu een chique hotel is. We schuilen daar want het onweert en het regent een beetje. Toch de cape aan en doorlopen. Nou, de regen blijkt vlug over te gaan en dus de cape weer uit. Tot aan het eindpunt Virgen del Camino hebben we schaduw en dat is heerlijk lopen. We zoeken een hostal en nemen een kamer, er is in deze plaats geen refugio. En het is ook wel eens fijn om gewoon met z’n tweeën te zijn. ‘s Avonds gaan we iets eten en ontmoeten 2 pelgrims uit Noorwegen. Ze zijn vandaag in Léon gestart en hebben er nu pas 9 km opzitten. Ze zijn ook voor het eerst sinds hun huwelijk samen weg en de kinderen zijn alleen thuis dus dat maakt het extra spannend. Ze hebben allerlei vragen en we zitten zo gezellig 1,5 uur te kletsen. Niet dat wij alles weten want ze moeten hun eigen pad lopen maar een paar tips konden we ze wel geven. Ze hebben maar 8 dagen vakantie en de vrouw liep voor het eerst nu dus dat is ook wennen. En zo denk je een avond zonder pelgrims te moeten doorbrengen en ontmoet je er toch een paar!

5 juli 2006 Virgen del Camino-Hospital de Orbigo

Vandaag een lange tocht van 30 km en we zijn op tijd op pad. Net voorbij het plaatsje waar we sliepen gaan we linksaf de natuur in hopen we. Maar we lopen over een asfaltweg en komen langs de aanleg van alweer een nieuwe snelweg. Tjonge het lijkt wel of Spanje helemaal vol wegen wil komen liggen. Pas voorbij Oncina de la Voldancina lopen we door een gebied wat nog het meest lijkt op de heidevelden bij Orvelte in Nederland. Met een groot verschil: je loopt op rode aarde in plaats van op zwarte aarde. Maar het is er mooi en voor de verandering eens geen geraas van auto’s. In het daarop volgende dorp is een bar maar die is nog gesloten. Ik geloof niet dat ons dat op de hele route al gebeurd is. Maar niets aan te doen, we gaan gewoon naar het volgende (iets grotere) dorp. Ook daar is de bar gesloten maar gelukkig staat er in de refugio een koffieautomaat. Hoezo verslaafd aan koffie?!

We doen ook nog boodschappen en dan moeten we 5 à 6 km over een kaarsrechte asfaltweg. We zijn allebei blij als we die gehad hebben. Dan over het volgende stene pad door de velden naar het voorlaatste dorp. Even in de schaduw van een fronton boterhammen eten en op voor de laatste 4 km. Ook vandaag hebben we geluk wat het weer betreft: best wel wat zon maar ook bewolking zodat het heerlijk wandelweer is. Net voor Hospital de Orbigo moeten we linksaf een straat in en hebben dan een prachtig zicht op de lange brug die in het midden een knik heeft. Om van zijn gelofte, elke donderdag een halsketen te dragen, af te komen, organiseerde de ridder Suero de Quinones met 9 medestanders een toernooi van 30 dagen. Ze vochten met elke ridder die langskwam bij de genoemde brug en zo werd hij van zijn gelofte ontslagen.

Het is een leuk stadje en we vinden een mooie refugio. De gebruikelijke bezigheden van een pelgrim die ergens aankomt worden afgewerkt: bed uitzoeken, tas uitpakken, bed opmaken, douchen, was wassen, kopje koffie drinken en een dutje doen. Daarna schrijven, eventueel wat boodschappen doen, wat eten en kletsen met de andere pelgrims in de refugio. En op tijd naar bed natuurlijk want ‘s morgens is het vroeg dag. En morgen moet er weer het een en ander geklommen worden!

6 juli 2006 Hospital de Orbigo-Santa Catalina de Somoza

Het ontbijt in de refugio is lekker en de koffie smaakt ook goed. Als we aanlopen is het best fris en ik houd mijn trui dan ook aan. We pakken de verkeerde route nl. die langs de weg en denken dat ze wel samen komen. Maar dat is niet zo en bij het plaatsje Santibanez houdt de markering op. Dus lopen we naar dit plaatsje om daar de goede route weer op te pikken. Het rode en stenige pad gaat omhoog en omlaag door de akkers en loopt nog steeds over de Paramo. Wel fijn om niet meer langs de weg te lopen.

Op het hoogste punt wordt ons een eerste blik gegund op Astorga met haar kathedraal. Alles lijkt dan zo dichtbij maar meestal moet je nog 1,5 tot 2 uur lopen voor je er bent. In Astorga gaan we eerst naar het postkantoor. Blijk ik in de verkeerde rij te staan! Waar ik moet zijn worden de pakjes opgehaald en een mevrouw heeft een "moeilijk" pakket want ze staat er al zeker 5 minuten. En het duurt nog langer dus ik wacht netjes achter de gele streep. Komt er een mevrouw met een briefje om een pakje op te halen en die schiet gewoon voor! Ik laat verbaal even merken dat ik eerder was en wordt dan gelukkig geholpen. Kan ik daar alleen maar de enveloppe kopen en moet ik terug naar de eerste rij om de porto te betalen. Meestal ben ik niet zo ongeduldig maar deze manier van werken kost mij een half uur. En dat allemaal voor jullie de lezers van ons verhaal!

We bekijken ook de kathedraal nog, maar vor ons beginnen ze allemaal op elkaar te lijken. We beslissen dan, en ik weet niet eens of we er nog meer tegenkomen, dat we alleen de kathedraal in Santiagon nog bezoeken. Wat boodschappen en iets te eten en dan is het kwart voor 1 als we Astorga weer verlaten. Het is warm geworden intussen maar we lopen toch nog 9 km en vinden dat het dan mooi is. We gaan vandaag in de gemeentelijke herberg maar besluiten meteen om voortaan een particuliere refugio te nemen met iets meer voorzieningen!

7 juli 2006 Santa Catalina de Somoza – El Acebo

Vandaag was een prachtige wandeldag met veel klimmen en dalen, schitterende vergezichten en niet te warm. Ik kon best goed uit bed komen en nadat we alles gedaan hebben, gaan we buiten even een boterham eten. In de "tuin" van de refugio ligt een zwerfhond en die voeren we ons oude brood van eergisteren. Hij vindt het heerlijk en heeft zo in ieder geval voor vandaag goed gegeten. We horen even later dat de bar al om 6 uur open is dus we gaan nog een warme kop koffie drinken. Het is kwart voor 7 voor we weg zijn en dat is voor onze doen aan de late kant. Maar het lopen gaat prima vandaag en zo zijn we om iets over 9 al in Rabanal. Tijd voor nog een kop koffie met iets te eten. We doen wat boodschappen en dan wordt het tijd voor het echte werk: klimmen! Maar het gaat geleidelijk en over een goed pad en dat vbrengt ons rond 11 uur in het dorpje Foncebadon. En hoe hoger we komen hoe mooier de uitzichten worden! We drinken iets fris en beginnen aan de laatste 2 km naar het Cruz de Ferro. Bij dit kruis laten pelgrims een steentje achter dat ze van thuis mee hebben gedragen. Het is een symbool van hun last die ze van zich af kunnen leggen door de Jacobsroute naar Santiago te lopen. Piet en ik hebben ook allebei een steentje meegebracht en dat laten we achter bij het kruis. Ik weet niet van welke "last" het me moet bevrijden maar het gaat om de symboliek. Piet heeft er moeite mee omdat het zo’n mooi steentje is en omdat hij het in onze eigen tuin heeft gevonden. Maar het is een jarenlange traditie en dus blijft het toch daar!

We eten er ook onze boterhammen en dan gaan we bergafwaarts naar Manjarin. Daar wilden we eerst in de refugio blijven maar er is niet eens stromend water dus lopen we door. Ons pad loopt langs de weg over de berghellingen en we moeten nog een keer klimmen. Maar als we dan op het hoogste punt zijn en even later de bocht omgaan is het uitzicht zo overweldigend dat je er stil van wordt. Rondom bergen in in het midden de vallei met bossen, dorpen en uitlopers van de bergen. Hopelijk geeft de foto een beetje een beeld van wat we zagen. Dan is het alleen nog maar dalen en genieten van wat je ziet. Rond 3 uur zijn we in El Acebo en worden aangehouden door een man die kamers verhuurt en vraagt of we vandaag daar blijven. De kamer met ontbijt en diner is € 25,= en dat is niet echt duur. Maar we willen er over nadenken en gaan iets drinken in de bar waar ook de albergue is. Wat mij het meeste aansprak van de kamer is dat we misschien eens iets anders te eten krijgen dan de beperkte keuzes van de pelgrimsmenu’s. De man zei dat hij groente ging maken en die hebben we allang niet meer gehad. Dus we nemen de kamer die lekker ruim is en douchen en wassen de was. Ik weet niet waar ik die op kan hangen en dus leg ik alles op de brede muur rond de tuin. En  het droogt prima!

Waar het aan lag weet ik niet maar vandaag heb ik met veel plezier gewandeld en een goed gevoel overgehouden aan hoe en wat we gewandeld hebben. Ik hoop dat dat tot Santiago zo blijft want het einde nadert met rasse schreden. Nog maar 222 km te gaan en dat is ruim een week wandelen! Toon is vandaag jarig, van harte proficiat. O ja, al dagen vergeet ik te vermelden dat er in Spanje zoveel vliegen zitten. Terwijl ik dit buiten zit te schrijven, vliegen er wel 20 van die beestjes rond. En ze gaan steeds op je zitten, vreselijk!

Nu vergeet ik ook te melden dat we vandaag een klein slangetje zagen, een van de eerste dieren die we in Spanje zien dus dat is nog niet zoveel.

8 juli 2006 El Acebo – Cacabelos

Vaak schrijf ik mijn verhaal al voor we gaan eten en moet ik terugkomen op wat er dan soms nog gebeurd. Zo ook over gisteren. In de ochtend verliest Piet een stukje vulling uit zijn tand. En net voor het eten breekt er nog een heel stuk van zijn tand af. Gelukkig heeft hij er geen pijn aan. Het eten wat voor ons gekookt is door onze gastheer is echt heel erg lekker. Een heerlijke goed gevulde salade, spaghetti en als toetje appel-perencompote. En alles is vers uit eigen tuin en vegetarisch. De wijn die we erbij krijgen is lekkerder dan alle wijn die ik de laatste tijd bij het plegrimsmenu krijg. Ook Helja, de Finse pelgrim, is erg aardig en praat volop. Ze had gisteren een rustige dag omdat ze vanwege te kleine schoenen blaren en blauwe nagels had gelopen. Ze wil vandaag in Ponferrada andere schoenen kopen en vroeg daarom of er een schoenenzaak is. Het werd aan haar uitgelegd en ik dacht dan vragen we ook maar of er een tandarts is. Blijkt Helja tandarts te zijn in Finland! We leggen uit wat er gebeurd is en volgens haar hoeft het, als het niet pijnlijk is, niet meteen gemaakt te worden. Fijn dat je op de route krijgt wat je nodig hebt! Het ontbijt vanmorgen was ook erg lekker en hij had een speciale fruitshake gemaakt. Toen we weggingen wenste hij ons nog een hele fijne tocht en een goede beëindiging ervan. Nou dat zal wel lukken want sinds vandaag is het zeer waarschijnlijk dat we op zondag 16 juli in Santiago aankomen. Op die dag zijn we 30 jaar getrouwd en het leek me heel bijzonder als die 2 dingen zouden smanevallen. Heel lang zag het er naar uit dat het niet zou lukken maar we hebben de laatste dagen erg goed gelopen en nu is het nog maar 8 dagen! Een heel dubbel gevoel want je bent blij dat het (bijna) gelukt is om op het einddoel aan te komen maar het betekent ook dat de wandeltocht daarmee afgelopen is. En daarmee realiseer je je dat er nog een ander leven is naast dit wandelleven. Kun je dat zomaar oppakken? Past die jas aan de kapstok nog?

9 juli 2006 Cacabelos-Vega de Valcarce

Sinds we in El Acebo geweest zijn en in dat "bijzondere" huis geslapen hebben, voel ik me door St. Jacques weer op de route gezet en heb ik er opnieuw plezier in gekregen om op weg te zijn. Hij heeft me laten zien dat het ons pad is wat we lopen en dat ik me niets aan moet trekken van wat andere pelgrims zeggen of denken. Heerlijk voelt dat alsof je bevrijd wordt van een last en alles in deze laatste week op de goede plek valt!

De route van vandaag was echt heel erg mooi. Het eerste stuk ging door de wijngaarden naar het stadje Villafranca del Bierzo. We kochten er ‘s morgens om 8 uur al heerlijke kersen. Leuk is dat alle pelgrims die je ‘s morgens ziet vertrekken ook weer samen komen in het eerste plaatsje voor een koffiestop. Daarna begint het mooiste stuk van vandaag. In ons boekje staat dat de eigenlijke Jacobsroute over de weg loopt. Maar omdat dat zo druk is geworden, hebben ze een alternatieve route gevonden. Die gaat wel over een berg en is steil en inspannend maar heel mooi. Wij willen niet langs de weg lopen en dus gaan we omhoog. Het si best wel steil maar als je rustig aandoet en op tidj even uitrust en geniet van het uitzicht gaat het prima. Boven loopt het pad wel een uur langs een aantla bergruggen en de uitzichten zijn magnifiek. We genieten met volle teugen en zien beneden over de weg een heleboel andere pelgrims lopen. Ze weten niet wat ze missen! Het naar beneden lopen is altijd zwaarder maar nog zeer de moeite waard want ook dan heb je vergezichten. Wat volgt is een saai stuk langs de grote weg en dan zijn we rond 2 uur op de plaats van bestemming. Fijn zo vroeg. We gaan nog lekker warm eten en nemen brood mee terug naar de refugio. De hele avond ligt nog voor ons! Kim en Sascha komen nog langs en we kletsen een tijdje. Zij willen eerst eten en dan nog doorlopen naar O Cebreiro. Ja ieder heeft zijn/haar eigen pad!

10 juli 2006 Vega de Valcarce-Alto de Poie

We zitten boven op de pas van een berg met een schitterend uitzicht. Er is hier verder niets dan een grote weg met een albergue, bar en een hostal/restaurant maar voor een pelgrim is dat genoeg. De tocht van vandaag was weer prachtig. Het vertrek was om iets over half 7 en de eerste kilometers waren nog vlak. Daarna eerst een klim over de weg en dan een afdaling via een rostpad. We kruisen een romeins bruggetje en dan gaat het over een steenpad omhoog naar La Faba. Daar zijn inmiddels al heel wat pelgrims aangekomen en omdat er maar een bar is, is het wachten op een kop koffie. Vanuit dit dorp klimmen we de berghelling op om daarna langs een aantal bergruggen te lopen met steeds wisselende maar prachtige vergezichten. Rond 11 uur zijn we in O Cebreiro en doen daar wat boodschappen. Ze hebben nog echt oude huizen van vroeger die palloza heten. De route loopt verder langs de weg terwijl achteraf blijkt dat er een mooiere route over een heuvelrug is. Nou ja, niets aan te doen. We eten ons brood in het gehucht Linares en dan begint het ook al aardig warm te worden.

Vanaf dit dorp loopt een steenpad afwisselend stijgend en dalend langs de weg naar het volgende dorp. Dan moeten we weer een stuk langs de weg om vervolgens met een laatste flinke klim warm en bezweet op ons eindpunt aan te komen. De albergue ziet er schoon uit en we installeren ons als eerste. Later komen er nog 5 pelgrims bij maar echt druk is dat niet. Morgen willen we iets verder doorlopen dan de route aangeeft omdat we anders in een gehucht komen met alleen een pelgrimsherberg. En ik geloof dat we dan zo’n 15 km moeten sjouwen met eten. Daar hebben we niet zo’n zin in dus hopelijk lukt het om zo ver te lopen in de warmte.

11 juli 2006 Alto de Poie-Sarria

Piet zet geen wekker want hij denkt wel wakker te worden door andere vertrekkende pelgrims. Om 5 voor 6 stoot hij me aan en even later gaat pas de eerste wekker van iemand. We zijn dus niet voor 7 uur weg! Maar het lopen over een pad langs de weg en later langs de bergrug en door bossen gaat prima en zo zitten we om iets voor 10 uur vooraan in Triacastela aan de koffie. Nog wat boodschappen en rond kwart voor 11 zijn we weer op pad. We moeten eerst door een beekdal en later omhoog door allerlei gehuchten naar San Xil. Nog een stukje naar de Alto de Riocabo en dan is het tijd om brood te eten.

Het is alweer behoorlijk warm als we verder over de pas wandelen en even later weer afdalen. We lopen over grindpaden, holle wegen en zogeheten corredoiras. Dit zijn oude verbindingswegen tussen de dorpen en soms erg vochtig. Maar het is al weken mooi weer dus we lopen nu gewoon over de stenen. We passeren dorpjes met namen als Montan, Furela en Calvor. In deze laatste plaats staat een herberg maar daar kun je niets eten. We hebben ook geen voorraad bij dus we moeten verder. Ik ben het lopen door de warmte inmiddels een beetje zat maar er zit niets anders op. In het volgende gehucht zien we Kim en Sascha weer. Zij zijn over Samos gelopen en hebben daar het klooster bekeken. We kopen een ijsje en maken ons op voor de laatste 4 km. Als we er eentje gedaan hebben, komen we langs een prachtige nieuwe refugio waar je ook kunt eten en ontbijten. Je snapt dat we niet lang na hoeven denken: stoppen met wandelen en morgen weer verder! Nog 120 km te gaan.

12 juli 2006 Sarria-Portomarin

Het is ontzettend warm in de slaapzaal van de refugio maar we slapen toch best goed. Alles voor het ontbijt staat keurig netjes klaar en rond half 7 zijn we op pad. De route voert vandaag langs wel 20 gehuchten en dorpjes. We lopen over zandpaden en zand/rotspaden tussen stenen muurtjes van het ene gehucht naar het andere. Bijna van het begin tot het einde lopen we boven over een bergrug en hebben zo ook nog mooie uitzichten. Het is niet echt heel warm en er staat een lekker windje. Toch krijg ik rond het middaguur last van mijn voetzolen en van mijn tenen door het vele klimmen en dalen. Och, je kunt maar weer ergens pijn hebben en als je eenmaal op de plek van bestemming bent en gedouched hebt, is dat ook weer zo vergeten. En vandaag hebben we Fernon weer gezien. Leuk want waarschijnlijk komen we allebei a.s. zondag in Santiago aan. Nog 90 km te gaan.

13 juli 2006 Portomarin-Palas de Rei

Wat een pelgrims zijn er op weg vandaag en er komen ook heel wat fietsers voorbij. Fietsers zul je denken het is toch een wandelpad. Ja dat klopt maar mensen met een mountainbike hebben bedacht dat het toch wel een hele uitdaging is om het wandelpad fietsend af te leggen. Je zou daarbij verwachten dat ze dan de wandelaar met een beetje respect behandelen en de ruimte geven. Nee hoor, ze beginnen al vroeg te schreeuwen of te bellen en vinden dat zij alle ruimte moeten krijgen. Niet alle fietsers zijn zo hoor maar dat zijn dan wel de uitzonderingen. En aangezien we nog ca 100 km van Santiago zitten, beginnen fietsers erg vroeg om daar vandaag nog aan te komen. En ook heb je veel Spanjaarden die de laatste 100 km lopen en zo daarmee al een aflaat in Santiago kunnen krijgen. Het is dus gewoon erg druk nu op de route en dat merk je ook aan de slaapplaatsen. Maar we weigeren ons op te laten jutten hierdoor en lopen gewoon ons eigen pad. Met op tijd een rustpauze voor koffie en om iets te eten. En als we aankomen dan zien we wel!

Het was vanmorgen eerst best wel bewolkt en er stond een fris windje. Maar dat is heerlijk om te lopen en in het begin hadden we net zulke mooie paden als gisteren. Op onze eerste koffiestop zien we Marzio een Italiaanse pelgrim. De laatste weken troffen we hem regelmatig en in Rabanal had hij een blessure aan zijn rechteronderbeen. Daar zou hij rust nemen en zijn medicijnen nakijken. Een paar dagen hebben we hem niet gezien en gisteren kwam hij ineens weer voorbij. Zijn been was niet beter maar het ging en na een paar dagen van 30 km of meer had hij ons weer ingehaald. We nodigen hem uit voor een kopje koffie en we praten over de drukte en de fietsers op de route. We verwachten allebei op zondag aan te komen dus we zullen elkaar nog wel eens zien!

De rest van de route loopt over een gridnpad naast de weg. Maar omdat het afgewissels wordt door dorpjes en er veel meer begroeiing is, lijkt het niet zo saai als de Meseta. Maar als pelgrim moet je blij zijn dat je kunt wandelen! Bij de eerste albergue voel ik me echt niet thuis dus na even rondgekeken te hebben, gaan we weer. We vragen wat prijzen bij een hostal en zien dan dat er nog een albergue is. Daar is plek genoeg en alles ziet er keurig uit. De normale bezigheden worden gedaan en dan gaan we even op het internet. Erik heeft er inmiddels foto’s bijgezet en het ziet er weer prachtig uit. We laten een reactie achter en zijn benieuwd of dat iemand opvalt. Nog 65 km te gaan.

14 juli 2006 Palas de Rei-Arzua

Heerlijk geslapen en ook vandaag worden we gewekt door andere pelgrims die al opstaan en schijnbaar in het donker aanlopen. Want het wordt hier echt pas rond half 7 licht en als het bewolkt is zelfs nog wat later. Als we de trappen aflopen komt daar net Marzio aan. Hij loopt met ons mee en het eerste stuk van de route gaat door bossen en gehuchtjes. Ook vandaag is het nog behoorlijk klimmen en dalen en volgens het boekje zou het allemaal wat platter zijn. Maar het is erg mooi om te lopen! Rond kwart voor 9 zijn we in Coto bij een restaurant wat Die Zwei Deutschen heet. Rare naam voor Spanje! We drinken er samen met Marzio koffie en omdat zijn been zeer doet, lopen wij alvast aan en volgt hij wel. Het pad gaat nog steeds door de bossen en uiteindelijk komen we in Furelos en daar is in een kerkje nog een priester aanwezig om een stempel te zetten. Marzio haalt ons daar weer in en we wisselen adressen en emailadressen uit. We zullen het thuis nog druk krijgen!

Via Furelos lopen we naar Melide en doorkruisen deze plaats. We zijn  niet echt meer gewend aan een hoop drukte en verkeer. Na Melide loopt de route door een eucalyptusbos waar een specifieke geur hangt. De bomen staan dicht op elkaar en hebben kaarsrechte stammen. Verder hebben ze alleen bovenaan blaadjes en we hebben geen idee waarom ze zo dicht op elkaar staan. In Boente zit Sascha op een terras en wij gaan erbij zitten om wat te eten. Fernon schuift even later ook nog aan en zo hebben we de meeste mensen die we kennen alweer gezien. Vanaf dat plaatsje is het nog 8 km en het begint aardig heet te worden. In het begin hebben we nog schaduw van het bos maar later moeten we pal in de zon over het asfalt lopen. Ik voel de uitslag van de warmte alweer opkomen!

In Ribadiso is ook een refugio en daar zien we Joke weer. We hadden van Sascha al gehoord dat ze met hem in Casanova had overnacht. Zo zie je maar dat je vaak niet ver uit elkaars buurt bent. Om 3 uur komen we warm en moe in Arzua aan en zien op het eerste terras Fernon en Eli zitten. We schuiven ook aan voor een herlijke koele coca-cola. Wij nemen vandaag in het naastgelegen pension een kamer en Marzio probeert toch eerst de refugio. We bedanken hem voor het wandelen samen want het was erg leuk en we hebben over van alles gepaart. Uit dat soort contacten zouden later thuis "vervolgcontacten" kunnen ontstaan. Nog 38 km te gaan.

15 juli 2006 Arzua-Pedrouzo

Als we om 6.05 uur beneden bij het café staan, is het niet open. Misschien heb ik de tijd toch verkeerd begrepen?! We lopen verder maar alle andere cafes zijn dicht. Een paar zijn wel open maar daar wordt nog steeds gedronken vanwege de fiesta van gisteren! Dus lopen we maar door en in het donker is het een beetje beter opletten en even naar een paaltje lopen om te kijken in welke richting de pijl wijst. We lopen over dezelfde paden als de laatste dagen en komen om 8.10 uur langs een bar waar we eindelijk kunnen ontbijten. Daar zien we Joke voorbij komen die vandaag tot Monte Gozo wil lopen. Kim komt ook nog aangelopen en moet ook nog ontbijten. Zij wil vandaag naar Santiago doorlopen en dat is dan nog bijna 30 km. Als we om 9 uur vertrekken, kun je al echt voelen dat het een warme dag wordt. We wandelen toch weer veel in de schaduw van eikenbossen en eucalyptusbossen. De laatste kom je hier echt veel tegen en je ziet ook veel nieuwe aanplant. Om 11 uur vind ik het lopen langs de weg al erg vermoeiend en warm en het lijkt mij fijn om in Pedrouzo te stoppen en morgen de rest te lopen. Piet wil eigenlijk wel graag verder. Het is niet helemaal zeker dat er in Lavacolla een albergue is en volgens het boekje is het nog 11 km en volgens de gele folder nog 9 km. Het is in ieder geval nog best ver in het warme weer!

We drinken 4 km voor Pedrouzo een lekker koud drankje en daar knap je toch wel van op. Als we bij de albergue aankomen zitten er al heel wat mensen te wachten. Om 13.00 uur gaat het open en dan heeft iedereen snel een plekje. Marzio is er ook en omdat hij zijn was in de machine wil wassen, kan de mijne er ook bij. Fijn hoor! We drinken samen koffie en praten over het feest van Sinterklaas in Nederland. Morgen op tijd op pad zodat we voor de middag in Santiago zijn. De meeste pelgrims die we onderweg zagen, zullen we daar ook weer zien. Nog 19 km te gaan.

16 juli 2006 Pedrouzo-Santiago

Op de laatste wandeldag naar Santiago zijn er pelgrims die al om 4 uur vertrekken. Wij staan rond kwart over 5 op en zijn iets over zessen weg. Het is nog donker en omdat we even later al het bos in moeten, hebben we de zaklamp nodig. Op een uil na is het nog erg stil in het bos! Nu ik verder schrijf, is het intussen kwart voor 10 geworden en zit ik bij de kathedraal. Het is een enorm gebouw en nu er niet meer zoveel mensen zijn, is het ook indrukwekkend. Toen we hier om 11.44 uur aankwamen en voor de kerk stonden, overheerstte het gevoel dat we het toch echt gedaan hebben: gelopen van Nederland naar Spanje! Je doet elke dag een stukje en als je maar tijd genoeg hebt dan ben je op een bepaald moment op de plaats van bestemming. Ik weet dat heel veel mensen het een prestatie vinden dat we dit gedaan hebben. Maar ik weet zeker dat bijna iedereen die de tijd krijgt dit ook kan doen. Het voelt voor ons dan ook niet als een prestatie. Maar we zijn heel erg blij en gelukkig met het feit dat we de mogelijkheid hebben gekregen om zolang onderweg te kunnen zijn.

We hebben vandaag nog veel met andere pelgrims gesproken. Ook met de vrouw en zoon van Marzio en het was heel erg leuk die te ontmoeten. Jammer dat we Fernon niet meer hebben gezien maar die bezoeken we wel als we thuis zijn. Verder hebben we heerlijk samen in een restaurant gegeten omdat het vandaag ook onze 30e trouwdag is. Morgen op naar Fisterra!

17 juli 2006 Santiago-Negreira

Slecht geslapen door de warmte en door het vele geluid in het pension van de mensen die nog laat binnenkomen. Om 6.05 uur zijn we weg em hebben net buiten de stad wat problemen met het vinden van de juiste weg. Er komen nog 2 pelgrims en de man heeft een boekje. Boven vanuit het raam van een huis zegt een man dat we rechtdoor moeten. Even later vinden we de eerste markeringssteen. Het gaat meteen stijgen en weer dalen en omdat het nog donker is, missen we een markeringspaaltje. We lopen weer richting stad en dat geeft mij een verkeerd gevoel. Als we even later de weg vragen, moeten we inderdaad terug en vind ik het stom van mezelf dat ik nog zo lang doorgelopen ben. We vinden de weg weer en het gaat stijgend en dalend door eucalyptusbossen. Hartstikke mooi! Het is alweer erg warm en omdat we nog niet ontbeten hebben word ik een beetje flauw. Het eerste café is nog dicht dus gaan we op een bankje even de appel eten die we nog hebben. Een half uur later is er dan toch een bar waar we een lekkere bocadillo kunnen eten.

Verder op de route door het bostot we over een asfaltweg verder moeten. Bijna bovenaan is een bron met koel water en daar zoeken we met 7 pelgrims enige verkoeling van de hitte. Want het is echt heel erg warm! Maar je kunt niet veel meer doen dan rustig lopen en blijven drinken. Rond 1 uur zijn we moe en warm in Negreira en kopen fruit en brood met beleg. De albergue is namelijk buiten de stad en dan hoeven we alleen vanavond nog maar terug. Eten, douchen, was wassen en ergens rustig zitten. Het is zo warm boven dat we maar niet op bed gaan liggen. LAter gaan we eten en de kaarten posten en zien nog steeds pelgrims aankomen. Ze moeten buiten onder het afdak en tegen het gebouw aan liggen. Benieuwd hoe dat morgen zal gaan! Margareth is vandaag jarig, van harte proficiat.

18 juli 2006 Negreira-Olveiroa

Ondanks de warmte slaap ik de hele nacht door en volgens Sascha heb ik ook nog liggen snurken! Het is een drukte van belang ‘s morgens en rond 6 uur zijn de meesten al vertrokken. Het is nog donker en dus hebben we de zaklamp nodig om de markering te zien. We lopen weer over mooie paden door het eucalyptusbos. Op een gegeven moment komen we bij een weg en zien we Sascha en nog zo’n 5 of 6 andere pelgrims beginnende vlammen in het bos proberen te doven. Ik vergeet te vertellen dat er gisteravond tegenover ons op de berg een bosbrand woedde. Er hing heel veel rook in het dal en ook bij de albergue. Vanmorgen was het meeste daarvan alweer weg. Of het bos waar we nu doorheen moesten gisteren in brand stond weet ik niet. We lopen er toch maar langs en zien wat hoger ook allerlei smeulende stukken bos. Het was toch wel een beetje eng maar eucalyptusbomen zijn rond en vliegen niet zo snel in brand. Na ongeveer een klein half uur lopen zijn we er voorbij. Het is vandaag lekker bewolkt en later waait er een heerlijke bries. We houden dit weer de hele dag en dat is echt erg fijn want we moeten zo’n 33 km lopen. Op de juiste tijden komen we een bar tegen om wat te eten en te drinken. Na 12 uur hebben we alleen nog maar asfalt en dat is best zwaar lopen. Gisteren was het 39 graden en dus ontzettend heet maar vandaag is het niet boven de 30 graden geweest. Om 3 uur zijn we bij de albergue en moeten tot half 4 wachten voor hij open gaat. Er is veel meer plaats dan gisteren en zo kan iedereen binnen slapen ook al is het op een mat. Er is hier wel een bar maar die verkoopt alleen brood en dus spreken wij een noodrantsoen aan. Het is erg gezellig om een aantal dagen dezelfde mensen tegen te komen en gesprekken met ze te voeren. Morgen is onze laatste dag wandelen en daarna gaan we kijken hoe we het beste terug kunnen gaan. Deze laatste 3 wandeldagen voelen goed en zijn een echte afsluiting van onze camino.

19 juli 2006 Olveiroa-Fisterra

Als ik voor de laatste keer ons verslag ga schrijven is het inmiddels al 20 juli en hebben we 2 enerverende dagen achter de rug. De laatste dag wandelen en het afsluiten van onze camino en het afscheid nemen van medepelgrims die teruggaan en het terugzien van pelgrims die we al eerder ontmoet hebben. De refugio in Fisterra is niet voor 17.00 uur open dus we lopen op ons gemak om half 7 aan. Na een paar km haalt Jan ons in en blijft bij ons lopen tot aan de eerste koffiestop. Daarna haalt hij ons een paar keer in en wij hem weer. Met een kleine rustpauze zijn we rond kwart voor 1 in Cee en eten daar een lekkere tortilla. Dan hebben we even moeite met het vinden van de route. Hij blijkt meer langs de boulevard te lopen en even later zitten we op de route. Nog geen 15 minuten later zijn we de markeringen alweer kwijt en zien dan Sascha. Hij zit ook fout maar weet waar de markeringen staan en samen met hem lopen we verder. Onderweg naar Fisterra pauzeren we nog een keer. Even later komen we aan het einde van een pad oog in oog te staan met Fisterra en de Atlantische Oceaan: werkelijk adembenemend! We moeten nog naar beneden lopen en om 17.00 uur zijn we bij de albergue. Daar staat nog een kleine rij te wachten en Jacques is zo aardig om met onze stokken een bed te reserveren. We krijgen ook weer een mooi papier dat we naar Fisterra gelopen zijn. Als we naar boven gaan, vraagt Jacques of we met z’n allen iets zullen  eten vanavond. Lijkt mij erg gezellig maar wij wilden nog doorlopen tot het eindpunt op de kaap. Ik overleg met Piet en praat met Jacques in het Frans en word dan heen en weer geslingerd tussen wat we zullen doen. Ik vraag Sascha of hij ook mee wil eten en hij zegt dat het onze camino is en dat we moeten doen wat wij willen. En hij neemt afscheid want de albergue is vol en hij gaat naar een hotel. En dan besef ik dat het voorbij is en dat al die mensen die je ontmoet hyebt hun eigen weg weer moeten gaan en wij dus ook. Dat is moeilijk en ik moet ervan huilen. Jacques denkt dat het zijn schuld is en zegt dat ik samen met Piet de camino af moet sluiten. We richten ons bed in en ik leg wat spullen uit mijn rugzak. En rond 6 uur lopen we samen naar de kaap. Op een picknickplaats eten we onze nectarines nog op en ik vind het los moeten laten van onze medepelgrims nog steeds moeilijk. We gaan verder op weg naar de kaap en komen langs een pad met een bord met 2 pelgrims en een pijl. Ik ben nog erg "volgzaam" en we gaan het pad in. Er lijkt geen einde te komen aan de klim maar uiteindelijk arriveren we op een weg. We gaan naar links en staan even later op een punt waarvandaan we beneden ons de kaap zien liggen. We zijn dus veel te hoog uitgekomen maar het uitzicht is werkelijk fantastisch! We zitten een tijdje op de rotsen en maken wat foto’s. Later lopen we over de weg naar de kaap toe. Het is er ook erg druk met toeristen en ik zou eigenlijk graag een paar sokken verbranden. Het is namelijk traditie dat een pelgrim aan het einde iets verbrandt van wat hij/zij gedragen heeft. Maar er is niet speciaal een plek voor en dus doe ik het maar niet. We maken nog foto’s bij het kruis en een Frans echtpaar is zo aardig er een van ons samen te maken. Ze vragen naar onze tocht en ik kan er bijna niet over praten zonder emotioneel te worden. We maken nog foto’s bij de markering met 0,00 km en dan gaan we wat drinken. Het is inmiddels al kwart voor 8 en omdat het wat mistig en bewolkt wordt, dubben we of we blijven of naar beneden lopen. Het uiterste puntje hebben we nog niet bezocht en daar gaan we naartoe. We gaan op de rotsen zitten en dan bedenkt Piet ter plekke ons eigen ritueel voor het afsluiten van de camino. Op het kleedje van Marja zetten we 2 stenen neer en daartussen brandende wierookstokjes. Het boeddhabeeldje wat ik de hele reis bij me heb gehad, zetten we erbij en we leggen de punten van onze staffen er neer. Alles wordt bedekt met het pulver van de brandende wierookstokjes. We houden elkaar vast, kijken naar het tafereel en sluiten daarmee onze tocht af. En het voelt goed zo en ik kan alles loslaten en blij zijn met het feit dat we al die mensen ontmoet hebben.

Meteen komt Jacques het uiterste puntje opgelopen en vertelt dat hij alleen boven op een rots heeft zitten eten en zijn sokken heeft verbrand. Wij willen graag iets eten en hij past even op onze rugzakken. Als we naar het restaurant lopen, zien we Sascha ook nog aankomen. Het is ongelooflijk hoe snel je mensen soms terugziet! Sascha komt nog iets met ons eten en daarna lopen we met z’n allen terug want het is zo bewolkt geworden dat er geen zonsondergang te zien is. We zijn tegen half 11 in de albergue en nemen lekker een douche: welverdiend na zo’n lange dag. Als ik terugkom, is Joke ook gearriveerd en nadat we even gepraat hebben, ziet ze dat haar rugzak weg is. Ze denkt er iemand mee gezien te hebben en rent naar buiten. Ze vindt natuurlijk niets en gaat naar de hospitaleros die meteen weten wie het gedaan heeft. Zij gaan weg en vinden de rugzak en ook de jongen die het gedaan heeft. Hij wil niets toegeven en dus halen ze de politie erbij. Uiteindelijk moet hij wel bekennen en blijkt het iets te zijn wat hij vaker doet. Joke besluit dan om aangifte te doen zodat hij het daardoor hopelijk zal laten. Wat een avontuur op de laatste dag!

De volgende ochtend kunnen we in de albergue ontbijten en daarn a spreken we af om met Joke en Jacques koffie te drinken. Wij boeken eerst een hotelkamer en zijn om 11 uur bij de haven om ten afscheid koffie te drinken. Joke wordt opgehaald door haar broer en zus en we nemen afscheid. Even later gaat ok Jacques weg en moeten we alweer afscheid nemen. Jan zit ook nog bij ons en zo gaat dat dan met pelgrims. Wij gaan een ‘t-shirt kopen voor Piet en wat brood en drinken en lopen naar het strand. Daar eten we eerst op een picknickplaats het boord op en gaan dan verder naar het strand. Schoenen uit en in de branding lopen en wat voor een. De Atlantische Oceaan heeft flinke golven en een paar keer word ik verrast en haal een natte broek. Maar met de zon is het zo weer droog en het is echt heerlijk om er te lopen. Na zo’n 1,5 uur gaan we terug naar het dorp en wat drinken op een terrasje en kan ik eindelijk gaan schrijven. Ik heb de datum nog niet gezet of er wordt geroepen en daar staat Claudette die we in Frankrijk al ontmoet hebben en volgens mij voor het laatst zagen op de parkeerplaats waar we Peter en Wilma bij hun camper ontmoet hebben. Ze komt op het terrasje zitten en we kletsen gezellig en zijn allebei blij dat we elkaar terugzien. Piet komt er ook aan (hij was even terug naar het hotel) en even later gebeurt er werkelijk iets ongelooflijks: we zien Brandon weer. Wat een ontmoetingen! Hij is eergisteren in Santiago aangekomen en heeft daar gisteren zijn camino afgesloten. En dus is hij met de auto hier en had gehoopt ons te zien. Wat fijn om nog te weten hoe het hem vergaan is! Zo meteen gaan we douchen en lekker iets eten en hopelijk kunnen we naar het strandje voor de zonsondergang.

Morgen met de bus naar Santiago en onze terugreis via St. Jean Pied le Port regelen. En dan is dit onze camino.

Wij willen iedereen die zo trouw ons verhaal gevolgd heeft en/of berichtjes achter gelaten heeft op de site bedanken voor alle lieve, hartverwarmende en leuke reacties. Het deed ons goed deze onderweg te kunnen lezen! Verder bedanken we Erik, Kim en Amy voor al het werk dat ze hebben gehad om ons verhaal en de foto’s op de site te zetten. De site blijft nog gewoon in de lucht en wil je nog iets kwijt doe dat dan. Wij zullen nog regelmatig (terug)kijken.

Groetjes en liefs, Piet en Antje

Op 16 juli zijn Piet en Antje op hun 30ste huwelijksdag om 11.44 uur aangekomen bij de kathedraal van St Jacques in Santiago de Compostela

23 juni 2006   Navarette – Azofra

Als we om 6 uur in de keuken zijn voor het ontbijt is er nog niets of niemand te zien. Als de eigenaresse 5 min later binnen komt kan er nauwelijks een goedemorgen vanaf. Ze dekt de tafel en zet koffie en dan krijgen we 2 kleine croissantjes (ongeveer 10 cm groot ) en een pak toast en 2 soorten Jam. Verder koffie en een glas sinaasappelsap en daar betaal je dan nog €3 voor. Hoe durft iemand dat zo te doen? En dan is ze nog behoorlijk ontstemt dat we al om 6 uur willen ontbijten, ze vind het duidelijk veel te vroeg maar dan moet ze het maar niet op dat tijdstip aan bieden. Gisteren konden we ook al de was laten wassen voor €3 Het programma duurde een half uur en er ging niet eens wasmiddel in. Prima om langs de Camino reclame te maken maar om dan op deze manier snel geld te verdienen dat staat mij echt tegen. Jammer dat er zulke adressen tussen zitten! De tocht van vandaag gaat over een grof grindpad met veel grote keien dat loopt lastig en vermoeiend. Bovendien is het pad aangelegd naast de snel weg dus ook dat is niet fijn. In het dorpje Nájera bezichten we het klooster van Santa Maria la Real. Een mooie kerk en een prachtige Kruisgang van het klooster met binnen plein er achter. We kijken voor Piet ook nog naar schoenen en hoewel de breedte goed is hebben ze niet de juiste maat. Jammer! Ik vergeet te vermelden dat er op de toren van de kerk van het klooster een tiental ooievaars hun nest heeft. Een mooi gezicht als ze af en aan vliegen! De laatste 6 km wordt het alweer erg warm en moeten we in het begin een "heuveltje" beklimmen. Het pad loopt via wijngaarden waar je de trossen druiven goed kunt zien hangen inmiddels. naar een weg. Over deze weg lopen we dan het dorp Azofra binnen. Vandaag slapen we in de gemeentelijke Refugio en komen daar veel andere Pelgrims tegen. Douchen, wasje wassen en lekker uitrusten op het heetst van de dag. De siesta van de Spanjaarden is zo gek nog niet!

24 juni 2006  Azofra – Granon

Gisteravond naar de kerk geweest en na de mis liepen de parochianen door het dorp met een beeld van Jezus. Het was erg bijzonder om dat mee te maken! Het regent en onweert ‘s avonds en ‘s nachts en ook vanmorgen hebben we regen. We lopen weer over kiezelpaden tussen de velden en wijngaarden. In Ciruena is inmiddels een bar gekomen en we drinken er koffie en eten er een heerlijk croissantje bij. Daarna is het niet meer zo ver naar Santo Domingo de la Calzada. Net voor de kathedraal wordt warme chocolademelk uitgedeeld vanwege het feest van San Juan. Het is traditie om dat te doen en het is ontzettend dikke chocolademelk. Alsof je gesmolte chocolade drinkt! We bezoeken de kathedraal en het klooster. In de kathedraal is een hok met een kip en haan, die daar sinds de legende aanwezig zijn in opdracht van de bisschop. Het is mooi om alles op je gemak te bekijken. We doen nog wat boodschappen en lopen dan door naar Granon waar je in de kerk kunt slapen. Vanuit de slappzaal kun je naar het koor van de kerk en we zien nog net het laatste stukje van de mis vanwege het feest van San Juan. Ook nu wordt er met een beeld door het dorp gelopen. Hier is dat nog heel normaal maar bij ons zijn dat grote uitzonderingen. We slapen op matjes in een zaal en we kunnen hier allemaal gezamenlijk eten. De bijdrage is vrijblijvend dus ook dat scheelt nogal per refugio.

25 juni Granon – Villafranca

De refugio is deze keer in een oude school en recht voor de school is rond half 6 een eenzijdig ongeluk gebeurd. Een auto is misschien te hard door de bocht gegaan of verblind door de zon en is tegen een gebouw gereden. De bestuurder heeft een lelijke snee aan zijn linkerarm en degene die er naast zat heeft zijn knie bezeerd en klaagt over zijn nek. De straat is nu vol met politie, verkeerspolitie en ambulancemedewerkers en natuurlijkm kijkers waaronder wij. Het gaat allemaal niet zo vlug en de bestuurder ligt zeker al een half uur in de ambulance te wachten. Maar in elk land is de hulpverlening anders, dus het zal we goed komen. Bij het vertrek vanmorgen regent het een beetje maar na een goed uur is dit over en kunnen de capes weer uit. We lopen zowat de hele dag over een pad langs de N120. Het is natuurlijk fijn dat je niet op die weg hoeft te lopen, maar erg ‘natuurlijk’ is het niet. We hebben geluk dat het zondag is dan rijdt er minder vrachtverkeer. Vanaf een dorpje voor Bolderedo lopen we samen met Pien en Brandon. De laatste heeft nog steeds hele zere voeten en is vandaag niet zo snel. Even later ‘halen’ we ook Joke nog in en zo lopen we de rest van de dag het meest met z’n vijven. We pauzeren regelmatig en hebben een leuke dag. Om 2 uur zijn we in Villafranca en dan zijn we zo ‘leeg’ dat we snel douchen en wat gaan eten. Dan boodschappen doen en daarna ga ik even liggen want ik voel me niet lekker. Gelukkig is dat met een half uurtje weer over.

26 juni 2006  Villafranca – Atapuerca

Gisteren gingen we met z’n vijven eten en toen kregen Pia, Joke, Piet en ik van Brandon een kleine kangeroe uit Australië. Ik wilde hem naast mijn Guardian angel steken maar hij bleef niet zitten. Omdat ik hem niet wil verliezen heb ik hem in mijn rugzak gedaan. Een heel leuk en aardig gebaar van Brandon. Ik slaap slecht vanwege een erge snurker en kan er moeilijk uit vanmorgen. Om 6 uur lukt het me om op te staan en om 7 uur trekken we de deur achter ons dicht. De route klimt via een weg en later een zand/rotspad omhoog over Mont de Oea. Het is erg mistig en dat is jammer want nu is er boven geen uitzicht. Aan de andere kant heeft het wel iets om over een pad te lopen en aan 2 kanten nog een paar meter zicht te hebben. Je kunt je dan indenken dat er niet meer is in de wereld. Later lopen we over de heuvelrug over een breed grindpad en na 3 uurtjes bereiken we Santo Donmingo de Ortega. Even pauze en een kijken in de kerk nemen. er is een groot praalgraf van San Juan de Ortega. We krijgen ook nog een stempel bij de refugio en zo groeit onze collectie! We bellen met Karin, mijn collega, omdat ze vandaag jarig is. Proficiat! Ze vertelt dat ze over een week vakantie heeft. Dat is ook zo raar, iedereen in Nederland is dat aan het voorbereiden of heeft al vakantie. Je hebt daar hier gewoon geen weet van. Na nog een paar uurtjes lopen zijn we al op de plaats van bestemming. Een mooie refuge maar wel kleine kamers. De zon begint nog te schijnen en zo lijkt het wel vakantie!  Je hebt zeeën van tijd en kunt heerlijk uitrusten. Ht is niet dat je dan heel ver komt op een dag maar dat halen we een andere keer wel weer in. We zagenb vandaag een bord in Ages met Santiago 514 km. Het wordt echt hard minder.

27 juni 2006 Atapuerca – Villalbilla

Als we om 6 uur aanlopen is het nog donker en erg mistig. We klimmen eerst omhoog tot 1082m naar het plateau van Matagrande. Op het plateau is het erg koud en ik trek mijn sweater aan. Na een tijdje daalt de weg en lopen we via Villalval naar Cardenela – Riopico waar de bar al open is en we koffie drinken. Brandon zat daar al, hij is iets eerder aangelopen, en gaat al snel weer op pad. Vandaag loopt hij tot Burgos en gaat naar Bilbao bnaar het Güggenheimmuseum. Hij blijft nog ergens een dagje over en loopt dan weer verder over de camino. Via de weg en Villafrie de Burgos bereiken we om ongeveer 9.45u de stad Burgos. Het is nog een eindje lopen naar de oude stad en als we even pauzeren zien we Brandon nog een keer. Dat is dan voor vandaag de laatste keer en misschien zie je hem gedurende de hele tocht niet meer. Maar het was leuk hem ontmoet te hebben. we zetten weer wat foto’s op een disc en kopieëren mijn geschrijf en dan lopen we naar de kathedraal. Je moet betalen om er in te kunnen maar het is echt de moeite waard. Daar zien we Joke en Pia weer die we bij het begin van Burgos uit het oog verloren. Na de bezichtiging gaan we lekker warm eten en Joke en Pia lopen al verder. Dan nog langs de post om alles op te sturen en op voor de laatste 6 km. Bijna aan het einde van Burgos is nog een refugio en daar halen we een stempel. En we zien er Jessica die we net voor St. Jean Pied le Port ontmoet hebben. Ze heeft heel veel blaren gelopen die maar niet beter worden en ze heeft last van haar enkel. De laatste dagen loopt Todd de route met vrienden en reist zijn naar het volgende eindpunt. Wat vervelend allemaal daar zijn onze klachten helemaal niets bij! Wel leuk om haar weer eens te spreken. We lopen verder naar Villalbilla de Burgos waar een refuge moet zijn. We vinden hem inderdaad en hij is nog gesloten. Er is een mevrouw zo aardig om te zorgen dat er iemand met een sleutel komt. De refuge is eenvoudig en zonder keuken maar er is een douche met warm water en er zijn bedden. Bovendien kost het niets en voor een keer is dat ook wel fijn. Er is verder niemand dus we zijn weer eens met z’n tweetjes. Leuk maar ook wennen want je bent gauw gewend aan alle aanspraak.

28 juni 2006  Villalbilla – Hontanas

We slapen erg goed zonder de geluiden van anderen en zijn om half 7 op pad. Van tevoren zorg ik al dat het toilet kapot gaat en moet Piet om 6 uur ´s morgens al aan het repareren! Ik trok het hele ijzer er boven af (zo´n ouderwetse doortrekker nog) en had geluk daqt ik hem niet op mijn hoofd kreeg. We snappen een kwartier nadat we aan het lopen zijn waarom de route wordt omgeleid. We moeten een nieuwe snelweg oversteken en omdat hij nog niet klaar is kan dat. Maar straks als er verkeer overheen komt kan dat echt niet meer. De refuge waar wij geslapen hebben zal dan wel opgeheven worden want je komt niet meer in het dorp. Na ruim een uur lopen zijn we in Rabe de les Calzades en hebben we zin in koffie.. Er is geen bar te vinden maar wel een auberge die om 7 uur open is. Piet gaat kijken en de eigenarsesse is bereid om koffie te zetten. En niet alleen dat, we krijgen er zelft ontbijt bij. Smaakt nog goed ookeen dat voor 2 euro. Ze komt uit Peru en kletst de hele tijd hoewel wij er niet veel van verstaan. Maar met gebaren van haar handen kan ze toch veel duidelijk maken. Een heel leuk en aardig mens! In Hornillos del Camino kopen we fruit en tomaten en krijgen in de winkel ook een stempel. Het gaat weer goed met de kaart, hij raakt al aardig vol. Wat verderop in Sambol is een alternatieve herberg. Een gebouw met een koepel waaronder een ruimte is voor medicatie. Er zijn 12 bedden en je kunt er zwemmen maar niet naar het toilet want dat is er niet. we zijn nieuwsgierig en gaan even kijken. En het is alternatief en dan moet je denken aan de jaren 70. De koffie is niet te drinken en in de aangrenzende tuin ligt een zwembad, staan tentjes en hangen hangmatten tussen de bomen. Nee, niets voor ons dus we lopen weer door. De route gaat vandaag door de meseta. Een droog gebied op de hoogvlakte met veel tarwevelden en rotsen. Daar doorheen loopt een pad waarlangs distels en andere bloemen groeien die veel vlinders en anderen insecten aantrekken. Het is vandaag gelukkig niet zo warm en er staat wat wind maar als je daar met 30 graden moet lopen is er geen enkele bescherming. Om 1 uur zijn we in Hontanas onze eindbestemming voor vandaag. Een mooie auberge met aparte kamers en dus doen we luxe vandaag. Ik laat ook alle was wassen en drogen en dan moet het er weer tegen kunnen tot Santiago.

29 juni 2006  Hontanas – Boadillo del Camino

De Route gaat vandaag weer over lange paden door de Meseta en omdat dat alleen maar akkers zijn, is er geen schaduw. En vooral na 12 uur was dat erg warm! maar we schoten goed op en af en toe vraag ik me af of ze de kilometers wel goed opschrijven. En als dat zo is dan hebben we een prima tempo gekregen en is het misschien toch mogelijk om op 16 juli in Santiago aan te komen. We zagen onderweg het klooster van San Anton waar vroeger de monniken in missen brood en wijn klaar zetten voor de pelgrims. In een gedeelte van het klooster is nu een refugio ingericht. we kwamen ook langs de Ermita de San Nicolas een middeleeuwse hermitage die nu diens doet als refugio en gerund wordt door Itaianen. Binnen staat ook nog een soort altaartje waarbij ‘s avonds gezamenlijk gebeden wordt. We krijgen in ieder geval overal een stempel dus dat is mooi. De refugio in Boadillo heeft zelfs een zwembad m aar we hebben onze zwemkleding niet bij. Och, een lekkere douche en uitrusten in de schaduw zijn zeker zo fijn.

30 juni 2006  Boadillo del Camino – Carrion de los Condes

Wat valt er te vertellen over lange paden langs de weg of door de akkers met graan. De afgelopen dagen ziet alles er hetzelfde uit en het is ook nog eens erg zonnig dus heet om te lopen. Dat valt me nog het meest tegen in Spanje, de hitte. En dan is het hier niet eens benauwd net als in Nederland. Maar het is om 12 uur al zo warm dat ik het moeilijk vind om te lopen omdat er op de hele Meseta geen schaduw te vinden is. We proberen er echt voor te zorgen dat we tussen één en twee uur op de plaats van bestemming aangekomen zijn. Vandaag gebeurde wel iets wat we helemaal niet verwacht hadden; we zagen Fernon weer. We liepen net buiten Fromista op het pad langs de weg toen we een camper zagen met een Nederlands kenteken en het dus Fernon en Eli bleken te zijn. Later op de route kwamen we hem tegen en hij is maar een dag eerder uit St. Jean vertrokken als wij. En het valt tot nu toen niet echt mee om campings te vinden. ‘s Middags hebben we ze op hun camping bezocht want ze zaten in dezelfde plekals wij. We hebben de matjes en de winterbroeken in hun camper achter mogen laten dus de rugzakken zijn weer wat lichter. Echt heel erg super! We slapen in het klooster van Santa Clara op een kamertje waar vroeger een non haar verblijfplaats had. Er is ook een keuken en we hebben zelf eten gemaakt: een verandering na al die eentonige restaurant maaltijden! Tot nu toe valt het eten in Spanje tegen, niet de prijs maar wel wat ze aanbieden.

1 juli 2006  Carrion de los Condos – Terradillos de los Templarios

Elke dag om 5 uur – half 6 uit bed valt voor mij niet altijd mee. Piet is er altijd als eerste uit. Ook ontbijten op dat tijdstip is niet alles maar zonder eten kan ik niet lopen dus het moet toch. En als je eenmaal weer aan het lopen bent is dat alles snel vergeten. Het is trouwens een mooit gezicht die uittocht van pelgrims elke dag zo rond half 7. In Spanje is het dan pas licht dus veel eerder aanlopen heeft geen zin. Ik dnek als je van bovenaf van St. Jean Pied le Port tot aan Santiago zou kunnen kijken, elke dag weer opnieuw. Wij vinden de mensen in Spanje minder vriendelijk dan in Frankrijk. Maar als je zelf aan de route zou wonen en je zag het pelgrimeren in een aantal jaren zo toenemen dan zou je dat waarschijnlijk ook niet zo leuk vinden. Dus toch best begrijpelijk! Het eerste stuk van vandaag gaat over een kiezelpad van 15 km door de Meseta met onderweg helemaal niets. Het pad is verschrikkelijk om te lopen en als we in het eindpunt zijn aangekomen doen mijn voetzolen helemaal zeer. Ik doe niet gauw zo vroeg mijn schoenen uit maar nu doen ik zelfs ook mijn sokken uit en leg mijn benen omhoog op een andere stoel tijdens het koffiedrinken. Van Barbara krijg ik nog wat verkoelende gel en na een half uur moet alles toch weer aan. Het volgende stuk ik gelukkig beter te lopen: een pad langs de snelweg. Er is niet zo veel verkeer en dat is wel fijn. De zon is op dat tijdstip al goed warm en de boompjes aan de linkerkant van het pad geven op dat tijdstip geen schaduw. Omdat het ook wat omhoog en omlaag gaat, hebben we van tijd tot tijd een vergezicht over de graanvelden. Even wat water tanken en iets fris drinken en Ledigos en dan lopen we de laatste 3 km naar ons eindpunt an vandaag. Er is niets dat een refuge en een nadere bar in het dorpje dus we zijn weer overgelerd voor wat het eten betreft. Na de dagelijkse klusjes zitteren we heerlijk in de schaduw van de bomen uit te rusten. De benen omhoog op een andere stoel is vaakt toch het beste. En op tijd naar bed om de andere dag weer fit te zijn want lopen in de warmte kost, mij in ieder geval, veel energie.

2 juli 2006  Terradillos de los Templarios – Bercianos del Real Camino

Omdat we in de refugio pas om 7 uur ontbeten kan worden, hebben we een belegd stokbrood besteld wat we dus ‘s morgens opeten. Beter iets in je maag dan helemaal niets. Het eerste stuk van de route gaat over een grindpad door de graanvelden. Geen geluid van auto’s of andere voertuigen. Er staat een heerlijk windje en de zon blijft achter de wolken. Heerlijk niet meteen zo’n hitte want ik heb gemerkt dat ik daar niet zo goed tegen kan. In San Nicolas is de bar al open en drinken we lekker een kop koffie. Er hangt een kaart met de route van Santiago erop en we zien dat we over de helft zijn. Gelukkig denk ik en dar schrik ik ook een beetje van. Ben ik "wandelmoe" aan het worden? Heimwee is het niet want ik heb niet het gevoel dat ik naar huis moet. Misschien toch de drukte op de route en de vele pelgrims in de refugio’s. Het is ontzettend leuk om al die mensen te ontmoeten met elk hun eigen verhaal. Maar soms vind ik het ook allemaal een beetje "crowded" en kan ik terug verlangen naar de rust van Frankrijk! Ik ben er voor mezelf nog niet achter of ik er misschien ook tegen op zie dat er over een paar weken een einde aan de tocht komt! In Sahagun doen we boodschappen en sturen een sms naar onze buren want die gaan vandaag op vakantie naar Griekenland. Daarna is het nog 10 km over een pad langs de weg naar Bercianos del Real Camino. Onderweg houden we nog een korte stop bij een bank om wat water te drinken. Als we naar de refugio lopen zien we Eli met de camper, ze wacht op Fernon. Ze staan in de eindplaats van de volgende route en het zal niet meevallen om de hele dag te wachten. Misschien zien we ze morgen weer. De hospitalero van de refugio komt net voorbij gelopen en vraagt of we daar blijven. Als we bevestigend antwoorden loopt hij met ons terug en wijst alles in de refugio; daarna moet hij naar de kerk. We zijn op dat moment de enigen en kunnen heerlijk rustig douchen, de spullen instaleren en eten. De was doen en even op de site kijken: wat hebben ze alweer hard gewerk om alles erop te zetten. En fijn dat iedereen nog steeds belangstelling heeft! In deze refugio eten we allemaal samen en voor alles waar je gebruik van maakt mag je een donatie geven.

3 juli 2006  Bercianos del Real Camino – Mansilla de las Mulas

Wat kun je vertellen over een grindpad dat 27 km langs de weg loopt en 2x een stadje aandoen? Dat er elke 6 meter een plataan staat die daar met Europees geld is neergezet. Kun je uitrekenen hoeveel bomen er staan! Het weer was lekker, goede temperatuur en in het begin veel bewolking. Pas later tegen het einde brak de zon goed door, lekker wandelweer dus! Als we bij de refuge aankomen zijn er al veel mensen maar er is nog een kamer helemaal leeg en dus kunnen we uitkiezen. We ontmoeten er mensen die we al vaker gezien hebben en "nieuwe" pelgrims. Vandaag eten we samen met Elsa uit Zweden en Jason en Jenny uit Amerika. Alle drie jonge mensen aan het begin van een andere wending aan hun leven en daarom eerst de camino lopen. Leuk om zulke verhalen te horen en het is altijd afwachten of je ze nog eens tegenkomt.

15 juni 2006 Ostabat – St Jean Pied le Port

Het was gisteren erg gezellig tijdens het eten met zingen van de eigenaar tussen de verschillende gangen van het eten. Er werd veel wijn geschonken en we kregen een heerlijk aperitief. Ook het eten was lekker en er heerste een fijne sfeer onder alle pelgrims met nationaliteiten van Frankrijk, Duitsland, Amerika, Zwitserland en uiteraard Nederland. Erg leuk! Vanmorgen om 6 uur aan het ontbijt en om half 7 weer op weg. Piet vergeet meteen al zijn flesje uit de koelkast te halen en kon weer terug. Het is wel een hele ervaring om zoveel pelgrims ineens dezelfde route te zien lopen. De lucht is helder dus het wordt meteen lekker warm. We lopen in het begin onder de bomen en later over een schapenpad boven op het talud langs de weg. Op een gegeven moment lopen we samen met Jessica en Todd de 2 Amerikanen uit Miami en dat is erg gezellig. We kletsen over van alles en pauzeren eerst een keer in het gras en daarna op een terrasje in St. Jean le Vieux. Daarna is het nog 4 km naar St. Jean Pied le Port en daar komen we om 12.30 uur aan. Eerst naar het inschrijfbureau voor een nieuwe pelgrimspas en een stempel. Daarna kunnen we tegenover naar onze slaapplek en krijgen eerst een lekker kopje koffie. We ontmoeten weer een aantal pelgrims van gisteren en dat is toch weer leuk. We douchen, wassen de was en eten een boterham. Dan gaan we de foto’s op disc zetten, mijn geschrijf  kopieëren en alles opsturen. Intussen hebben we op internet kunnen zien dat Erik, Kim en Amy weer hard gewerkt hebben. En er staan weer veel lieve dingen voor ons op. Echt heel fijn dat jullie dat allemaal schrijven! We lopen nog naar een schoenenwinkel maar vinden er niet de goede schoenen. Net voor we naar die winkel gaan zie ik een glimp van een rugzak met een hoofd erboven met een witte band eromheen. Ik zeg tegen Piet dat ik denk dat het Roger is. We rennen er achteraan en inderdaad zijn het onze 3 Franse vrienden. Wat een fijn weerzien op deze dag! Nu weten we tenminste dat ze het gehaald hebben en dat alles goed met ze is. We spreken af om later samen wat te gaan drinken. Ze moeten eerst een hotel zoeken en zich douchen. Echt leuk om ze weer te zien!

16 juni 2006 St Jean Pied le Port – Roncesvalles

Wat was het nog even gezellig gisteravond met Roger, Christiane en Jacqueline. Ze kwamen ons ophalen in de refuge en toen zijn we naar een terrasje gegaan. Lekker wat gedronken, gekletst, adressen uitgewisseld en foto’s gemaakt. Jammer dat het maar zo  kort was! Piet had voor ieder van hen een schelpje aan een koordje gekocht en gaf ze dat vlak voor ze weg moesten. Ze waren er erg blij mee en het werd een emotioneel afscheid! We hebben nog gezellig met de hele club in de refuge gegeten en lagen rond 10 uur in bed. Toen heeft het nog een tijdje geonweerd en later in de nacht ook nog een paar keer. Om 6 uur ontbijt en het weer zag er best wel goed uit. Maar even later wist Huberta te vertellen dat het een eindje verderop wel onweerde dus opletten geblazen. We lopen tot Hunto en drinken daar koffie. Volgens de eigenaren komt er geen onweer, misschien wel regen en zal de zon zich ook nog laten zien. Als we weer aanlopen is het net aan het regenen. Dus hoes over de rugzak en cape om. We krijgen een paar flinke regenbuien over ons heen en al die tijd klimmen we omhoog. Want vandaag is de dag dat we de Pyreneeën overgaan om Spanje te kunnen bereiken. Door de regen en de mist zie je echter niet zoveel van die hoge bergen. Na een klein uurtje zien we de eerste blauwe lucht en even later klaart het helemaal op. En wat een uitzichten heb je dan. De weg stijgt dus bijna voortdurend maar als je rustig aandoet gaat dat best wel goed. Hoe hoger we komen hoe harder het waait maar echt heel koud is het niet. Onderweg zien we paarden vrij rondlopen en heel veel kuddes Brebin schapen voor de Baskische kaas. Verder zien we ook weer adelaars en gieren. En natuurlijk kijk je je ogen uit naar de omgeving. Bergen en dalen met kleine huisjes en kleine weggetjes en geweldige vergezichten. Het was gewoon een fantastische route met veel zon en veel pelgrims op weg. Maar daardoor veel leuke contacten en in de gite ‘s avonds kom je elkaar ook weer tegen. Het is wonderbaarlijk dat al die mensen met die verschillende nationaliteiten met hetzelfde bezig zijn!

17 juni 2006 Roncesvalles – Zubiri

Het slapen in de refuge valt niet tegen. Wel beginnen er om 4 uur al mensen met opstaan en spullen klaarmaken. Wij gaan er tegen zessen uit maar door al ons geklets met iedereen is het 7 uur voor we weg zijn. Na ruim een half uur komen we in een dorpje waar we brood eten en koffie drinken. Om 8 uur zijn we daar weer weg en het eerste stuk gaat door het bos. Het is al erg bewolkt en donker en bij het volgende dorp begint het te regenen. Hoes om de rugzak en de cape aan en verder door het bos omhoog. Tegen de tijd dat we het volgende dorp bereiken is het bijna droog. Gelukkig kan de cape weer uit want je wordt er zo warm in. Nog een brood mee voor de lunch en dan kunnen we verder. Wederom klimmen en dalen en door het bos. Op zich wel mooi maar je ziet niets van de Pyreneeën. Het blijft gelukkig droog en rond half 4 zijn we in Zubiri. We besluiten niet verder te lopen en nemen hier een kamer in een pension. Er is een keuken en een zitkamer en de eigenaresse is erg aardig maar ratelt maar door in het Spaans. Daar kan ik dus niets van volgen! Maar met handen en voeten en het spaanse boekje komen we er wel uit!

18 juni 2006 Zubiri – Cizur Menor

Met uitzicht door het keukenraam op Pamplona met de Pyreneeën en een grote onweersbui erboven schrijf ik snel nog een beetje over vandaag. We hebben goed gewandeld en het was lekker tot warm weer. Vanavond wel weer een grote onweersbui maar toen zaten we in het restaurant te eten. Goed en wel op de route zagen we een haas in  een weiland. Het beest kwam naar ons toegehuppeld en bleef maar verder gaan. Zelfs tot onder de draad door op een meter afstand zodat Piet er een foto van kon maken. Rond kwart over 10 komen we bij een parkeerplaats met banken waar een Nederlandse camper staat. We raken in gesprek met Peter en Wilma en krijgen een kopje koffie van ze. Lekker! We zijn iets voor enen bij de kathedraal van Pamplona en hebben daarmee veel geluk. We krijgen nog net een stempel en kijken gauw door de kerk en dan moeten we eruit want alles gaat op slot. Later moeten we via het universiteitenterrein naar Cizur Menor en kunnen daar ook nog een stempel krijgen. Om kwart over 4 zijn de bij de refuge in Cizur Menor en willen daar eigenlijk weer weggaan als Clair komt aangelopen. Ze is reuzeblij ons weer te zien en we besluiten te blijven. ‘s Avonds gaan we met Claire, Ruth en Niall wat eten en dat is erg gezellig. Ik was bang dat het overal erg druk zou zijn en dringen om een bed. Maar tot nu toe valt het erg mee en ontmoeten we veel leuke mensen van allerlei nationaliteiten. En omdat je allemaal met het zelfde bezig bent ontstaan er gesprekken over van alles en nog wat. En heb je heel vlug een band met elkaar. Verder zijn we naar een mis geweest in het kerkje bij de refuge. Het valt onder de orde van de vroegere malthezer ridders en het is maar een klein kerkje. Toch is het bijzonder om een mis in het spaans te volgen en mee te bidden met het latijnse credo, etc. Op het einde moesten alle pelgrims naar voren komen en werd er voor ons gebeden en kregen we de zegen. Best wel bijzonder!

19 juni 2006 Cizur Menor – Cirauqui

Om 4 uur word ik wakker en rond kwart voor 5 hoor ik de eerste pelgrim alweer op pad gaan. Wij staan om kwart over 5 op en proberen zachtjes te doen voor de 2 Noorse pelgrims die nog slapen. Maar dat valt niet mee want alles kraakt als je zachtjes wilt doen. Om kwart over 6 vertrekken we en de dag ziet er veelbelovend uit, helemaal helder. We lopen via een onverhard pad naar boven maar het plaatsje Zaruquiegui. Net daarvoor is een gedenkteken voor een Belgische pelgrim met een foto erop. De foto is helemaal kapot gekrast met een mes. Erg respectloos! Daarna gaat het verder omhoog in de richting van Puerto del Perdón. Het pad is glibberig en glad maar we staan al vrij vlug boven. Daar staan een modern pelgrimsmonument en heb je een prachtig uitzicht aan 2 kanten. Deze berg deelt Navarra in tweeën met aan de kant waar we geweest zijn de groene kant en de kant waar we naartoe gaan de droge en dorre zijde. Aan de andere kant van de berg naar beneden en door een dal naar Uterga waar het tijd is voor koffie. Daarna is het nog maar een stukje tot Obauos waar we boodschappen doen en bij de kerk eten met nog een vijftal andere pelgrims. Een klein stukje verder arriveren we in Puerte la Reina. Het is nog best vroeg maar wel erg warm intussen en we dubben (of ik eigenlijk) of we wel doorlopen. We besluiten de 8 km toch te maken en verlaten de stad over de oude middeleeuwse brug. Dan over een warm pad langs de rivier en even later krijgen we een omleiding. Verder over het warme pad en even later de berg omhoog. En hoe? Ik heb al bijna spijt dat we doorgelopen zijn maar terug is ook geen optie. Het lukt toch om boven op de berg te komen en het is heerlijk om even later een fontein tegen te komen. Lekker je gezicht nat maken en koud drinken. Dan nog zo’n 3 km en dan zijn we in Cirauqui. Net op tijd want als we net binnen zijn begint het te onweren en te regenen. We zitten in een mooie refuge met een zitplek op een terras wat overdekt is. Het eten kan vanavond in het restaurant van de eigenaren van de refuge. Goed geregeld dus.

20 juni 2006 Cirauqui – Villamayor-de-Monjardin

Wat een onweer en regen vannacht. Het ging verschrikkelijk te keer en als om 05.15 uur de wekker gaat staat het nog steeds te gieten. We staan pas tegen zessen op en ontbijten op ons gemak. Als we om 7 uur aan willen lopen regent het weer. Nog even wachten en dan is het toch droog. De hoes alvast om de rugzak en als we zo’n 100 mtr gelopen hebben, moet toch de cape al aan. We zijn blij dat we gisteren dat stuk over die berg al gedaan hebben. Wat zal het daar glibberig en nat zijn met al die regen. Rond 9 uur-half 10 stopt het met regenen en om 10 uur zijn we in Villatuerta. We stoppen daar even en we kopen brood voor ‘s middags. De route gaat over smalle paadjes langs de groote weg en door weilanden en akkers. Soms goed begaanbaar en soms erg modderig. We lopen door Estrella, een oud dorp maar ook veel nieuwbouw. Je ziet dat er in Spanje erg druk gebouwd wordt en dat oude stadjes een gemengd karakter krijgen. Op een bankje in Ayegui eten we ons brood op en rusten wat uit. Via dit dorpje lopen we in de richting van het klooster Irache. Net daarvoor is een wijnfabriek die van de gemeente alleen toestemming kreeg voor de bouw van de fabriek als ze zorgden voor water voor de langskomende pelgrims. En zo zorgden ze niet alleen voor water maar ook voor de wijn en kun je tappen uit het vaatje waar je de meeste zin in hebt! Achter een hotel langs en door een nieuwbouwwijk naar een bos met steeneiken en hele rode grind. Dan een pad door de akkers met mooi uitzicht en uit te komen in Azqueta. Daarna hebben we nog een flinke klim over een pad en langs een wijngaard en dan zijn we eindelijk in Villamayor de Monjardin. De refuge wordt beheerd door Nederlanders en er is nog plek. Douchen, was wassen en lekker uitrusten in het zonnetje. Ja, die was vandaag ook nog aanwezig!

21 juni 2006 Villamayor de Monjardin – Viana

Goed geslapen en na een lekker ontbijt om half 7 op pad. De ochtend is lekker fris en de lucht is helder dus het beloofd een mooie dag te worden. Het eerste stuk tot Los Arcos gaat over een grindpad door akkers. Leuk is het ook dat je soms een eindje weg kunt kijken en dan voor en achter andere pelgrims ziet lopen. In Los Arcos stoppen we even en bel ik met iemand van Simlpe omdat we de Spaanse telefoon niet aangemeld krijgen. Maar hij heeft zijn voicemail aanstaan. Piet belt met het werk dat we tijdelijk zijn telefoon gebruiken en als het aanmelden echt niet lukt zelfs tot 1 augustus. Maar ze vinden het geen probleem dus dat is wel fijn. Op  het 2e stuk lopen we over eenzelfde soort pad en hebben we een prachtig zicht op de vallei en omringende bergen. Maar mijn eksteroog doet weer zeer en de rugzak zit niet lekker. Af en toe ”steekt” het in mijn heup en in mijn knie. Wat doen we toch verkeerd? Al 2.5 maand gelopen en nog zijn er dagen dat ik niet kan genieten van het lopen vanwege pijn ergens. Vertellen anderen dit niet of hebben wij dit alleen maar. Ik weet het even niet meer en wordt er een beetje verdrietig van! We eten vlakbij een kerkhof (er is niemand komen storen!) omdat daar de enige schaduw is. De route gaat daarna over een warm en lang grindpad afwisselend door de akkers of langs de snelweg. De zon brandt aan de heuvel en er is geen schaduw. Pas als we al in Viana zijn merk ik dat ik zelfs nog verbrand ben! Daar denk je toch niet meer aan als je al verkleurd bent. Morgen toch maar weer smeren. We nemen een kamer in een hotel met eigen douche, lekker luxe vandaag. In het dorp zien we de meeste pelgrims wel weer terug, Pia, David en Brendan komen nog even buurten op het terras van ons hotel. David loopt morgen naar Logrono en gaat van daaruit met de bus naar Madrid. Met het vliegtuig dan naar Liverpool om terug naar huis te gaan. En zo vallen er pelgrims af, je ontmoet weer nieuwe en sommige zie je wat langer omdat je elke dag dezelfde afstand loopt.

22 juni 2006 Viana – Navarrete

Het is erg bewolkt als we aanlopen maar algauw breekt de zon door en dan zijn al die wolken vlug verdwenen. We lopen via een bron met een grote picknickplaats bij hermitage Virgen de las Cuevas naar het laguna de las Cañas. Een beschermd natuurgebied waar veel vogels voorkomen. Van daaruit gaat het richting de grote weg en Logroño dat we via een lang fietspad slingerend lands en onder de autoweg doorbereiken. Even voor Logroño ontmoeten we David nog die op weg is om de bus van 10 uur te halen naar Madrid. Verder is er een vrouw langs de route die een stempel zet maar er volgens David geld voor vraagt. We doen het daarom dus niet maar later horen we van anderen dat ze heel aardig was en dat je zelfs koffie kon krijgen. Balen dus! Bij de kerk in Logroño proberen we een stempel te bemachtigen maar de pastoor heeft pas tijd als de mis is afgelopen. We drinken ergens een kop koffie  maar terug in de kerk is de mis nog steeds aan de gang. Later gaat Piet nog vanuit de stad zonder rugzak terug maar dan is er helemaal niemand te bekennen. Weer geen stempel! We verlaten gauw de grote stad want dat is niets voor ons. Over het volgende fietspad naar recreatiegebied Enebalse de la Grajera waar we rond het meer lopen. Dan via een asfaltweg die langs een drukke verkeersweg loopt en waar in het gaas allemaal kruisjes van takken, hout of ander materiaal is vastgemaakt. Via een brug gaan we de verkeersweg over en lopen we om 13.00 uur Navarrete binnen.

30 mei Sorges – Périgueux

Om 7 uur wordt iedereen wakker van de wekker van Christianne. En dat is wat als er meteen 7 mensen zijn die alles op willen ruimen, plassen, wassen enz. maar om half acht zitten we aan eht ontbijt en om acht uur vertrekken we. De zon schijnt lekker en de lucht is stralend blauw. en daar houdt het mooie voor vandaag mee op. We lopen vier keer verkeerd en zijn om 12 uur nog maar 11,5 km verder gekomen. Zo’n dag dat je denkt was ik maar in bed gebleven. Om 12 uur zijn we in Cornille en besluiten daar maar meteen brood te eten omdat het toch allemaal niet opschiet. Na die pauze gaat het gelukkig ikets beter en lopen we door een mooi bos. Daarna over een drukke weg en dat is altijd vervelend. Je snapt niet dat ze de route daar langs laten gaan! En op het einde moeten we nog langs de weg naar Periguex maar daar zijn bermen waar je redelijk kunt lopen. Op een gegeven moment hoor ik geritsel in de sloot naast de berm en denk aan al die hagedissen die wegschieten als je langs komt lopen. Al glimlachend kijk ik naar links en zie daar een slang uitde sloot richting wei gaan. Ik roep Piet en meteen dat hij kijkt komd de slang net zo snel wer terug de begroeiing van de sloot in. Ik schrik me rot en denk dat hij aan mijn dant de sloot uit zal komen. Dat gebeurt gelukkig niet maar het kippenvel staat op mijn benen. Wat zijn die beesten snel! Rond half 4 lopen we het centrum van Periguex binnen en hebben het in 15 minuten voor elkaar om de foto’s op disc te zetten en de verlagen te kopieëren. Nog naar de post en het thuisfront kan weer aan de slag. Dan naar de kathedraal voor een stempel en op naar ons logeeradres. Die woont heel apart boven de poort van een gebouw. We douchen en ruimen alles op en gaan dan naar een internetcafé om de hoek. De site is erg veranderd en we denken even dat er ook heel veel weg is. maar op de beginpagina vinden we alles terug. Het blijft heel erg leuk om alle reacties te lezen en te zien dat iedereen zit te smachten om meer verslagen. Denkt iedereen dat we in ek dorp winkels vinden om te kopieëren en de foto’s op disc te zetten? Bovendien hebben we niet altijd tijd, er moet gewandeld worden! Terug eten we samen met onze gastvrouw en ‘s avonds hebben we het rijk alleen want ze moet naar het zangkoor. We kruipen er vroeg in want gister wat het over half elf door het kletsen met Lucien en Agnes.

31 mei Périgueux – Saint Astier

Pas laat weg en nog boodschappen doen en zo besluiten we eerst langs de weg te lopen en daarna de route op te pikken. De zon schijnt weer volop alleen de wind blijft erg koud. De route voert vandaag klimmend en dalend door een gehucht en door een bos. Later loopt hij langs een kanaal en langs de rivier de l, Isle. Een mooie en afwisselende route. Het laatste stuk gaat langs een drukke weg naar Saint Astier. Ik vind het gevaarlijk blijven maar soms zal het wel niet anders kunnen. Onze slaapplek ligt aan de route en zo gaan we eerst douchen en de was doen. Dan lopen we naar de kerk maar die wordt van binnen gerestaureerd: geen toegang. Bij de camping halen we een stempel voor in onze pelgrimspas. We kijken of Fernon er ook is: zijn camper wel maar zij zelf niet. Dan zien we onze Franse medepelgrims in een tent. Zij melden dat er vanwege sigeuners problemen zijn op de route en dat de gemeente adviseert om een andere weg te nemen. We halen de gewijzigde route bij de receptie van de camping en geven het ook aan Fernon door. Je weet maar nooit en voorkomen is beter dan genezen.

1 juni 2006 Saint Astier – Mussidan

Omdat er meer pelgrims op de route komen en er driftig gebruik gemaakt wordt van de mobiele telefoon om te reserveren, zijn er steeds minder slaapplekken. Bovendien wordt je dan gedwongen om eerder of later te stoppen en kun je dus niet meer je "eigen route" wandelen. Dit geeft een onrustig en onaangenaam gevoel en daar heb ik vannacht van wakker gelegen. Want tot nu toe zijn we steeds op de stopplek aangekomen en informeerde dan naar een slaapplaats. En nu worden ook wij bijna bevangen door het vooruit regelen van slaapplaatsen voor dagen. Voor je gevoel van vrijheid en het hebben van vertrouwen in het vinden van een slaapplaats is dit geen goede ontwikkeling. Maar het is moeilijk om dan toch je eigen koers te varen! De tocht verliep goed vandaag zonder al te veel pijn aan de onderste ledenmaten. Het was een prachtige dag met erg veel zon en een fijne wandeltemperatuur. We zien in het bos nog een klein addertje over het pad gaan. Ziet er lief uit maar blijft gevaarlijk! Als we in de refuge aankomen zijn daar al 5 personen: onze 3 Franse vrienden en 2 andere Franse pelgrims. Er staan 6 bedden waarvan er 2 beneden staan en de rest boven. De 2 Franse pelgrims hebben zich boven geïstalleerd en zijn niet bereidt om onze 3 Franse vrienden bij elkaar te laten liggen. Wij hadden gedacht om er ook te blijven en 1 matje te gebruiken. Maar het is er veel te klein, er is alleen boven een toilet en beneden is de keuken en douche (gewoon een bak met een kraan erboven) heel erg vies. Ik bel een paar nummers voor te slapen en Christianne ook maar we kunnen nergens terecht. Alleen in hotel Midi maar dat is niet zo goedkoop. Uiteindelijk besluiten we toch maar naar dat hotel te gaan met z’n vijven en de refuge aan de 2 Franse pelgrims te laten. We doen boodschappen en gaan naar het hotel wat achteraf heel kort aan de route blijkt te liggen. Omdat we in het hotel gebruik kunnen maken van een kleine keuken loop ik nog naar de Lidel om eten te halen. Al met al is het dus toch nog allemaal goed gekomen!

2 juni 2006 Mussidan – St. Foy-la-Grande

Het is toch even slikken als de wekker om 5 uur afgaat. Maar als je dan eenmaal om 6 uur buiten aan het lopen bent, is dat weer helemaal vergeten. Een prachtige dag vandaag met veel zon en een lekker windje. Dat zijn de ingrediënten om een mooi kleurtje te krijgen. Vandaag een lange route van 34 km maar het ging allemaal best goed. We zagen Fernon weer en zijn een tijdje met hem meegelopen. Samen pauze genomen in Fraisse en daarna is hij weeer doorgelopen. Om half 1 hadden we al 24 km gelopen dus het schoot goed op. Het laatste stuk is behoorlijk klimmen over warm asfalt en warme graspaden. We komen verhit en vermoeid om half 5 in Port Sainte Foy en we kijken bij de kerk maar die is gesloten. We halen een stempel bij het Maison pour enfants. Dan lopen we naar het adres maar daar doet niemand open. We bellen maar het antwoordapparaat staat aan. Wat nu? We bellen met de VVV en met een mevrouw van de vereniging maar iedereen heeft hetzelfde telefoonnummer. Dan wachten we op onze 3 Franse vrienden maar ook ik hun boekje staan dezelfde gegevens. Op de brug staan ook de 2 Franse pelgrims die we al eerder zagen. Zij slapen ook op hetzelfde adres en zullen ons de weg wijzen. Blijken er 2 straten te zijn met dezelfde naam maar een andere voornaam: we stonden dus gewoon bij het verkeerde huis! We douchen en ik doe de was zodat die misschien droog wordt. In de refuge zijn maar 4 plaatsen dus wij slapen binnen in een aparte kamer. Koste een beetje meer maar dan heb je ook wat!

3 juni 2006 St. Foy-la-Grande – St. Ferme

Alweer een prachtige zonnige dag en vandaag is er geen bos om ons schaduw te bieden. Heel veel asfalt en na de lange dag wandelen van gisteren merk je dat toch. En ook al lopen we al zoveel in de zon, vandaag krijg ik warmte uitslag op mijn benen. In het begin klopt de beschrijving weer niet met de route maar we hebben geen zin om terug te lopen. Eenmaal op de route moeten we al vlug klimmen tussen de wijgaarde door en komen uit in Petit Montet. Daar woont een mevrouw die pelgrims opvangt aan de hand van het geblaf, van haar 2 honden. Ze vraagt of je iets in haar boek wil schrijven en biedt je wat te drinken aan. Ze heeft ook een stempel laten maken en vindt het heel gezellig om met pelgrims te praten. Maar het is fantastisch dat iemand langs de route zoiets voor je doet! Tijdens de middagpauze komt Fernon weer voorbij gelopen. Hij vindt de route vandaag ook een beetje tobben: slecht gemarkeerd en de beschrijving wijkt af van de kaart. Goed opletten dus! Onze 3 Franse vrienden zien we vandaag niet maar die zullen ook de gevolgen van de lange tocht van gisteren merken. In Pellegrue willen we nog wat boodschappen doen maar er is geen enkele winkel open. Dan maar iets kouds drinken en weer verder lopen. Rond kwart over 4 lopen we St. Ferme binnen en bekijken de abdijkerk. Daar wordt alles in gereedheid gebracht voor het concert voor ‘s avonds. We weten nog wel een stempel te bemachtigen. Ons slaapadres is 2 km van de route maar we zoueden worden opgehaald. Wil ik bellen: geen bereik. De telefooncel werkt alleen met een cart bancaire. Ik stap bij de kapper naar binnen en leg uit wat er aan de hand is. Ik mag meteen bellen en 5 minuten later worden we al opgehaald. We komen in een groot landhuis terecht met een mooie kamer en badkamer. Er is zelfs een zwembad waar we gebruik van mogen maken. Als het eten net zo wordt dan zitten we weer goed vandaag!

4 juni 2006  St. Ferme – La Reole

Een bijzondere dag vandaag want Erik, Kim en Amy zijn helemaal uit Nederland naar ons toegekomen. Steeds heeft Erik gezegd dat hij voor Piet z’n verjaardag zou koken en die belofte heeft hij sinds vandaag ingelost. We hebben heerlijk gegeten: jacobsschelpen met gebakken aardappelen en asperges en sla. Hartstikke lekker! Maar ‘s morgens hadden we ook fijn ontbeten en waren we pas om half 10 aan het lopen. En het was toen al behoorlijk warm en de hele dag liepen we over asfalt. In een klein gehuchtje is een aardige boer die ons zomaar een fles wijn geeft. Wel weer gewicht maar zo’n aardig gebaar kun je niet weigeren! Rond half 4 zijn we in La Reole en net voor de camping drinken we lekker cola omdat blijkt dat Erik en de rest pas rond half 6 aankomen. Het is fijn om iemand van thuis te zien. Ze hebben veel groeten bij en nieuws van het thuisfront. Verder brengen ze lekkere kersenflappen mee van Bakkerij van Bussel. Het doet ons goed dat er zo met ons wordt meegeleefd.

5 juni 2006 La Reole

Een rustdag op een camping, een heel andere dagbesteding dan normaal. Het is wel lekker rustig maar het voelt vreemd. En alle medepelgrims lopen vandaag door dus die zijn we "kwijt" op onze route. Om 8 uur ‘s ochtends nemen we afscheid van Fernon en Eli. Misschien dat wij deze week 2 kortere routes samenvoegen tot 1 lange en dan zijn we weer bij. Maar dat ligt ook een beetje aan hoe het allemaal gaat. We lopen met Erik, Kim en Amy naar de abdij en de abdijkerk. We bekijken het stadje en doen wat boodschappen. Zittend op een terrasje drinken we wat en rond half 1 zijn we terug op de camping. Piet en Erik gaan een stukje lopen en de dames luieren in de zon of schaduw. En er wordt nog gelezen en geslapen. Rond half 6 lopen we naar het terras aan het einde van de hangbrug waar we later ook gezellig met z’n alle eten. Terug op de camping liggen we er vroeg in want morgen is het vroeg dag. Corrie is vandaag jarig van harte proficiat.

6 juni 2006 La Reole – Bazas

De wekker loopt om half 6 af en het eerste wat ik doe is natuurlijk Piet feliciteren want hij wordt vandaag 51 jaar. Ook de rest staat al op omdat ze vroeg willen vertrekken. Een rondje feliciteren, opruimen, eten en dan kunnen wij om tien over zeven vertrekken. En moeten we dus weer afscheid nemen! Erik loopt  met ons mee naar de poort van de camping en maakt met het fototoestel een filmpje. Erg vrolijk ben ik niet dus ik hoop dat het filmpje toch redelijk toonbaar is! En dan zijn we weer op pad en het voelt onwennig na een dag niet lopen en al dat afscheid nemen. Ik voel me weer zo "alleen" op weg dat de tranen me over de wangen stromen. Alle medepelgrims zijn gisteren al verder gegaan en hebben afscheid genomen. En vandaag gaan Kim, Erik en Amy terug naar Nederland en nemen we van hen ook afscheid. Het gaf me, en het feit dat ik samen met Piet loop heeft daar niets mee te maken, een verlaten gevoel. En ik heb wel een halve dag nodig gehad om dat een beetje kwijt te raken en me weer pelgrim te voelen! De beschrijving en de markering kloppen weer niet maar wij houden onze eigen route aan. Heel vaak lijkt het ook wel of de markering een grotere route is dan die van het boekje. In Savignac is een café en kunnen we koffie drinken. Lekker en boffen want het brandertje is vandaag mee teruggegaan naar Nederland. In Arson doen we wat boodschappen en een eind veder eten we in de schaduw van wat bomen. Want de lucht is strakblauw en de zon brandt behoorlijk. Volgens mij zitten we dicht tegen de 30 graden aan. Ondanks de warmte, klimmen en dalen zijn we om half 4 in Bazas. We bekijken de kathedraal (daar is het heerlijk koel) en halen we een stempel bij de pastorie. Dan gaan we lekker op een terrasje iets drinken, het is tenslotte feest vandaag. Om half 6 zorgen we dat we aan de kathedraal staan want daar worden we door iemand opgehaald. Opvang van pelgrims bij faurilies is in Frankrijk heel gewoon. Je kunt ‘s avonds eten, slapen en hebt ‘s morgens een ontbijt. Ze vragen geen geld, je mag geven wat je wilt. De meeste adressen zijn erg goed omdat de mensen het leuk vinden om te doen. En voor ons is het echt heel leuk om bij mensen thuis te slapen en te eten. Dat zijn de dagen met een extra randje en dat kon ik vandaag wel gebruiken.

7 juni 2006  Bazas – Le Billon

Na een lange wandeldag in de zinderende hitte komen we aan bij onze slaapplek in Le Billon. Een huisje met terras voor onszelf bij een echtpaar dat gepensioneerd is op hun voormalige boerderij. We kunnen alleen niet in het huisje douchen omdat het water niet warm wordt en ze niemand heeft kunnen vinden om het te maken. Maar dat is dan ook het enige "mankement". We zitten echt in the middle of nowhere. Zo’n 7 km verwijderd van Captieux en echt midden in de bossen. Nu lijkt me dat wel aardig maar in de winter zal het wel erg eenzaam zijn. Vandaag ging de route voor het grootste deel door het bos en vanwege de warmte wat dat erg fijn. Rond 13.00u waren we in Captieux waar we boodschappen zouden doen voor het avondeten. Blijkt de supermarkt op woensdag gesloten te zijn! En zo zitten we even later heerlijk te eten in een restaurant waar we voor 12 euro een 4 gangen maaltijd hebben. Echt heerlijk en voldaan lopen we om half 3 weer verder. Pal in de zon op een oude spoorwegroute. Toch zien we nog 2 keer een ree weglopen, blijkbaar komen ze door de hitte op het water af naast het pad. We zijn erg blij als we eindelijk Le Billon bereiken. Maar een warme douche een kop koffie en daarna wat eten doen wonderen voor een pelgrim! Oja, nooit gedacht nog eens een vliegend hert te zien en nu zien we er 3 in 2 dagen tijd. Gisteren eentje voor Bazas maar die was dood. Vanmorgen eentje in Bazas en die leefde gelukkig. En vanmiddag nog een op de oude spoorwegroute: ook dood! Tante Pieta is vandaag jarig, van harte proficiat!

8 juni 2006  Le Billon – Roquefort

Net terug van de kapper met allebei weer een heerlijk kort koppie. Nu moeten we er tegen kunnen tot Santiago! Vanmorgen te laat op en pas om kwart voor 7 weg. Eerst over een pad vanaf het huis terug naar de route. Dan weer over de oude spoorweg en als we aankomen in het departement Les Landes gaaan we over een pad door bossen en velden. Steeds maar rechtdoor tot aan Retjons. In die tijd zien we 2 reeën, hazen die over het pad heen en weer lopen en nog 2 eekhoorns die keihard over het pad naar ons toe rekken. Als ze ons in de gaten krijgen, duiken ze het struikgewas in. Mooi om dat onderweg allemaal te zien en de stilte ( op kwakende kikkers na!) van het bos te ervaren. In Retjons drinken we koffie en kopen nog wat broodbeleg. We wandelen daarna over een mooi paadje langs de rivier Ribanony maar algauw moeten we de grote paden weer op. Eten doen we in de schaduw van een grote stapel hout. Verder voor de laatste warme 5 km want vandaag is het erg heet. In Roquefort is een gite waar je als pelgrim gratis kunt overnachten. Erg fijn! Ik bel nog even met het werk zodat ze precies weten waar we zijn. Leuk om te horen hoe het met iedereen is! We gaan eten in een restaurant want op een pitje koken is wat moeilijk. En eten is hier niet zo duur, drinken en ijs dat is vreselijk duur!

9 juni 2006  Roquefort – Mont-de-Marsan

Mijn korte koppie levert me trouwens wel wat op hoor. In Frankrijk hebben de meeste mensen de goede gewoonte om een ander te begroeten. Je wordt daarbij nog aangesproken met Monsieur of Madame. Het is me vandaag regelmatig gebeurd dat ik met Monsieur werd aangesproken. Best wel lachen hoor, je zou denken dat er toch nog wel enig verschil te zien is. Maar misschien ben ik inmiddels zo slank dat ze dat over het hoofd zien! Als we om kwart over 6 aanlopen is de zon er ook al. Er hangt sluierbewolking en er staat wel wat wind maar het is heerlijk buiten. Vanuit de stad moeten we een straatje omhoog lopen. Nou, er is geen straatje meer te zien alleen een metershoge begroeïng van pikkers, bramen en andere planten. Ertussen door is een soort pad gemaakt waarschijnlijk door pelgrims voor ons. Dus dan maar omhoog! Piet gaat voorop en mept met de staf hier en daar wat pikkers aan de kant. Het is een flinke klim en we zijn blij als we boven staan! We lopen tot Gailléres en hopen daar koffie te kunnen drinken. In eerste instantie zien we niets maar na vragen aan een bewoonster blijkt er naast de Mairie een "winkel" te zijn met brood die ook nog koffie en chocolade schenkt. Lekker buiten op het terrasje iets drinken en eten. Mooi hoe dat in sommige dorpjes geregeld is! Dan gaat het over het warme asfalt zo’n 7 km naar Bougue. En waar we het de afgelopen dagen in de bossen al over gehad hebben, gebeurt nu. Ik hoor wat geritsel en gekraak boven, kijk, zie in mijn ooghoek een grote dennenappel vallen, wil roepen let op maar dan is het al te laat! Van grote hoogte valt de dennenappel recht op Piet z’n hoofd. Echt 50 km hebben we de afgelopen dagen door dennenbos gelopen en was de kans veel groter. Nee, we lopen nu over een weg met langs de kant af en toe een dennboom en pats dan gebeurt het! Even doet het erg zeer en het bloedt op twee plekken maar het valt gelukkig toch nog mee. Dat die dingen dat aan kunnen richten! Vanaf Bourges lopen we over een fietspad dat ze op een oude spoorlijn hebben aangelegd. Heel mooi, maar het is weer best warm en er lijkt geen einde aan te komen. Eindelijk zijn we dan in Mont-de-Marsan en als we de straat zijn overgestoken komt er een man naar ons toe gelopen. Men hem blijk ik gebeld te hebben over slapen in de refuge en hij komt de sleutel brengen. Dat is echt fijn nu zijn we er snel en kunnen de rugzakken afdoen en lekker douchen, koffie drinken, boodschappen doen en eten. En natuurlijk uitrusten voor morgen. We hebben besloten om 2 vrij korte routes niet ineens te lopen. Samen is dat 37 km en daar is het te warm voor, dat houden we niet vol. Dus we blijven een dagje achter onze vrienden de pelgrims aanlopen. Erik is vandaag jarig, van harte proficiat!

10 juni 2006  Mont-de-Marsan – St. Sever

Ondanks dat we vandaag maar 20 km hoeven staan we tegen 6 uur op. De hitte is ‘s middags zo erg dat je dan beter op je plek kunt zijn. Eerst de stad uitlopen en dan door de bossen naar Beuquet. Er zit een kruidenier maar het café is, in verband met het overlijden van de eigenaar, gesloten. Geen koffie dus maar pauze met iets fris drinken en een pain au Raisins. Het is de hele ochtend al bewolkt en benauwd en tijdens onze pauze vallen er een paar druppels regen. Maar daar blijft het bij. De tocht gaat verder over asfalt, door het bos en weer over asfalt tot het dropje St. Eulalie. Daar eten we in de schaduw want de zon schijnt inmiddels weer, onze boterhammen. Nog 3 km lopen en dat zijn we in St. Sever. Als we bijna bij de kerk zijn spreekt een man ons aan of we twee dagen geleden in de gite in Roquefort waren. Dat klopt inderdaad en gisteren heeft hij onze naam zien staan en zich afgevraagd of hij ons nog zou zien. Hij maakt de tocht met de fiets. In het boek voor pelgrims in de abdijkerk zien we dat Fernon gisteren is geweest. En de namen van onze 3 Franse vrienden komen we in de logboeken van de gites tegen. Zo blijven we ze (achter) volgen! We kunnen slapen in het klooster van de Jacobijnen. Maar er schijnt vanavond een feest te zijn en die mensen slapen ook hier dus of wij veel zullen slapen!? We wachten maar af.

11 juni 2006 St. Sever – Hagetmau

Het slapen gaat inderdaad met horten en stoten. En niet alleen door het feest. Ook buiten is allerlei geluid van mensen, voor mijn gevoel de hele nacht door. Als ik eindelijk denk dat al het geluid weg is, loopt de wekker af! Nog even nadoezelen maar dan moeten we er toch uit. Opruimen en eten en om 8 uur zijn we op pad. Een kort stukje vandaag dat scheelt. De zon schijnt al maar als we even later buiten de stad de natuur inlopen, hangt daar nog allemaal mist. Daar duurt het een paar uur voordat het opgelost is. In audignon drinken we een pakje ananassap en eten wat. Als Piet dat uit de rugzakken haalt, blijkt dat het potje kruidenthee open is gegaan. Alle korrels liggen nu los in de rugzak! Dus alles uitpakken en de rugzak weer schoon maken. Wat je al niet moet doen in de pauze. De route gaat voornamenlijk over asfalt en het is vandaag weer meer dan 30 graden. Even denk ik een klim uit te kunnen sparen maar dat is niet zo. We moeten 100 meter flink stijgen en dat valt met het warme weer niet mee. We hijgen en puffen als we boven zijn. Blijkt er in het dorp onverwacht een café te zijn: wat kun je dankbaar zijn voor een kop koffie! Daarna is het nog een uurtje naar Hagetman en een kwartiertje om bij de camping te komen. Daar is helemaal niemand in het kantoor. Blijkt dat we ons moeten melden bij het naastgelegen sportcentrum. We slapen in een grote blauwe tent met 6 beddeen en 2 stoelen. Verder is er een sanitair blok met wc en douche en anders niets. Geen koelkast voor lekker koud drinken met dit weer of om je broodbeleg in te leggen. Geen pitje om wat koffie of zo te zetten. Of wordt je als pelgrim veeleisend als die voorzieningen een aantal keren wel aanwezig zijn? In feite moeten we natuurlijk blij zijn dat we goedkoop een bed hebben want in een hotel is ook geen koelkast of iets om koffie te zetten.

12 juni 2006  Hagetmau – Orthez

Wat een verschil kan de ene of de andere dag zijn. Gisteren werd er nog door de gemeente geregeld dat je in een tent kon slapen met maar 2 stoelen en 6 bedden. Vandaag krijgen we in Orthez de sleutel van Hotel de la Lune. Als we door een eerste deur en een donkere gang zijn gelopen staan we op een binnenplaats met voor ons een historisch gebouw met een torentje en een oude trap naar de deur. Achter de deur zit een wenteltrap en moet je naar de 1e verdieping. Daar maak je met een lange sleutel open en stap je binnen in een schone, heldere gite met een keuken met talels en stoelen. Verder is de keuken ingericht met serviesgoed, een wasmachine, koelkast en twee pitten om te koken. Dan nog 2 kamers met ieder 3 bedden en een toilet en een badkamer. Echt geweldig wat sommige gemeentes voor pelgrims willen doen. En natuurlijk nog al die vrijwilligers die het onderhouden en langskomen om een stempel in de pelgrimspas te zetten en het geld te innen! Het is niet dat ik wil klagen en een wasmachine gaat voor mij ook erg ver. Maar een koelkast om je etenswaren in te leggen zodat ze de volgende dag koud mee kunnen in de rugzak, die naar gelang de dag vordert steeds warmer wordt, is toch wel erg fijn. En iets om ‘s morgens water mee op te warmen of te koken voor een kopje thee of koffie voor je vertrekt vind ik ook geen luxe. Maar goed, daar blijven de meningen over verdeeld. Soms kiezen gemeentes ervoor dat er niet gekookt kan worden omdat dat meer viezigheid geeft en niet elke pelgrim is even proper! De route van vandaag ging goed ook al moesten we regelmatig klimmen en dalen. En het was na de middag ook erg warm, gelukkig waren we om kwart voor 3 al in Orthez. Lekker even in de koele kerk gezeten om bij te komen en wat na te denken. Verder is er niets bijzonders gebeurd vandaag. Oja, er ligt hier in de refuge een thermosmeter en die wijst nu (20.40 uur) nog 29 graden aan! En we zagen in de bossen weer een reebok vandaag.

13 juni 2006  Orthez – Sauveterre de Bearn

Om iets over zessen zijn we weg en wat is het heerlijk buiten. Het was vanmorgen op de thermometer nog 26 graden dus erg warm binnen. We hebben amper 200 meter gelopen als ik bedenk dat Piet z’n hoedje weleens vergeten kon zijn. Als ik het vraag heeft hij het inderdaad niet gepakt. Gelukkig dat de refuge gewoon open mocht blijven anders hadden we het niet eens kunnen halen. Het lopen gaat moeizamer dan gisteren en onze eerste stop is in Lanneplaà. Even zitten en wat water. Om half 10 pauzeren we in L’Hopital d’Orion met een beker koude kruidenthee en een pain de raisins. In dat dorpje staat een mooi standbeeld van St. Jacques. We denken dat we op het eerste stuk al aardig moesten klimmen en dalen maar de steilste moet dan nog komen. Net voor het dorpje zien we voor het eerst, wel wazig, de Pyreneeën. De volgende 6 km is het alleen maar stijgen en weer dalen en het water loopt ons allebei behoorlijk van het hoofd. We wandelen veel door bossen en als je op hoogte bent zijn de uitzichten adembenemend. Het is alleen ontzettend warm. Op 17 km besluiten we niet de route te volgen maar over de weg naar Sauveterre te lopen. We komen door Burgaronnen en kijken of er op een pleintje een bankje staat. Ja, eentje pal in de zon dus dat wordt niets. Blijken we ook voor de Mairie te staan en de medewerkster vraagt of we wat koud water lusten. Heerlijk en we gaan even zitten. We krijgen ook nog een stempel en dan blijkt zij op 23 juni a.s in Le Puy en Velay gaat starten voor een pelgrimstocht. Ze kan alleen niet zo lang vrij krijgen en moet dus elk jaar een stuk doen. We hebben een erg leuk gesprek en ze tipt ons nog over een mooie kapel morgen op de route. Ik geef haar nog een lijst van gites in Spanje en dan lopen we weer verder. We wensen elkaar een Bonne Route en genieten na van een korte maar fijne ontmoeting. Net voor Sauveterre (het is dan net half 1) eten we onder de bomen onze boterhammen. Het is er heerlijk in de schaduw met een lekker briesje en we gaan even ligggen. Fijn dat we daar vandaag de tijd voor hebben. Sauveterre is een mooi stadje met een prachtig uitzicht op de rivier. We drinken een kop koffie en dan naar de VVV en de supermarkt. Om half 4 lopen we naar het dorpje waar we gaan slapen. Als ik wil bellen komt er een smsje van Fernon dat hij vandaag St. Jean Pied de Port heeft bereikt. Goed van hem want dat is een dag eerder dan gepland dus hij heeft waarschijnlijk de 2 korte routes wel en een keer gelopen. We vinden ons logeeradres en slapen vannacht in een caravan op het erf bij een boer. Douchen en naar het toilet kan binnen in het huis en ook het warme eten is vanavond bij ons gastgezin. Gezellig!

14 juni 2006  Sauveterre de Bearn – Ostabat

Ik slaap slecht in de caravan, waarom weet ik ook niet. Aan de ene kant is het dan fijn als de wekker gaat, dan maar opstaan. Maar aan de andere kant weet je dat je niet langer kunt rusten. Hopelijk is het vanavond niet zo warm om te slapen! Nog geen 10 minuten onderweg lopen we al verkeerd Gewoon terug en ja hoor, een sticker gemist. In Sussaute gaan we even bij de kerk zitten. We hebben dan 2 uur gelopen. Via D29 en een oude spoorweg komen we vrij vlak aan in St. Palais. Daar drinken we koffie en kopen er brood. Piet kijkt nog even bij een schoenenzaak naar wandelschoenen maar het blijken alleen werkschoenen te zijn. Dan klimmen we via de weg en later via een steenpad naar de Chapelle de Soyarce. Tussen de klim via de weg en het steenpad ziet Piet ineens een arend. Zelfs als ze hoog vliegen zie je hoe groot ze zijn: prachtig! Terwijl we staan te kijken komen er steeds meer en in een mum van tijd vliegen er 5 rond. Magnifiek! Boven bij de Chapelle hebben we een fantastisch uitzicht op de Pyreneeën en het Franse baskenland. We eten er onze boterhammen en lopen rond 1 uur weer gelukkig een stuk door het bos. Om half 3 arriveren we in Ostabat en blijkt de gite al vol te zijn. De B en B bijhet café is ook al compleet, waar komen al die pelgrims ineens vandaan?! Er is nog een ferme met B en B en daar is nog plek, gelukkig! Ook daar is het erg druk en wij weten niet wat we zien. Sinds La Reole hebben wij zowat geen enkele pelgrim meer op de route gezien. We zijn wel bij dat we niet via le Puy en Velay gelopen zijn want daar loop je volgens mij elkaar voor de voeten! Vanaf vandaag zal het dus op de route heel wat drukker zijn en daar zullen wij best aan moeten wennen!

Hallo allemaal,

We zijn vandaag 15 juni 2006 aangekomen in St. Jean Pied le Port om half 1 ‘s middags. Alles gaat goed en we gaan morgen de Pyreneeën over en daarmee ook de Spaanse grens! Het laatste stuk van onze route gaat hiermee beginnen en het is ovoorstelbaar dat we heel Frankrijk doorkruist hebben, te voet en bijna zonder andere pelgrims te zien. En gisteren zagen we er ineens wel 30 omdat in Ostabat 3 routes bij elkaar komen. In Spanje is het volgens iedereen ook erg druk dus behoorlijk wennen voor ons. Maar we zien allerlei nationaliteiten zo en dat maakt het toch wel leuk: iedereen heeft hetzelfde doel.

Blijf reageren want het is fantastisch om dat hier te lezen! Bedankt allemaal en tot de volgende keer.

Groetjes en kusjes van de pelgrims Piet en Antje

9 mei 2006 Vézelay

Rustdag, dus niet perse uit bed en de rest allemaal bezig gehoord en horen vertrekken. Pas tegen half 10 aan het ontbijt en net voor tienen komt een van de zusters zeggen dat onze rugzakken uit het dortoir moeten. Als we klaar zijn met ontbijten komt er nog een zwaaiende hand achter aan maar het is een vriendelijke manier om te zeggen dat we moeten opschieten. Rustdag dus met volle bepakking want je kan het niet zomaar ergens neerzetten. Eerst naar de VVV voor een plattegrond en daar horen we dat zij de foto’s voor ons op cd kunnen zetten en ze kunnen ook kopieen van ons "dagboek” maken. Fantastisch alles in een keer geregeld en ze zitten ook nog recht tegen over het postkantoor. Terug naar de baseliek om die te bekijken want het is een prachtige kerk. De sfeer is nog steeds moeilijk te beschrijven en er zijn veel groepen die rond geleid worden. En geloof het of niet er kijken zoveel mensen naar ons en je wordt door zo velen aangesproken over de tocht daar raak je bijna van ondersteboven. Bij het beeld van Sainte Marie Magdaleine moet ik ineens aan de moeder van Piet en iedereen thuis denken. Ik brand een kaars en laat me maar even gaan! Terwijl ik sta te snotteren komt er een hele groep Nederlanders langs die ook tegelijk beginnen te praten over onze tocht. Ik leg ook even uit wat er aan de hand is en alle vrouwen uit de groep zijn vol medeleven. Kreten als "dat geeft toch niets ” en "dat hoort er bij "  geven je dan troost. De weg van St. Jaques is erg bijzonder!! Later drinken we wat koffie en eten we wat in een cafeetje en om 14.00 uur gaan we terug naar de VVV. Ze kopieeren alles en zetten ook de foto’s op cd. Hier komen we ook Fernon weer tegen die ook een rust dag in vézelay heeft. We gaan naar de post en sturen alles naar huis. Daarna doen we boodschappen en wandelen naar de jeugdherberg. Deze ligt al op de route voor morgen en dus leek het ons een goede slaapplek. We moeten tot half 6 wachten voor hij open gaat en omdat Fernon hier staat met de camper kunnen we bij hem een kop koffie drinken. Hij loopt vanaf morgen dezelfde route dus we zullen hem waarschijnlijk nog wel eens tegen komen.

10 mei 2006 Vézelay – Cuncy-les-Varzy

Vandaag beginnen we aan de eerste tocht van het 2e stuk van onze route.Toch altijd weer spannend, een ander boekje, klopt alles nog wel, kun je toch goed overnachten, enz. Als we wakker worden regent het en als we aan lopen nog steeds. Ruim 2 uur lopen we door een nat bos met soppige paden en laag tot heel laag hangen de takken. Ik ben blij als we uit de bossen komen en naar het dorpje Asnois kunnen lopen: licht en ruimte! De bar in Asnois is dicht en zo zetten we koffie onder een overdekte verzamelplaats bij het gemeentehuis. Er zijn zelfs toiletten bij en dat alles wordt ons gewezen door twee gemeente werkers. We bieden ze een kop koffie aan maar dat willen ze niet ze kunnen zelf genoeg pakken. Dat schijnt in alle landen wel over een te komen! Als we weer aan lopen is het eindelijk droog. We kunnen 3 uur regen aan ons totaal toe voegen wat daarmee komt op 7.5 uur. In Asnois hebben we net de boterhammen achter de kiezen, als Fernon voorbij gelopen komt. Zijn broek ziet er ook niet uit na die tocht door het bos! De laatste 12 km zijn weer veel klimmen en dalen en lopen over stevige paden wat zo heerlijk is voor je voeten, met mijn voet gaat het trouwens iets beter dus ik heb goede hoop dat het binnenkort over is. Om kwart over 5 komen we in onze eindbestemming voor vandaag. We halen de sleutel op en komen terecht in een complete woning met 9 slaapplekken. Er staat zelfs van alles in de kast om eten te maken. Daar moet je wel voor betalen maar het is handig om in je " eigen huis " te kunnen winkelen.

11 mei 2006 Cuncy-les-Varzy – Arbourse

Het is mistig vanmorgen maar de contouren van de zon zijn al te zien. Hopelijk wordt het een mooie dag! We zijn om 8 uur weg en lopen eerst omhoog in de richting van de Mont Carlay. Daar aangekomen lopen we er met een bocht omheen. Leerlingen van een naburig lyceum voeren op de flank van de Mont opdrachten uit. Ze komen naar ons toe gelopen in de hoop dat wij ze kunnen vertellen waar bepaalde punten op de kaart zijn. Maar hun kaartje is veel gedetailleerder dan de onze en voor we daar eens iets op gevonden hebben. Hopelijk hebben we ze de goede kant opgestuurd! We lopen Varzy binnen en gaan eerst een kopje koffie drinken. Piet loopt naar de kerk en komt even later terug met een stempel in de pas. Ik kan er ook nog gauw een halen en dan moet ik vlug naar buiten want de lijkwagen staat al voor de kerk voor een begravenis. We doen boodschappen en dan is er een uur voorbij als we weer aanlopen. Dan voert de route door het Forêt de Ronceaux en langs de Chappelle Saint Lazar. Net voor we vanuit het bos de D155 op moeten haalt Fernon ons weer in. We lopen samen met hem naar Champleuyen omdat zijn tempo wat hoger ligt moeten wij even doorstappen maar dat is wel fijn want nu zitten we om 13.00 uur met zijn drieen te eten bij de kerk. Op het muurtje waar het afdak op gebouwd is. Gezellig is dat en na een half uurtje loopt Fernon weer aan. Wij volgen hem even later en dan loopt de route in het zonnetje (Ja, we worden heerlijk bruin) over de weg langs een abdij door het bos en door de velden naar Arbourse. De de refuge is meteen voor aan in het dorp maar als ik wil bellen heb ik geen bereik. Uit een huis aan de overkant komt een mevrouw die de sleutel heeft. En dachten we gisteren al goed voorzien te worden, vandaag is het mogelijk nog beter. De refuge is pas 3 jaar oud en alles ziet er netjes uit. Maar nog wat uitgebreider is zijn de spullen die er staan voor het eten en drinken. Aan ongeveer alles is gedacht, zelfs aan gewoon water. In de koelkast staat drinken koud dus als je warm en moe aankomt kun je meteen iets kouds drinken. Echt fantasties! Een heerlijke warme douche en een lekkere maaltijd zijn al voldoende om een pelgrim weer op te frissen!

12 mei 2006  Arbourse – Charité-sur-Loire

Heerlijk geslapen en de zon is ook al wakker. De tempratuur is heerlijk en als we de sleutel van de gite hebben weggelegd gaan we welgemoed op pad. De route voert eerst door het veld en daarna door een bos Bois des Brosses. Door de wijngaarden komen we bij Mauvrain na een goede klim. Daarna zitten we in Murlin. We drinken koffie op het plein bij de Mairie. We vervolgen een lange rechte weg van ruim 6km door de bossen en velden. De weg stijgt en daalt ook nog en als je terug kijkt kun je bijna niet voorstellen dat je dat allemaal gelopen hebt! Voor in Raveau staat een picknickbank die geheel geschikt is voor de middag pauze. Er komt nog een fietsende pelgrim, Philip, bij ons zitten en nog wat later is Fernon ook weer van de partij. Het begint al een gewoonte te worden dat hij ons halverwege de dag in haalt! Op voor de laaste 6km. Eerst door het plaatsje Raveau en dan door het veld naar Charity-sur-Loire. De route eindigt op het plein waar de VVV is dus dat is gemakkelijk. Er is een refuge en daar ontmoeten we de Franse pelgrim van gisteren weer. We zijn vroeg en zo is er tijd voor een bezoekje aan de kerk en om op ons gemak boodschappen te doen. Verder nemen we de Franse gewoontes al goed over want we eten elke avond pas rond 7 uur-half 8. Astrid is vandaag jarig van harte proficiat!

13 mei 2006 Charité-sur-Loire – Baugy

Slecht geslapen vanwege het gesnurk van onze Franse kamergenote. Ik ben om zes uur al wakker en omdat vandaag een lange route is, staan we maar op. Om kwart over zeven zijn we al op pad en het eerste stuk gaat langs de drukke N151. Als we van de weg afgaan begint het in de verte te rommelen. Eerst hebben we nog hoop dat het zijdelings wegdrijft maar dat blijkt ijdele hoop! We doen de regencape aan maar omdat we een graspad op moeten, staan we ook nog een tijdje te hannessen met de regenbroek. Het blijft weerlichten en donderen en hard en veel regenen en we zijn blij als we in Sancergnes aankomen. Lekker binnen in een café koffie drinken. We maken er de hele boel nat en vies maar de eigenaar zegt dat het allemaal niets uitmaakt. Verder door de regen en dus snijden we een stukje af van de route door over de weg van Sancergnes via Charentonnay naar Cony te lopen. Daar eten we een boterham en omdat het alweer begint te regenen drinken we een warme chocolademelk in het café. Als we net helemaal ingepakt weer aan willen lopen, komt Fernon eraan. Hij wil even pauzeren dus wij lopen verder. In de regen over natte graspaden dus we zijn blij dat de regenbroek de schoenen een beetje afsluit. Toch krijg ik klets natte voeten in mijn schoenen dus erg waterdicht zijn ze niet. Vervelend hoor, want als je niet oplet loop je de voeten kapot. Zo’n vijf kilometer verder heeft Fernon ons alweer ingehaald en loopt hij samen met ons tot aan het eindpunt Bangy. We maken wat foto’s van hem terwij hij aan het lopen is. Als je alleen bent gaat dat erg moeilijk, niet dan? In Bangy lopen we eerst langs de kerk en daarna drinken we iets fris. Als het zo regent drink je weinig water en dat vullen we zo weer aan. Op ons logeeradres worden we ontvangen door een gepensioneerde arts en zijn vrouw, de heer en mevrouw Thibaudin. We krijgen meteen koffie en meneer vertelt hoe het logeeradres in elkaar steekt. Slapen, diner en ontbijt zijn gratis maar een bijdrage voor de realisatie van een gite in de pastorie in Bangy wordt erg op prijs gesteld. Je maakt van alles mee!

14 mei 2006  Baugy – Bourges

Als we naar beneden gaan voor het ontbijt zien we in de boom voor het huis 2 eekhoorns elkaar achterna zitten in de boom. Leuk om de ochtend mee te beginnen. De route gaat vandaag langs de weg van Baugy via Villabou naar Brécy. Tijd voor een kopje koffie met iets lekkers want uit een smsje van Kim hoorde we dat het in Nederland vandaag moederdag is. Weer door langs de weg naar Sainte Solangen om boterhammen te eten. Als we bijna klaar zijn komt Fernon alweer aangelopen. Ook hij is blij met het zonnige weer vandaag. Ik vergeet te melden dat een stukje voor dit dorp een boom stond met daaraan een papier van mensen met een goed hart voor pelgrims. Daarbij hangt een buisje met papier en potlood en daarop kun je een boodschap schrijven. Al die boodschappen worden weer opgehaald en gekopieerd en achter plastic aan de boom gehangen. Leuk idee zeg en we laten een boodschap achter voor Henk Woortman. Na de pauze nog een stukje langs de weg en dan gaan we de velden in. Op een punte wijkt de beschrijving af van de bewegwijzing en volgens het kaartje moeten we de laatste volgen. Dat doen we en als we op een gegeven moment linksaf zijn gegaan komt Fernon ons tegemoet gelopen. Hij heeft de routebeschrijving gevolgd en dat blijkt toch niet goed te zijn. Gelukkig dat we hem tegenkwamen! Lopend in het zonnetje over het pad door de velden en een stukje bos komen we op het punt waar je de kathedraal van Bourg ziet liggen. Toch is het van daaruit nog 6 kilometer lopen en daar doen we 1,5 uur over. Moe en warm komen we bij de Kathedraal aan en komen Fernon nog een keer tegen. Hij heeft een hele tijd in de kerk moeten wachten op de stempel. We maken van elkaar nog een foto bij de Kathedraal en nemen weer afscheid. Nadat we een stempel hebben gehaald lopen we verder op de route om een hotel ofzo te zoeken. Als we bij een stadsplan aankomen zien we dat de jeugdherberg niet ver weg is. We lopen er naartoe en horen dat hij helemaal vol is. Balen; ik bel met een paar hotels uit de lijst maar dat gaat het budget echt te boven. Verder op de route en bij het volgende stadsplan nog maar eens bellen. Er wordt niet opgenomen en een nummer bestaat niet meer. Ik weet het niet meer en wordt er een beetje moedeloos van, het is intussen al over half zeven. We zeggen net tegen elkaar dat je in de grote stad niet veel geholpen wordt als er ineens een meneer naast ons staat die vraagt of we iets zoeken. We leggen uit wat er aan de hand is en eerst heeft hij het over een formule 1 of etappe hotel aan de grote weg. Maar daar kun je niet eten en moeten we helemaal terug lopen. Hij weet in de stad ook nog wel een hotel met een redelijke prijs. Hij neemt ons mee naar zijn auto en rijdt naar de stad. Onderweg vraagt hij waar we naar toe lopen en als we Santiago zeggen, blijkt er in de stad een slaapplek voor pelgrims te zijn. Hij rijdt er met ons naartoe en loopt mee naar binnen om zeker te zijn dat we ergens kunnen slapen. Als we hem uitgebreid bedanken zegt hij dat hij het gedaan heeft om als het nodig is zelf ook geholpen te worden. We kunnen slapen, douchen en eten en weten nu echt zeker dat St. Jaques helpt als het nodig is!

15 mei 2006 Bourges – Charost

We zitten al voor zeven uur aan het ontbijt en zijn op half acht op pad maar we kunnen maar niet op gang komen. Eerst water en broodbeleg kopen en een telefoonkaart om van de week even naar het werk te bellen. Dan nog zoeken naar een kaart voor de zusters in Veghel en dan nog schrijven bij een brievenbus zodat ze meteen weg kunnen. En als je dan eindelijk aan het lopen bent en de stad uit bent, ben je blij met het eerste het beste bosje voor een sanitaire stop. Het is bijna tien uur als we in Chapelle-Saint-Unsin zijn en daar nog langs de apotheek moeten en naar de super voor een brood. En dan is er koffie. Langs de weg die erg druk is, lopen we naar Morthomiers waar de volgende sanitaire stop bij het gemeentehuis kan plaatsvinden. Meteen een stempel in de pas dus de dag kan niet meer stuk. Als we weer aanlopen, zien we in de verte toch Fernon aan komen. Hij wist niet zeker of hij vandaag zou lopen of een rustdag zou nemen. Door het bos en tussen de velden door wandelen we naar Villeneuve-sur-Cher. Net voor de brug is een picknickplaats en daar eten we lekker in de schaduw ons brood. Op een gegeven moment komt Fernon aangelopen en hij blijkt vandaag niet verder te lopen. Net als wij moet hij een plekje zoeken om te slapen met de camper. En niet elke stopplaats heeft een camping. De komende twee dagen lopen wij verder dan Fernon dus ik ben benieuwd of we hem nog tegenkomen. Normaal snijden we af door langs de weg te lopen maar nu kiezen we voor de route door het bos. De weg is heel erg druk, ook met vrachtauto’s, en de berm is bijna niet te belopen. Later blijkt dat we door een privé bos hebben gelopen maar we hebben niemand gezien. Het laatste stuk van 2 km moeten we toch langs de D18 en het is echt een verschrikking. We zijn dolblij dat we door het bos hebben gelopen. Rond half vijf komen we aan en lopen naar de Mairie. Er is weer een slaapplek voor pelgrims en vandaag delen we die met 2 pelgrims uit Duitsland. We douchen, doen de was, boodschappen en maken lekker macaroni. Jan en Jannie zijn vandaag 25 jaar getrouwd, proficiat!!

16 mei 2006  Charost – Ferme de la Tripterie

Al een paar dagen zien we hele velden die geploegd zijn maar waar nog veel stenen op liggen. Wel komen er al kleine groene blaadjes te voorschijn. Vandaag ontdekten we dat dit zonnebloemen moeten worden en er zijn echt immens grote velden bij! Verder is het koolzaad op veel plaatsen alweer uitgebloeid en vroegen wij ons af wanneer dat dan geoogst wordt. In de bermen van die velden zie je nu de klaprozen en korenbloemen in bloei staan. Van de boer, waar we vandaag in een stacaravan achter het huis slapen, horen we dat het oogsten pas rond 15 juli gebeurd. Eerst moeten de zaden granen anders komt er geen olie. De tocht verliep verder goed vandaag, we hebben alleen na Issoudun zo’n drie kwartier regen gehad. En dat houdt zo op want eerst moeten alle regenspullen aan. Als de regen dan stopt, krijg je het warm in de regenkleding omdat de temperatuur verder goed is. Je krijgt echt het gevoel dat je in de sahara loopt en de stoom komt uit het pak gewoon omhoog langs je kin. Dan moet er weer gestopt worden om als die kleding uit te doen en op te bergen. Voor je dan weer eens aan het lopen bent! Vandaag ook weer eens met de collega van het werk gebeld. Je wilt dan heel veel vertellen in een korte tijd en dat lukt haast niet. Maar het is leuk om ze weer eens te horen!

17 mei 2006 Ferme de la Tripterie – Deols

Er zijn veel militairen en militaire voertuigen op de weg. Er schijnt een grote oefening te zijn en een militair die we spreken vertelt ons dat hij al vanaf 8 mei op pad is en er schoon genoeg van heeft. Als de oefening voorbij is gaat hij uit het leger! Het is een warme en zonnige dag vandaag en we lopen vaak langs de weg. Ook de militaire complex La Martinerie en ook daar is veel beweging en verplaatsing van voertuigen. We zijn rond drie uur in Deols en vragen in de kerk een stempel. Ze denken dat we ook willen slapen en vinden het maar raar dat we doorlopen naar Chateauroux. Er is een refuge hier in Deols en ze willen weten wat we in de andere stad moeten betalen. Maar dat weet ik niet want we weten nog niet waar we slapen. We krijgen een stempel en gaan een eindje verder wat drinken, het is erg dorstig weer. Als we nog eens op de kaart en in het boekje kijken, is het helemaal niet gunstig om door te lopen naar Chateauroux. We besluiten om toch in Deols te blijven en gaan terug naar het parochiecentrum. We betalen 6 euro per persoon per nacht dus dat is geen geld. Als we er goed en wel zijn komen nog twee Franse mannen (Bruno en Gilbert). Ze vragen of we met z’n vieren in de refuge eten of dat wij naar een restaurant willen. Nee, wel gezellig met z’n allen en zo doen we met z’n vieren boodschappen, koken en eten daarna. Een leuke avond. Luc is vandaag jarig, van harte proficiat. Ik vergeet te vermelden dat we vandaag 3 reeën in het veld hebben gezien.

18 mei 2006 Déols – Le Moulin Foulon

Wat is nog interessant om te vertellen? Hoe laat we vertrekken of wanneer we koffie drinken of onze middagboterham eten? Waar we langskomen of hoe we ons voelen? Zit iedereen die de site leest te wachten op een letterlijk verslag van elke dag? Het lijkt mij leuker om verschillende dingen te lezen en daar probeer ik toch wel rekening mee te houden! Gisteravond was het echt heel gezellig en vanmorgen waren Bruno en Gilbert al om 5 uur aan het rommelen. Rond 6 uur zijn wij ook opgestaan en dat moeten ze toch wel gehoord hebben. Maar ze zijn vertrokken zonder gedag te zeggen. Ik vind dat raar maar misschien is het onder pelgrims gewoon omdat je elkaar vaak maar een avond ziet. Vandaag af en toe een buitje regen en nu ik dit schrijf (18.10uur) schijnt het zonnetje heerlijk! Goed voor de was! Langs de weg lopen met slechte bermen blijft vervelend. Daarna een stuk door het bos over een asfaltweg dus mooi voor de schoenen. En ondanks dat we al zo lang dag en nacht samen zijn, hebben we op het stuk door het bos constant gekletst. Het praat gemakkelijk als je loopt en we hebben het over van alles en nog wat. Tijdens de middagpause kwamen we Fernon weer tegen. Hij heeft gisteren 34 km gelopen en was ons dus voorbij! Morgen loopt hij langs de weg en is dan ook in Gargilesse net als wij. Leuk om hem weer tegen te komen. Rond half 4 zijn we op ons slaapadres en dat blijkt aan de rivier de Bauzanne te liggen. Onze gastvrouw is mevr. Schell , een oudere maar aardige dame. Ze zet meteen koffie voor ons en ze heeft een speciaal onderkomen voor pelgrims. We liggen helemaal apart van het huis en hebben een gezellig onderkomen. Douchen, was ophangen en even naar de achterburen want dat blijken Nederlanders te zijn. Die hebben hier 4 jaar geleden een restaurant gekocht en verbouwen het tot wonen en kamers verhuren. Ze hebben ook een  onderkomen voor pelgrims gemaakt! Hij is vanuit Nederland vertrokken vanwege de drukte en de files etc. Zijn partner hebben we niet gezien. Als je hier iets wilt beginnen moet je wel inversteren en toch ook inkomen hebben. Hoe doe je dat dan zonder de Staatsloterij te winnen?

19 mei 2006 Le Moulin Foulon – Gargilesse

Wat hadden we het toch weer goed getroffen met onze gastvrouw.Om half 8 hadden we eten en ze had echt heerlijk gekookt.en als toetje zelfs chocolademous,dus je snapt dat we met een goed gevulde maag naar bed gingen! Het ontbijt vanochtend was ook al lekker. Met niet alleen jam maar ook kaas en niet alleen stokbrood maar ook geroosterd brood en crackers. We kunnen weer goed op pad en het ging best lekker tot Piet zei dat hij de kaarten van de route was vergeten.En die hebben we toch echt nodig dus ging Piet,zonder rugzak uiteraard terug.Tot ik ineens bedacht dat we Mevr.Schell wel eens konden bellen.Dus hollend (met rugzak ) achter Piet aan.Toen ik belde, had ze de kaarten al gevonden en ze kwam ze meteen in haar auto brengen. Gelukkig want dat scheelde zeker een uur lopen.Vandaag hadden we veel bewolking en en stevige wind.Pas ‘s middags weer een beetje zon en kon de trui uit. Het laaste stuk na de bangage  was een mooi stuk om te wandelen.Wel langs een pad flink omhoog klimmen maar daarna wordt je dan altijd beloond met een mooi uitzicht, dit keer de kliffen van de Creuse.En als je stijgt mag je ook weer daalen en voor de laaste paar kilometers is dat best lekker.we vinden in Gargilesse een prachtige refuge met aparte slaapkamers. Fijn dat er met pelgrims mee gedacht wordt.

20 mei 2006 Gargilesse – Crozant

Over de ochtend kunnen we kort zijn:veel regen en harde wind dus niks aan. Maar in Frankrijk hebben ze daar een spreekwoord voor ;le pluie de matin nanête pas le pelgrim! Een koffie stop in Cuzion en de middagpauze in Egnzou en dan klaart het toch in eens op.De militairen zijn nog steeds actief en we lopen midden door een oefening waar de soldaten met geweren in de aanslag zitten en lopen.Maar blijkbaar is dat niet erg. De route gaat ‘smiddags erg stijgend en van wege de regen was dat nogal glibberig en moderig. Maar voor ons eindpunt Crozant hebben we daar door een prachtig uitzicht over de Creuse en de ruines van het kasteel van Crozant. Het dorp ligt op de top van een heuvel en daar loopt ook de route naar toe en de hotels zijn allemaal "beneden". We drinken ergens wat en ik informeer of er "boven" ook kamers te huur zijn. Ja gewoon bij de brasserie waar we iets drinken en er kan ‘s avonds ook nog wat gegeten worden. lekker kort aan de route dus voor morgen gemakkelijk! Karin is vandaag jarig van harte proficiat.

21 mei 2006 Crozant- La Souterraine

Gelukkig is het vanmorgen droog en schijnt de zon zelfs.En dat houden we de hele dag dus voor een pelgrim kan de dag al niet meer stuk! Brood kopen en de route opzoeken die meteen langs een rotsig pad naar beneden gaat. Langs de camping en dan naar de rivier Sédelle. het pad loopt er een stuk langs en de rivier is op somige stukken erg wild en stroomd hard. Er staan een paar mooie huizen aan de andere kant van de rivier en wij vroegen ons af of je dan heel mooi of juist heel alleen woont! Mischien is het voor de mensen die het mooi vinden dat ze allen wonen. De route gaat over de weg en we passeren achtereenvolgens  La Chapelle-Balaueen en Saint-Germain Beaupré. onder weg zien we veel activiteit van militairen .We komen ook een pelgrim tegen die de route van af Limoges terug loopt. HIj waarschuwt dat het pad verder op erg moderrig is maar we denken dat het wel mee valt. Toch blijkt hij gelijk te hebben en op sommige stukken staat het hele pad onder water. Dus lopen we ook nog een stuk door een langs langs gelegen wei. Maar we zijn blij dat we er gelopen hebben want we kwamen weer  een "brievenbus " tegen. Een houte kisje aan een boom met een schelp er op. In het kisje een plastic zak met een stift, pen en wat info over de route. In het schrift allerlei boodschappen en we komen er een berichtje tegen van Henk Hermes uit Mariaheide. En de namen van de heer en mev. van Leeuwen zijn we ook al een aantal malen tegen gekomen. Uiteraard laten ook wij een bericht achter. Wat mooi dat er mensen zijn die zo iets verzorgen! Na Sant-Agnant-de-versillat krijgen we nog een erg nat pad en wijken we nogmaals uit naar de wei.Soms wel een hele tour om van de wei weer op het pad te komen .Je hebt soms wel een hakmes nodig om er door heen te geraken! nog wat asfalt en om 16.00 uur staan we voor de kerk van La Souterraine.Helaas is ze gesloten want ze wordt gerestaureerd. Jammer, geen stempel. Ons hotel is fijn in de buurt van de route en zo installeren we ons voor een nachtje in onze kamer.

22 mei 2006 La Souteraine – Bénévent l’Abbeye 

We verslapen ons bijna, het is maar goed dat het ontbijt pas om 07.45 uur is. Als we aanlopen nog even iets halen voor bij de koffie en dan zijn we om 8.30 uur op de route. Het is droog en er schijnt af en toe het zonnetje door de wilken maar het waait erg hard. In Saint-Priest-la-Fenille drinken we koffie in het bushokje voor schoolkinderen, daar zitten we tenminste uit de wind. De 3 fransen, 1 man en 2 vrouwen, komen daar later ook zitten. Ze lopen al vanaf Gargilesse dezelfde stukken als wij dus we zien ze regelmatig. Fernon lopen we vandaag mis dus we weten niet hoe hij is gegaan en og het gelukt is om een camping te vinden. Misschien horen we dat ooi nog eens! Vooraan in Chamborand staat weer een boshokje en daar eten we boterhammen. De kerk in Chamborand is open en er staat een kaars die ik aanmaak voor het sollicitatiegesprek van Kim. Later belt ze dat het nog niet goed is verlopen maar dat ze op 28 augustus nog een terug mag komen. De lucht wordt erg dreigend en door de harde wind regent het niet veel maar valt er af en toe een flinke bui. Regencape aan, later weer uit en schuilen onder de bomen. Zo komen we rond 3 uur aan in Bénévent l’Abbye. De VVV is dicht dus naar de pharmacie voor een slaapplaats in de gite. De 3 fransen zijn er al en wij richten onze slaapplek ook in. We hebben door het raam een prachtig uitzicht over de vallei bij Bénévent l’Abbye. We koken weer een keertje, drinken koffie en puzzelen wat met Sudoku.

23 mei 2006 Bénévent l’Abbye – Châtelus-le-Marcheix

Sinds Vézelay gebeuren er niet veel bijzondere dingen meer. Natuurlijk is het nog steeds prachtig om onderweg te zijn maar het krijgen van koffie of binnengeroepen worden voor een pauze gebeurt niet meer. Of lijkt dat wat voorbij is altijd mooier dan het misschien is geweest? Want je onthoud natuurlijk de bijzonderedingen en de zere voeten en de knellende rugzakken worden vergeten. We slapen nu wel steeds vaker in een gite of refuge en dan is er ook minder contact met de bevoking. Alleen met andere (indien aanwezig) pelgrims. Maar we genieten nogsteeds van het buiten zijn, het onderweg zijn en van de mooie natuur. Je ziet bloemen uitkomen en  ook weer verwelken en regelmatig ”ontmoeten” we hazen, eekhoorns of andere beestjes op onze weg. Vandaag moesten we een uur omhoog klimmen over de weg en over een zand/steenpad. En dan wordt er gezucht en gesteund en getranspireerd en dan ben je blij dat je er bent. Maar het is wel prachtig! Daarna gaat de weg altijd weer naar beneden en kun je (meestal) rustig genietend rondkijken en heb mooie uitzichten. En dat maakt zo’n klim dan weer de moeite waard. Een korte route vandaag vanwege het klimmen is dat ook niet zo erg. Als we Châtelus-le-Marcheix binnen lopen en het bordje Gitte d’etappe volgen, worden we aangesproken door een mevrouw. Ze is de beheerster van de gite en zag ons toevallig(?!) lopen. Ze brengt ons naar binnen en komt om 6 uur terug om in te schrijven. Het is een mooie gite met 6 slaapplaatsen en een keukentje, badkamer en een zitgelegenheid. Het is jammer dat het toilet buiten de gite is. We installeren ons en kijken nog even rond in het dorp. De kerk staat weer boven op een heuvel dus wederom omhoog. Aftrainen noemen wij dat! Op het kerkhof (ja je moet toch iets doen) kijk je je ogen uit. Grote marmeren graven met daaromheen een soort glazen kastje en ik weet niet hoeveel ornammentjes op sommige graven. Het is echt ongelooflijk. Nog iets vermeldenswaard dat Piet in heel veel gites de douchestangen repareert zodat de douchekoppen weer blijven hangen. Fijn voor allen die na ons komen!

24 mei 2006 Châtelus-le-Marcheix -St. Leonard du Noblat

Om 5 uur op en om 6 uur op pad lijkt voor de thuisblijvers iets om niet te willen maar het was heerlijk. Wel nog fris maar helemaal helder met een opkomende zon en wegtrekkende mist uit de valleien.En natuurlijk zie je ‘s morgens vroeg herten. Amper bij de eerste weide en daar sprinken er twee weg. Het was een wei met afrastering en een ruif erin dus ik dacht dat het ”tamme” beesten waren. Piet moest er erg om lachen en verklaarde dat ze tocht echt in het wild leven! Een paar weien verder staat een reebok in het gras te eten. We zitten vrij hoog en kunnen best wel dichtbij komen om hen te bekijken. Piet maakt nog een foto maar ze staan toch altijd vrij ver weg. Om iets over achten zijn we al in Les Billanges en omdat het café al open is, drinken we lekker een kop koffie. De route is mooi vandaat met afwisseld asfalt en paden door velden en het het bos. Rond 11 uur komt er meer bewolking en begint het ook kouder en harder te waaien. De zon blijft wel schijnen maar het is niet warm genoeg om in een t-shirt te lopen. Tegen het einde van de route lopen we nog verkeerd en staan we bij de foyer St. Jean XXIII in plaats van eromheen te lopen. Terwijl we de kaart bekijken komt er een man aan die vraagt of we verdwaald zijn. Dat is wel veel gezegd maar we moeten wel terug. Gelukkig mogen we over het terrein naar een poort en kunnen vandaar weer op de route stappen. Scheelt toch weer een half uur lopen. Rond 3 uur zijn we in St  Leonard du Noblat en terwijl we eigenlijk op zoek zijn naar de kerk staan we ineens voor de VVV. Dan eest dat maar regelen. Er is een mooie gite met aparte kamers, keuken, badkamer, toilet en zitgedeelte. Piet kookt heerlijk gebakken aardappeltjes met spekjes en ui, saucissen en doperwten met wortelen. De 3 franse pelgrims, Rogier, Christianneen Jacqueline ariveren ook nog. Sinds Gergilesse komen we ze bijna elke dag tegen, leuk om ervaringen uit te wisselen.

25 mei 2006 St. Leonard du Noblat – Limoges

De route vandaag is niet spectaculair en het ging ook niet geweldig. Gisteren liepen we vlot 30 km en waren er om 15.00 uur op de plaats van bestemming. Vandaag hoeven we maar 21 km en zijn we weliswaar een uur later vertrokken en ook pas om 15.00 uur op onze plek. Je snapt niet waar het aan ligt en we proberen ons er maar niet me bezig te houden, je verandert er niets aan. Vanwege Hemelvaart is alles gesloten en dus ook de VVV. Van de franse pelgrims weten we al dat de gite gesloten is dus dat wordt een hotel vandaag. Gelukkig heeft de VVV een stadsplattegrond hangen met daarbij een lijst van alle hotels die er zijn, Verder is aangegeven of ze open zijn en of er nog kamers vrij zijn. We bellen met een van de dichtsbijzijnde hotels en daar is nog een kamer vrij. Fijn douche, uitrusten en ‘s avonds bij de chinees wat eten. Vroeg erin want morgen willen we weer om 6 uur vertrekken.

26 mei 2006 Limoges – Flavignac

Gisteren nog gebeld met het hotel in Les Cars maar dat is op vrijdag gesloten. Ik bel met de gemeente in Flavignac maar die is natuurlijk vanwege Hemelvaart gesloten. Ik laat wel een boodschap en ons telefoonnummer achter. Het zit nu blijkbaar toch niet lekker want ‘s nachts word ik wakker en blijf een beetje malen en dromen over het niet vinden van een slaapplek. Waarom kan ik daar nog steeds geen vertrouwen in hebben? We vertrekken om 6 uur en na het oppikken van de route gaat het toch ergens fout. Gelukkig is er al een café open (ja dat is in Frankrijk al om 7 uur of zelfs eerder) en kan ik om de weg vragen. Het blijkt niet ver te zijn. Als we op het punt aankokmen is er een café en een winkeltje met kaarten, ook al open natuurlijk. Piet koopt een kaardt vr de zusters en de eigenaar, een man op leeftijd. Hij is ook in Nederland geweest en vindt het een mooi land. Hij laat zelfs iets merkwaardigs zien: een pak franse koffie met het teken van DE erop. In het café drinken we een kop koffie en ook daar is het een en al belangstelling voor onze tocht. Weer buiten kijken we op de kaart waar we precies heen moeten en dan stopt er een auto en vertelt de man dat we de straat moeten hebben die naar beneden loopt! Vlakbij het ziekenhuis, wat we een eind verder passeren, gaat Piet de kaart posten en wacht ik aan de weg. Weer stopt er een auto en vraagt de man in de auto of ik het niet weet. Hij zegt dat we gewoon rechtdoor meoten. Als dan later om half 9 de gemeente van Flavignac belt dat er inderdaad een gite is en dat we daar terecht kunnen weet ik dat St. Jacques weer allerlei tekens heeft gegeven en dat alles elke dag goed komt! Om 10 uur zijn we bij de kerk in Aixe sur Vienne. Ze is open en er is iemand in de sacristie, een schilder. Hij weet waar de stempel is maar vanwege een slechte inktpot is hij niet erg duidelijk. Maar toch is er weer een. We praten nog wat en er komt nog een meneer bij. Het lijkt alsof het de priester is of zo, maar we wete het niet. Als ik vertel dat we koffie gaan drinken, nodigt hij ons uit om een kopje met hun te drinken.Gezellig en alweer zo’n leuke ervaring op onze route! Het is vandaag weer veel kllimmen en dalen en de beloofde zon en 25 graden zijn ver te zoeken. Het is bewolkt en hetregent heel regelmatig. Balen! Om 3 uur zijn we in Flavignac en melden ons bij de mairie. Er zijn al 2 pelgrims in de refuge en we doen gezamelijk boodschappen en we eten met z’n vieren. Toch weer gezellig!

27 mei 2006 Flavignac – St. Marie de Frugie

Vandaag eindelijk weer een zonnige dag met temperaturen van 25 graden. Heerlijk! We lopen alweer om 6 uur aan en als we rond 9 uur in Chalus arriveren hebben we er al ruim 13 km op zitten. Lekker even  koffie drinken en  genieten van een broodje met pudding en chocola. Met de lijn gaat het vanzelf als je elke dag loopt met een rugzak van ca. 12 kg. We hoeven nergens op te letten! De tocht gaat langs een aantal meren en door de bossen en dat is toch fijner dan constant langs de weg. Omdat het zonnig is hoor je heel veel hagedissen ritselend tussen de bladeren wegschieten. We zien er ook veel over de muren van huizen en muurtjes langs de weg lopen.Snelle beestjes! Als we ‘s middags na de pauze weer aanlopen komen we langs een restaurant waar ijs verkocht wordt en kunnen we de verleiding niet weerstaan. Heerlijk met dit warme weer! Nog een stuk door de bossen en even de warme weg en dan zijn we bij het klooster van St. Marie de Frugie. Het is niet meer als zodanig in gebruik maar je kan er wel overnachten en tevens avondeten en ontbijten. Fijn voor een keertje. De kapel wordt gerestaureerd en komt er prachtig uit te zien. Het is de bedoeling dat heel het gebouw onder houden wordt genomen maar het kan wel 15 jaar duren voor het klaar is. Er is wel iets moois van te maken! Marja is vandaag van harte proficiat!

28 mei 2006 St. Marie de Frugie – Thiviers

Zittend op een terrasje van een 6 persoonshuisje het verslag schrijven overkomt me toch niet vaak. We waren hier al om 3 uur ‘s middags omdat de route niet zo lang was. Heerlijk buiten zitten in de schaduw bij zo’n huisje op de camping geeft toch wel een vakantiegevoel! Het was een prachtige zonnige en warme dag vandaag. Het bruikingsgehalte was voortreffelijk en ook nu nog, half 8 ‘s avonds, is de zon lekker warm. Vanmorgen om half 11 kwam op de route Fernon aangelopen. En wij maar denken dat hij ons allang vooruit is gegaan! Blijkt ook dat hij vaak niet verder kan vanwege het niet vinden van een camping. Hij heeft wel 3 dagen niet op de route gelopen maar andere wegen bewandeld en dat verklaart zijn afwezigheid. Toch leuk om hem weer te zien! De camping van Thiviers blijkt 1,5 km van het dorp af te liggen en daar is ook het onderkomen voor pelgrims. Piet kijkt of we al op de route door kunnen steken. Volgens de kaart moet het gaan maar we kunnen het niet vinden. Dus voor aan in het dorp naar links en 1,5 km langs de hete weg. Als we aankomen informeert de beheerster of we niet gereserveerd hebben. Ik leg uit dat ik met de VVV gebeld heb en dat die vertelden dat dat niet ging en je je gewoon moest melden bij de campingpersonen is en dat onze Franse pelgrims al gearriveerd zijn. Maar de beheerster vertelt dat er voor elk probleem een oplossing is en zo krijgen we een 6 persoonshuisje met een 2 persoonsbed en een eigen douche en toilet. Soms is het nog niet zo slecht om later aan te komen! Fernon staat hier ook op de camping en we drinken met elkaar koffie en buurten lekker. Fijn om weer eens gewoon Nederlands te horen. We zien vandaag 2 slangen die helaas overreden zijn. De eerste ligt in de greppel van de weg is is bovenop geel, bruin en zwart. De tweede ligt nog op de weg is is van hetzelfde soort. Ze zijn zeker 1 meter lang en hoewel het zonde is, zijn we blij dat we ze niet levend tegenkomen.

29 mei 2006 Thiviers – Sorges

Het is vanmorgen alweer bewolkt en als e een half uur lopen regent het al. Dus lopen met de cape en besluiten om over de weg naar Sorges te lopen. Scheelt ook weer 2,6 km, en dat op een route van 17,5 km! Als het iets over tienen bijna droog is, zetten we toch even koffie. Maar het blijft miezeren en dus zitten we niet lang. Omdat het nu echt kort is zijn we al om 12.00 uur in Sorges. De gemeente is nog open en we vragen om een stempel. Maar die geven ze niet als we hier overnachten want dan krijgen we er een bij de gite. Ze wijst ons waar die is en vertelt dat er waarschijnlijk wel iemand aanwezig is. De deur is op slot en we klooen en er word inderdaad open gedaan. Maar de gite gaat pas om 16.00 uur open en we kunnen geen plaats reserveren. We mogen wel onze rugzakken daar laten maar dat geeft ook geen garantie op een plaats om te slapen. Nou, dit hebben we nog nooit meegemaakt! We mogen binnen en de vrouw van de man die opendeed vraagt of we iets te drinken willen. Graag natuurlijk, en zo zitten we toch een tijdje te praten over de voettocht naar Santiago. We krijgen nog wel een telefoonnummer van een Nederlandse mevrouw in Pengieuse B+B doet voor pelgrims. Ik bel haar meteen en zo is onze eet- en slaapplek voor morgen alweer geregeld! Na een uurtje stappen we op en denen dan iets te kunnen gaan eten. Maar alles is dicht en zo hebben we dus niets. Ook het museum is op maandag niet open en de ”tabac” winkel meteen plaat van tous les jours ouvert is dicht. En dan kun je wel een portomonnee op zak hemmen maar als alles dicht is, schiet je er nog niet zoveel mee op! Nadat we nog eens bij de Pharmacie geschuild hebben voor een plensbui besluiten we terug te gaan naar de gite. We gaan op het bankje voor de gite zitten en worden na een paar minuten al binnengeroepen. Onze 3 Franse pelgrims zijn ook gearriveerd. We krijgen koffie en een koekje en als ik zeg dat we niets gegeten hebben krijgen we ook nog brood en kaas. We installeren met z´n allen boven en gaan lekker onder de douche. Vanavond wordt er voor ons gekookt en door Lucien en zijn vrouw kunnen we lekker met z´n alle buiten eten.

25 april 2006 Reims – Verzy

Vandaag zijn we de Champagnestreek van Frankrijk binnen gelopen en hebben de eerste wijngaarden gezien. De druivenstokken zijn nog erg kaal maar beginnen nu door de aanhoudende zon uit te lopen. Je loopt door dorpjes met maar een paar duizend inwoners en vindt er minimaal 20 bordjes met allerlei verschillende champagnehuizen. Hoe kunnen ze allemaal bestaan? We starten met een geweldig ontbijt in de variant van de jeugdherberg. Echt alles is aanwezig, goed verzorgd voor zo’n instelling! Daarna zoeken we de route langs het water en lopen dan zo’n 12 kilometer. eerst is het pad goed begaanbaar maar later is het weer van die beton geworden klei waar je je voeten op stuk loopt. Volgens Erik hoort dat ook bij het pelgrimeren en moet je niet klagen maar dragen…. Ja, dat is handig gezegd als je thuis op de bank zit en niet 2 dagen na het lopen van zo’n pad nog pijn aan je voeten hebt! In Sillery kopen we een brood en belegde broodjes. Het is al behoorlijk warm en hoewel we in Sillery nog koffie dronken gaan we toch een uurtje later in Les Puits onder een boom in de schaduw picknicken. Verder door de wijngaarden naar de molen in Verzenay. Dan begint het sinds weken even te regenen. Hard genoeg om de cape aan te doen maar na een groot kwartier kan die alweer uit. In Verzenay zijn alle cafe’s dicht en dus langs de weg verder naar Verzy een behoorlijke klim nog. Daar drinken we even iets en vragen naar de jeugdherberg. Weer omhoog klimmen en bij de jeugdherberg vinden we alles open maar is het helemaal uitgestorven. We bellen een aantal keer maar er komt niemand. Op een vreemde manier ziet het er tegelijkertijd gebruikt en ongebruikt uit! We eten een sinaasappel en hangen de capes te drogen. omdat er dan nog steeds niemand is, ga ik binnen dus wat deuren openen en roepen. Uiteindelijk komt er een mevrouw die zegt dat de jeugdherberg gesloten is, maar dat we voor een nacht wel kunnen blijven. Alles ziet er niet meer zo proper uit maar we liggen droog en warm en als je bij de koeien hebt geslapen valt alles mee!

26 april 2006 Verzy – Condé-sur-Marne

Je valt van het ene uiterste in het andere! Vannacht sliepen we in een afgekeurde en gesloten jeugdherberg en de komende nacht liggen we in een soort van bruidsuite. Ons eindpunt vandaag is in Condé-sur-Marne en daar is een adres met chambres d’hotes. We bellen aan en de gastheer is even verbaasd, ook omdat hij aan het verbouwen is, maar natuurlijk kunnen we slapen. Ik vergeet te vragen wat het kost en hij vraagt of we ook nog willen eten. ja graag en samen met slapen en ontbijt kost het ons met z’n tweeën 50 euro. Volgens de gastheer een speciale prijs voor pelgrims; leuk om te horen. Als we met hem meelopen naar de kamer vallen we van de ene in de andere verbazing. De kamer ziet er prachtig uit en zou in het duurste hotel niet misstaan. Dan lopen we door naar de badkamer en die is echt prachtig ingericht met alle benodigdheden voor een prettig verblijf in die ruimte. We kunnen zelfs onze was weer allemaal in de machine laten wassen. Als pelgrim leef je soms echt van het ene in het andere uiterste! De rest van de dag is er eigenlijk niets speciaals gebeurt. Alleen dat we toen we door het bos liepen ineens zagen dat alle blaadjes aan de boom zitten. Alsof ze er in een nacht aangegroeid zijn. Verder kwamen we vanmorgen op een heel andere weg uit dan de bedoeling was. Toch ergens een teken gemist. Het vervelende was alleen dat we niet goed zagen of het dorpje waar we heen moesten rechts of links was. Begon het ook nog te regenen! Goed op de kaart gekeken en toch nog een automobilist aangehouden om het te vragen. We liepen gelukkig de goede kant op!

27 april 2006 Condé-sur-Marne – Challon-en-Champagne

Toch nog even terug naar gisteren want het diner dat voor ons en nog 3 andere Franse gasten werd gemaakt was in één woord geweldig! En wijn erbij is alle soorten die je wilde hebben. Niet dat ik er zoveel van gedronken heb want je moet de volgende dag toch weer wandelen. Verder kregen we eerst fromage en dan nog taart na. We waanden ons in de hemel! Heerlijk geslapen en toen nog een geweldig ontbijt met crepes erbij. Hoe kunnen we op deze manier in hemelsnaam ooit afvallen?! Ja onze gastheer Bruno is er een moet een ‘kroontje’ en we beloven hem een kaartje te sturen vanuit Santiago voor al zijn goede zorgen! We lopen weer veel langs het water maar gelukkig zijn de paden iets beter dan de laatste tijd. Ik heb nog steeds last van mijn linkervoet en smeer regelmatig met Jannies wondermiddel! Net voorbij Recy ontmoeten we een hele groep wandelaars die allemaal willen weten waar we naartoe gaan en hoeveel we per dag lopen en wanneer we in Spanje aankomen. En dat alles in rap Frans, je weet soms niet waar je het eerste op moet antwoorden maar het is hartverwarmend dat mensen zo’n belangstelling hebben. Net voor Challon-en-Champagne willen we de brug over om via een ander pad naar de stad te lopen. Daar ontmoeten we 4 mensen die ook weer vol belangstelling zijn. Als ze horen dat we daar de brug over willen dan zeggen ze dat dat niet goed is en dat we langs het water moeten tot aan de brug. Dan zo recht de stad in en voorbij het gemeentehuis en de kerk vinden we dan de jeugdherberg. Ze blijven zo volhouden dat we het hart niet hebben toch over de brug te gaan. Het zal wel een bedoeling hebben dus lopen we maar zoals ze het wijzen. In Challou gaan we naar het bureau voor Toerisme en horen dat er in de kerk een lijst ligt met namen van mensen die gratis onderdak verlenen aan pelgrims. In de kerk doen ze hun best voor ons maar vanwege de vakanties in Frankrijk kunnen we bij niemand terecht. De mevrouw in de kerk vindt het allemaal erg vervelend. Wij lopen naar de jeugdherberg en kunnen daar gelukkig nog overnachten. Daar treffen we ook weer de Belgische pelgrim die we in Chateau-Porcier zagen. In de jeugdherberg zijn vele nationaliteiten te vinden en dat maakt de contacten erg boeiend.

28 april 2006 Challon-en-Champagne – Chaussee-sur-Marne

Gisteren in de jeugdherberg was er een mevrouw die vanuit Engeland naar Griekenland liep. Ze was nu 6 weken aan het lopen en had ook nog steeds zere voeten. Dus dat wij dat ook hebben is dan vrij normaal! Vandaag niet echt veel meegemaakt, geen contacten omdat we steeds langs het kanaal of de rivier lopen en weinig door dorpen kwamen. Het weer was wel erg goed, helder blauwe hemel maar jammer genoeg erg veel wind. Gelukkig liepen we langs het water ook regelmatig in de schaduw van de bomen. Ik hoor nu iedereen in Nederland denken; schaduw?! We hebben pas net zon. En dat klopt natuurlijk ook wel maar als je met een rugzak van 12 of 15 kilo in een temperatuur van over de 20 graden loopt ben je blij met wat schaduw! Vandaag liepen we allebei veel met onze eigen gedachten, ook omdat we niet vaak naast elkaar konden lopen. Maar dat hoort er ook bij om na te denken over alles. Wat je ook absoluut niet hebt zijn de beslommeringen van thuis. Ook al is er contact met de kinderen en praten ze over boodschappen gaan doen en de auto keuren dan heb je daar niks mee. Je mist iedereen wel maar je doet elke dag zoveel indrukken op dat dat allemaal naar de achtergrond gaat. En soms vraag ik me wel eens af hoe snel je straks weer in de "normale" beslommeringen zit! Terugkijkend op bijna 4 weken wandelen gaat het eigenlijk best wel goed. De eerste week was afzien door de griep maar daarna ging het steeds beter. Ook de angst die er in het begin was om elke dag een slaapplek te vinden is helemaal weg. Omdat dit steeds goed lukt heb je er vertrouwen in en dat geeft weer een vrij gevoel. Soms lijkt het of we al eeuwig aan het wandelen zijn en soms voelt het als nog maar heel kort. Het is elke ochtend weer leuk om op pad te gaan en van alles te beleven. En zo is het ondanks zere voeten, een rugzak die niet lekker zit of verkeerd lopen en terug moeten nog steeds fantastisch om onderweg te zijn!

29 april 2006 Chaussee-sur-Marne – St. Remy

De afstand tussen deze 2 plaatsen volgens de route in het GR-boekje is 42 kilometer. Maar wij hebben er 28 kilometer over gedaan dus je begrijpt dat we nogal afgesneden hebben. En dat is wel nodig om in Santiago te komen. Volgens het boekje is Vezelay nog zo’n 300km dus 12 dagen lopen. Wij zijn liever eerder in Vezelay dus ik hoop dat we de komende tijd nog meer af kunnen snijden. De zon scheen flink vanmorgen maar de wind was erg koud. De pijpen van de lange broek laten we er wel af maar de dunne sweater blijft aan. En soms had ik het dan nog koud! Gelukkig konden we vanmorgen de koffiepauze houden in een soort bushokje: uit de wind en het zonnetje scheen lekker binnen. De eerste 10 km hebben we langs het kanaal naar Vitry-le-Francois gelopen maar dit keer kon dat over asfalt, loopt een stuk beter dan die harde kleipaden. In Vitry hebben we de tijd genomen om de kerk te bewonderen. We hebben wat boodschappen gedaan en er brood gegeten. Toen moesten we nog langs binnenwegen naar onze slaapplek. Ik had wel gebeld dus wisten we ook zeker dat we terecht konden. Iets over vijven kwamen we in het dorp aan en hadden meteen contact met een andere man die wilde weten waar we naartoe liepen. Hij vond het erg knap en vroeg of we in dit dorp bleven slapen. Toen we vertelden waar werd ons meteen uitgelegd waar we moesten zijn, ook wel handig. We komen terecht op een ferme die verbouwd is tot verblijf en eten voor gasten. een heerlijke douche, lekker eten en dan zakken alle tegenvallers van de dag weer weg. Mia is jarig vandaag, van harte proficiat!

30 april 2006 St. Remy – Chavanges

Wat een wind vandaag zeg! En koud was ie ook! Ik heb de pijpen weer aan mijn broek geritst en had het daardoor een stuk warmer. Piet heeft ze eraf gelaten, als die eenmaal in korte broek loopt dan gaat hij daar tot de herfst mee door! Nog even terugblikken op gisteravond, we hebben getafeld tot 22.30 uur! Het was ook wel over achten voor we konden eten maar toch. De Fransen houden van lekker en lang tafelen. Voor het eerst hebben we kwarteleieren gegeten en heb ik zelfgemaakte port blance gedronken: allebei heerlijk. Verder was er een quiche met pikkers erin verwerkt, smaakte ook prima. De volgende gang bestond uit kippenbillen klaargemaakt in de oven op de wijze van het rayon Champagne waar we momenteel in verblijven. Er zaten aardappelen en uien bij; dan komt het traditionele kaasplankje met soms wel 7 of 8 soorten kaas. En daarna komt dan nog het dessert wat nu bestond uit iets heerlijks met appels eroverheen en ook weer uit de oven. Daarbij wordt dan steeds stokbrood gegeten en, maar dat doe ik niet, zoveel wijn als je wilt. Jongens het is maar goed dat we elke dag een flink aantal kilometers lopen! Wat vandaag ook opviel was dat we door een aantal dorpen zijn gekomen met allemaal vakwerkhuizen zoals je die veel in Duitsland ziet. Er waren echt vervallen huizen bij maar ook schitterend opgeknapte huizen. Dat is iets wat we helemaal neit van Frankrijk kenden. verder hebben we voor het eerst op onze tocht reeën gezien. Zomaar ‘s middags in een weiland voor de bosrand dus niet eens in het bos zelf. Toch blijft het een mooi gezicht om deze beesten in het wild te zien.

1 mei 2006 Chavanges – Dienville

Vandaag hebben we weer flink afgesneden maar daardoor wel constant langs de weg gelopen. verder waren we vandaag allebei niet zo in onze hum. Zere voeten, hoe doen anderen dat toch? Je vraagt je af of je iets fout doet of waar het aan ligt dat je nog steeds zere voeten hebt. Mijn linkervoet doet nog steeds zeer en ik slik ‘s morgens paracetamol zodat ik bijna pijnloos kan lopen. Er is aan de voet zelf niets te zien, alleen ‘s avonds is hij meestal links op de bovenvoet wat opgezwollen. Wat moet je daar dan mee? Stoppen met lopen of naar de dokter? Daar tob ik een beetje over. De laatste dagen zijn wat monotoon en vandaag heb ik veel aan iedereen thuis gedacht. We zijn al 4 weken weg! En Kim is bijna jarig dus de heimwee sloeg een beetje toe! Maar we hebben een kamer gevonden op een prachtige hoeve waar een kleine camping bij is. Omdat op 1 mei in Frankrijk alles dicht is, maakt de gastvrouw zelfs eten voor ons. En ze is van meer markten thuis want ze verbouwt zelf een oude stal tot 4 studio’s. Ze metselt en smeert en het geheel gaat er prachtig uitzien. Zo kun je een hoeve ook weer rendabel maken.

2 mei 2006 Dienville – La-Loge-aux-Chévres

In het zonnetje voor mijn eigen huisje en een man die is vissen: ja ook dat kun je meemaken als je op pelgrimstocht bent. Vanmorgen iets later weg want we moesten boodschappen doen en de winkel ging pas om half 9 open. Eerst langs de weg naar het volgende dorp. Daar wilden we koffie zetten maar helaas was de brandstof nu echt op en zo doen we het met een bekertje jus d’orange. Over het kanaal van Amance en door de bossen komen we in het dorp Amance aan. Daar is een bar/restaurant dus eerst een kop koffie. Heerlijk! Dan verder naar de bossen van d’Orient. We lunchen op een stil plekje in de schaduw van een berk want vandaag is het hier ineens over de 20 graden met veel zon. Raar hoor, gisteren moesten we nog een jas aan doen tegen de kou! Maar we klagen niet! Dan verder door de bossen, in de sporen van de auto’s staat een hoor water en daarin zitten salamanders en kikkers die wegspringen als we aan komen lopen, naar het plaatsje La-Loge-aux-Chevres, ons eindpunt voor vandaag. Als we het dorpje binnen lopen komt er een man aan de voorkant van zijn huis met een trap. Wij denken dat hij de heg gaat knippen. We zeggen zoals altijd Bonjour en hij begint een praatje en vraagt of een een gite nodig hebben. Deze is net klaar en nog door niemand gebruikt. Hij haalt de sleutel en laat ons het huisje zien en het is echt heel mooi. Maar we wilden naar de git d’etappe in dit plaatsje die zijn doorgaans goedkoper. We lopen dus verder en komen bij die gite en horen dat hij vol zit die avond met een groep militairen. Ik heb de indruk dat er dus gewoon al voor gezorgd was dat wij die andere gite al van tevoren hadden gezien. We lopen terug en ik kan nog wat van de prijs af krijgen. De eigenaresse komt er ook nog bij en ze halen drinken en zo en er wordt druk heen en weer gepraat. Het einde van het liedje is dat we vanavond met meneer en mevrouw kunnen meeëten en dat Piet gaat vissen met meneer op de Aube om het hoofdgerecht te vangen! We maken echt fantastische dingen mee. Vandaag is Tante Martha jarig, van harte proficiat!

3 mei 2006 La-Loge-aux-Chevres – Bar-sur-Seine

Vandaag is Kim jarig, ze wordt 24 jaar en voor het eerst zijn we er niet bij op haar verjaardag. Een dubbel gevoel want Arvid is al 2 keer jarig geweest zonder dat wij erbij waren. Maar dit voelt anders. We smsen, bellen en ik heb geregeld dat de buren een bloemetje en een kaartje van ons afgeven! We ontbijten buiten en het is al een prachtige ochtend. Het is een afwisselende route en we lopen dan eens langs de weg, door het bos of over halfverharde paden door het veld. En af en toe is het echt heel warm in de zon. Alvast een voorproefje voor Spanje? Rond 4 uur lopen we Bar-sur-Seine binnen en vinden een meneer bereidt om ons naar het bureau voor Toerisme te brengen. Op onze vraag of er een slaapplek is voor pelgrims wordt de telefoon gepakt en gebeld met een mevrouw die een gite heeft en waar je gratis kunt slapen. Het is een stuk buiten de stad en gelukkig haalt ze ons op met de auto. We doen gauw wat inkopen voor het eten vanavond en dan worden we al opgehaald. De gite is een kamer boven in de loods van een bedrijf en beneden is een douche en toilet. Omdat het nog zo warm is, mogen we de tuinsel van de gite rural (een compleet ingericht huis wat je kunt huren) gebruiken. Als we willen kunnen we wel een donatie geven voor het slapen en dat geld wordt dan aan de kerk geschonken voor restauratie. Een mooi pelgrimsgebaar! Heleen is vandaag ook jarig, van harte proficiat.

4 mei 2006 Bar-sur-Seine-Bragelogne

We waren gisteren zo moe dat we al om 9 uur in bed lagen. En toch tot 7 uur geslapen dus het was nodig. Om 8 uur bertokken om om half 10 op een bankje in de schaduw koffie te drinken. Het is nogsteeds heel mooi weer en goed warm. Het landschap geeft gewenning want alle wegen beginnen op elkaar te lijken. Ze lopen door of langs bossen, wijngaarden of op grote velden met koolzaadbloemen. Maar dat zal wel veranderen als we de chanpagne-streek verlaten. Rond half 1 zijn we in het volgende uitgestorven dorp. En dat klinkt misschien niet aardig maar het is wel opvallend dat er in al die dorpen ‘s middags zowat niemand te zien is. Eten ze dan binnenshuis of zijn ze allemaal werken? We weten het niet maar het geeft wel dat uitgestorven gevoel! We eten in de schaduw van een lindeboom en genieten nog wat van de rust als er een wandelpaar voorbij komt. Ze blijken uit Zweden te komen en wandelen de GR in de andere richting. Ze vragen of er ergens een winkel is maar we moeten ze teleurstellen. Ze willen natuurlijk ook weten waar wij naa toe gaan en hoeveel km we ongeveer per dag lopen. Ik vertel van de pijn aan mijn voet en dat we juist vanmorgen hebben besloten om naar de dokter te gaan om te kijken wat er aan de hand is. Hij vertelt dat hij dokter is, wel geen orthopeed, en dat ik gewoon kan blijven lopen. Het wordt namelijk beter tijdens het wandelen of door rust. Eventueel kan ik van de pijn Diclofenac nemen. Laat ik die nou toch van thuis meegenomen hebben! Ze lopen weer verder en pas als ik aan Piet vertel dat ze de doorsteekroute bij Bar-sur-Seine zullen nemen omdat ze niets te eten hebben, besef ik dat ze echt geen eten hebben en dat dat nog zo’n 16 km duurt voordat ze iets kunnen kopen. Al gauw snijd ik het brood wat we nog hebben doormidden en pak ik een stuk kaas zodat Piet het ze even na kan brengen. Ze waren al een heel stuk verder maar aangenaam verrast en blij met het eten. De man wilde alleen zeker weten dat we zelf ook nog iets hadden. Ja, St Jacques zorgt voor de wonderbaarlijke dingen langs het pad maar leert je ook dat je iets terug moet doen voor alles wat je zelf ontvangt. In Bagneuse besluiten we om toch nog door te lopen naar Bragelogne omdat daar een winkel is. Het is nog een pittig stuk in de zon door de wijngaarden en moe en warm komen we in het dorpje aan. De gite d’etappe blijkt op een ”Champagne-dorpje” te zijn en bestaat uit een grote ruimte om te zitten en te koken. En boven is een slaapkamer met een douche+wc bij de hand. We krijgen meteen heerlijke koude jus d’orange en nog koffie. We doen de was, boodschappen, koken zelf en rusten lekker uit.

5 mei 2006 Bragelogne-Etourvy

We slapen heerlijk boven in de ruime slaapkamer. Als we booschappen gaan doen is er nog geen brood. Dus terug naar de gite, onze gastvrouw betalen en even een kop koffie drinken. Om 9 uur terug naar de bakker voor het brood. Als we bijna vertrekken komt er een Engelse mevrouw binnen die een hele gesprek begint en vertelt dat ze in Nederland heeft gewerkt. Op de vroege ochtend al een bijzonder contact! Er zijn donkere wolken als we aanlopen maar ook zon. We steken weer door een lopen een verkeerd pad in en kunnen niet verder. Langs een wijngaarde naar beneden naar het goede pad. Net voor Villiers-les-Bois komt er een wanderlaar naar ons toe gelopen. Hij is ook op pelgrimstocht naar Santiago, heet Ferdinand en is vertrokken op 10 april in Maasticht. Vanwege een heupblessure kan hij niet met een rugzak lopen enis hij met een camper samen met zijn vrouw. Het valt niet mee om steeds staanplaatsen voor de camper te vinden dus ze rijden nog heen en weer. Hij loopt met ons mee naar Villiers-les-Bois en gaat door als wij stoppen voor een kop koffie. Tijdens het koffiezetten komt er een inwoner van het dorp voorbij. Het blijkt een Engelsman die in Frankrijk woont te zijn. Ook praat hij over de route en over alle pelgrims die er door het dorp komen. Omdat het brandertje het niet zo goed doet, praten we over andere brandstoffen en volgens hem moet er wel wasbenzine te verkrijgen zijn. En hij dacht dat ik Mélisey ook een gite moest zijn. Maar dat vragen we wel aan het andere dorp. We lopen door naar Etourvy en de zon begint zelfs nog te schijnen. Het valt gelukkig mee want er was nogal wat regen voorspeld. In het dorpje Etourvy lopen we naar de Mairie maar die is gesloten. Ik vraag aan de juf van de school (in Frankrijk is de Mairie bijna altijd naast de school) of zij misschien een stempel heeft. Zij wijst ons en deur van de kleuterschool waar we over 10 min wel een stempel kunnen halen. We besluiten om in het hokje vlakbij die deur een boterham te eten. Als we goed zitten komt er een mevrouw om te bellen. Het blijkt een Nederlandse te zijn die hier een vakantiehuisje heeft. Voor we het weten (nadat we een stempel in de school haalden) hebben we de rugzakken weer ingepakt en zitten we bij Carolien aan een kopje echte Hollandse koffie! We krijgen ook nog soep en we kunnen nog wat overbodige spullen achterlaten die zij weer mee naar Holland nemen. Zij gaat bij een vriend voor ons vragen of er in Mélisey een overnachtingsplek is. Die blijkt er niet te zijn maar we kunnen overnachten in het Chateau (een soort jeugdherberg) en ze nodigt ons uit om te komen eten. Hoeveel bijzondere ontmoetingen kun je hebben op een dag?! De partner van Carolien heet Wim van de Donk en blijkt uit Veghel te komen. Zij hebben elkaar hier in Etourvy ontmoet tijdens een bouwproject van de Bouworde. Vandaar dat ze hier een huis gekocht hebben.  Nou dat wordt straks nog ouderwets gezellig Brabants kletsen! Vandaag eten we, met dank aan mevr. van Hooft, de laatste koffiesnoepjes.

6 mei 2006 Etourvy-Tonnerre

We hebben een erg gezellige en leuke avond en kletsen over van alles en nog wat. Fijn om weer eens een avondje gewoon Nederlands met anderen te praten. Als we ‘s morgens aanlopen hangen we de eierdoosjes nog aan de poort bij Wim en Carolien. We lopen wederom langs de weg deels omdat het korter is en deels omdat het beter loopt voor mijn voet. We hebben vandaag hele mooie vergezichten met zelfs nog kilometers ver gele lappen van de koolzaadplanten. Prachtig en bijna niet op foto te vangen! Als we 5 km voor Tonnerre op een picknickplaats willen eten komen Wim, Carolien en Maud voorbij gereden. Ze stoppen en maken nog even een praatje. Ze zijn op weg naar Tonnerre om voor een fiets voor Maud te kijken. Ook zij vonden het gezellig gisteravond en wensen ons het allerbeste voor de tocht naar Santiago. Als we zo’n anderhalfuur later Tonnerre binnen lopen komen ze nogmaals voorbij gereden en zwaaien ze voor het laatst gedag. En volgens mij lag er een fiets achter in de auto! Bij de VVV in Tonnerre krijgen we een slaapplek voor pelgrims, een kaart om door te steken naar Verzelay en een mooie stempel voor in onze pas. Omdat het nog vroeg is lopen we een beetje ”touristisch” rond in Tonnerre. We bekijken La RosseDionne een wasplaats waar vrouwen vroeger de was deden. De plaats is gemaakt rondom een bron die uit een grot ontspringt. In de grot zijn duikers gegaan om te kijken of er iets te vinden was en kwamen nooit meer terug. Bij de wasplaats kun je zo de grot inkijken en het is best een naar idee dat daar mensen ingingen en nooit meer terug kwamen. We klimmen nog naar de kerk St. Pierre maar die is gesloten. Boven bij de kerk heb je wel een prachtig uitzicht over de

stad die erg middeleeuws aandoet. We doen booschappen, douchen en gaan een lekkere crepe eten in een creperie. Alweer een dag voorbij. Jos is jarig vandaag, van harte proficiat!

7 mei 2006 Tonnerre-Nitry

Wat valt er te vertellen over vandaag: 25 km langs de weg om niet in 4 dagen maar hopelijk in 2 dagen van Tonnerre naar Verelay te lopen. Bovendien is een gladde ondergrond beter voor mijn voet want vandaag ging het lopen best goed. Het heeft gisteravond en vannacht  nog flink geregend en dus is het de hele ochtend erg mistig en vochtig, maar wel droog. Onze tijd van 3 uur regen tijdens het lopen in 5 weken blijft dus staan. In de middag klaart het op en komt de zon er zelfs bij. We lopen over een iets drukkere weg dan normaal en komen allemaal Hollanders tegen die weer naar huis moeten omdat de vakantie voorbij is. Omdat er langs die weg toch niets anders te doen is, beginnen we naar elke Nederlandse auto te zwaaien. Ze zwaaiden nog terug ook en zo hebben we vandaag toch ”contacten”. Om 15.00 uur lopen we Nirty binnen en zoals in de meeste dorpen is het ook hier erg rustig. De winkel waar we naar de slaapplek moesten informeren is tot 18.00 uur gesloten. Nog 3 uur wachten dus. Bij een auberge gaan we wat drinken maar het is er zo duur en ”bekakt” dat dat verder ook niets wordt. Op een bankje voor de kerk zet Piet koffie en ik ga kijken bij een ander hotel. Dat is net buiten het dorp en je kunt er ook eten. Terug naar Piet en dan besluiten we toch maar in het hotel te gaan want op een uur lopen voor alleen maar een maaltijd is ook weer niets. Piet gaat om 18.00 uur nog wel even naar de winkel want morgen, 8 mei, is een feestdag in Frankrijk, en dan zijn alle winkels gesloten.

8 mei 2006 Nitry-Vezelay

Het regent behoorlijk ‘s nachts maar het is gelukkig droog als we aanlopen. Wel hele donkere wolken dus we vrezen het ergste. Tot aan Précy le Sec blijft het droog en als we daar binnen koffie gaan drinken regent het. Het plekje waar we koffie drinken is het echt een Frans plekje. Een klein winkeltje met daartussen de keuken en dan het café. De eigenaresse sjouwt van het een naar het ander. Het café ziet er best netjes uit maar het winkeltje heeft lang geen poetsmiddelen gezien. In Nederland zou de keuringsdienst van Waren het pand allang gesloten hebben! Als we aanlopen is het weer droog en lopend langs de weg zijn we ‘s middags in Voutenay sur Cure. Nog een klein stukje over de weg en dan komen we weer op de route. Meteen klimmen we over een pad met veel stenen. Als we door het gehucht Herodats lopen denk ik dat het misschien wel goed zou zijn om nog even wat te drinken. Dan roept een inwoner van het gehucht ons en vraagt ons of we iets willen drinken! Voor we het weten zitten we op een stoeltje onder de bomen en vertelt de man volop. Hij komt zelf met hele mappen vol documentatie van pelgrims die hij allemaal aangesproken heeft. Wij schrijven ook iets in zijn journaal en dan gaan we verder. Hij loopt mee tot aan het pad om ons de baselick van Vezelay te laten zien. Een mooi gezicht en het lijkt zo dichtbij maar het is nog zeker 2 uur lopen. Achteraf gezien worden het de zwaarste uren. Het begint te regenen en we moeten behoorlijk klimmen. Zeker de laatste klim tot aan de baselick van Vezelay is een ware pelgrimage! Eindelijk kunnen we dan de kerk binnenstappen. Daar lopen nog heel wat mensen rond en je ziet ze naar ons kijken in onze grote ”verpakking” tegen de regen. Daardoor besef ik dat we op een markant punt in onze route zijn aangekomen en dat we best een prestatie hebben geleverd. De sfeer in de kerk is niet te beschrijven en het feit dat er al zoveel pelgrims voor mij gearriveerd zijn laat me even volschieten. We gaan naar de zusters van Sainte Marie Madeleine en vinden daar met nog 5 andere pelgrims een slaapplek. Leuk om eens een keer van anderen te ontmoeten.

14 april 2006 Namen

Rustdag vandaag dus fijn uitslapen tot 7 uur! Onze medebewoners in de kamer van de jeugdherberg, 2 studenten uit Honduras, moeten om half 8 ontbijten om de trein te halen naar La Roche. Ze zitten in een uitwisselingsprogramma en studeren in België. De paasvakantie gebuiken ze om het land wat beter te leren kennen. We ontbijten om half 9 en nemen daarna afscheid van Henk Woortman want zijn dochters komen naar Namen en hij slaapt vannacht in een hotel. Morgen zijn wij al vroeg op pad en wij lopen langs de Maas richting Dinant. Henk krijgt vandaag pas nieuwe boekjes dus hij wist nog niet hoe hij ging lopen. Och wie weet, komen we elkaar nog wel tegen onderweg. Na het ontbijt lopen we naar de stad en het lukt ons al vrij snel alle foto’s op een disc te laten zetten. Nog een enveloppe met zachte binnenkant kopen en dan gaan we naar het postkantoor. De mevrouw aan het loket maaakt gratis kopieën van mijn schrijfwerk en samen met het boekje wat we klaar hebben, via Mosana, sturen we het naar huis. Je moet het thuisfront toch ook bezig houden! Als we teruglopen komen we langs een internetcafé en we besluiten een uurtje op het net te gaan. Onze site is alweer voller geworden en er stonden weer heel wat meer reacties op. Echt heel erg leuk om dat onderweg te lezen, het draadje met thuis is dan heel ‘levendig’! Volgens mij is het inmiddels ook de hele familie rond want er komen steeds meer reacties van neven en nichten. Bijzonder! We lopen weer terug, eten een heerlijk stokbrood, doen boodschappen en bezoeken nog het archeologisch museum. Hoezo rustdag?? We hebben in heel Namen geen kerk gevonden voor een stempel en hebben er een gehaald bij het gemeentehuis. Als we bijna terug zijn bij de jeugdherberg zien we een eind verderop een kerk. Spullen weggebracht en even gaan kijken of die open is. Ja hoor, er is een viering vanwege goede vrijdag en we denken dat die wel bijna klaar is. We wachten drie kwartier maar dan wordt het ook beloond. De pastoor heeft een stempel en is bereid ons er een te geven. Komt aan het einde van de dag alles nog goed!

15 april 2006 Namen – Dinant

Het is nog heel erg rustig als we om 8 uur aanlopen. Lekker rustig op straat en gelukkig is het niet koud. Al snel rijd ons een fietser tegemoed die vraagt "Compestella"? Als we ja zeggen stopt hij. Hij heeft zelf de tocht gelopen met een paar groepen van in totaal 46 man toen hij 23 was. Nu is hij 70 dus is al enkele jaren geleden! Maar als hij er over vertelt zie je het "vuur" van St. Jaques nog branden! Een stuk verder moet Piet naar het toilet en we lopen van de Maas het dorp Profandville in. Er is een bed- en breakfast adres waar Ouvert opstaat en we gaan naar binnen. Op de deur staat aanbellen en let op de honden. Na het aanbellen gaan de honden flink te keer. Er komt niemand en de honden grommen hard en daar heb ik het niet zo op begrepen. Dus maar weer naar buiten en daar schuif ik van de trap, linkerbil blauw en een zere hand. Wat een gedoe al! Wat verder is er een hotel de deur is open en op het belletje komt een oude man tevoorschijn. We kunnen gelukkig koffie krijgen en Piet kan naar het toilet. Nog een kop koffie want die is zo lekker en dan willen we betalen. Maar dat mag niet van de eigenaar want na ons verhaal van lopen naar Santiago geeft hij ons de koffie, geweldig om mee te maken! De hand valt mee en na zo’n gebaar ga je verkwikt weer op pad. Maar van al die koffie moet je weer naar het toilet en gelukkig komen we voorbij een sluiswachterhuis waar we naar het toilet kunnen. Dan zie ik dat Piet iets op zijn broek heeft zitten ter hoogte van de binnenzak. Als hij er met zijn hand ingaat komen er twee kuipjes aardbeienjam en een zakdoek vol dezelfde jam uit. Voordat we dat eens allemaal weggepoetst hebben zijn we twintig minuten verder. Het lopen langs de Maas gaat goed en met een brunch stop zijn we om kwart voor vier bij de abdij in Leffe. In mijn beste Frans vraag ik of we daar kunnen overnachten. Meestal ratelen ze dan terug en raak ik het spoor bijster. Er komt een meneer aan de deur en die schijnt niet te mogen beslissen over het overnachten. Om half 7 komt degene terug die dat wel mag, maar ook dat is geen garantie dat we kunnen slapen. Wel mogen we de rugzakken laten staan om een andere slaapplaats te zoeken en eventueel pas om half zeven terugkomen en het risico lopen dat we niets hebben. En op paaszaterdag is dat waarschijnlijk niet zo’n goed idee. We laten de rugzakken toch maar daar en terwijl we daar weglopen verbazen we ons over zo weinig gastvrijheid. Volgens navraag voor we vertokken kon je in de Abdij altijd slapen op vertoon van je pelgrimspas. Wij ervaren nu dus dat dat niet zo is en als pelgrim worden we er even beduusd van. Maar de praktijk is dat we toch iets moeten vinden en zo lopen we door naar Dinant waar de VVV nog open is. Er is weinig mogelijkheid om te overnachten in Dinant buiten een hotel en de gastkamer zit al vol. Aan de achterkant van de VVV is een café wat ook kamers verhuurd en daar kunnen we gelukkig nog terecht. Feit is wel dat we nog een stuk heen en terug lopen om de rugzakken op te halen: die laten we nooit meer ergens staan.

16 april 2006 Dinant – Hastière

De kamer waar we terecht zijn gekomen is goedkoop behalve in de prijs. Maar goed we leggen droog en binnen en zijn weer een nacht onder de pannen. Als we aanlopen regent het en de cape gaat aan. Gelukkig is het maar een miezerregen en waait het niet hard. Aan de buitenrand van Dinant lopen we langs een kerk en besluiten we naar binnen te gaan. Daar wordt alles voorbereid voor de hoogmis van Pasen maar die begint pas om half elf. Op dat moment is het vijf voor tien en dat is wel erg lang wachten. We lopen weer door en proberen een eind verder in Auseremme naar de mis te gaan. Helaas is dat een kerk die gesloten is en lezen we dat de mis in de kerk is waar we net geweest zijn. Met Pasen dus niet naar de kerk. Wat verderop gaan we in een café koffie drinken en de eigenaar blijkt uit Eindhoven te komen en sinds 20 maanden in België woont. Hij is vol belangstelling voor onze tocht en we krijgen het tweede kopje koffie van hem. Een mooi gebaar! We lopen weer verder langs de Maas en bij Freyr gaan we een bos in. Mooi maar een erg nat pad en op een gegeven moment houdt het zandpad op bij een rots en is er een soort trottoir gemaakt langs de rots. Je kunt er lopen maar ongeveer halverwege komt de rots wat naar voren en schuifelt Piet er met de rugzak boven de Maas langsaf. Ik durf niet omdat het zwaartepunt dan naar achter zakt en ik bang ben dat ik achterover val. De oplossing is kruipend over ongeveer 1,5 meter onder het overhangend stuk door. Daarna kunnen we over het pad weer verder tot aan een wei met een stier erin. Daar lopen we dus echt niet doorheen! De route gaat daar naar links en omhoog en zo klimmen we over een glibberig en rotsig pad naar zo’n 200 meter hoogte. Het is er wel erg mooi en we lopen een paar km over de heuveltop. Halfweg lunchen we op een bank met uitzicht op de Maas en op de Waulsort. Het pad loopt weer naar beneden en dan zijn we terug aan de Maas. Eerst een heel nat en modderig pad en daarna over asfalt naar Hastiere. Vooraan is een klein tentje waar we iets fris drinken. We vragen of ze overnachtingsplekken weten en we horen dat ze in een hotel wat verderop een speciale pelgrimskamer hebben. Gelukkig is die nog vrij en alhoewel er geen douche bij is, zijn we toch zeer tevreden.

17 april 2006 Hastière – Soulme

Wat we vandaag allemaal weer meegemaakt hebben! Het begon al bij het ontbijt wat we om half 8 hadden afgesproken en we de deur op slot vonden. Pas om kwart over acht kwam er leven en konden we ontbijten. Het was overigens wel een heerlijk ontbijt. Pas na negenen op pad en eerst een brood kopen en daarna bij een kleine supermarkt nog wat fruit en broodbeleg. Langs de Maas lopen we naar Hermeton sur Meuse om de route op te pikken. Naar het centrum en daar denken we de goede weg gevonden te hebben. Niet dus want we lopen het dorp weer uit. Terug naar de kerk waar we op een bankje eerst koffie drinken. Piet loopt nog naar de kerk maar er is niemand te bekennen voor een stempel. Op de kaart zien we dat de route een stukje terug op de weg erbij moet komen. Dus lopen we terug en dat voelt altijd verkeerd. We vinden het niet en omdat we zo dom waren een eind door te lopen, moet dat hele stuk ook weer terug. Dan vinden we een klein weggetje maar geen markering. Toch zou volgens het kaartje in het boekje dat de richting moeten zijn en we lopen er maar in. Een eindje verder komt ineens de route van rechts naar beneden en gaat dan dat weggetje in: geen wonder dat we het niet konden vinden! Eindelijk goed, het is inmiddels bijna half 12 en we zijn nog maar een paar kilometer opgeschoten. De route gaat langs de beek Belvaux door de vallei lekker vlak, denken wij. Nou vergeet het maar! Soms loopt de route vlak langs het water over een zeer smal pad op een paar meter hoogte. Moeilijk lopen, goed opletten en niet naar beneden kijken! Verder is het een erg modderig pad. Op een gegeven moment moeten we omhoog klimmen en gaan behoorlijk steil de heuvel op. Het soms vasthouden van bomen is daarbij geen luxe. Boven is het heerlijk rustig en kunnen we op een boomstam lekker boterhammen eten. De zon komt af en toe zelfs door en dat is een fijn gevoel. Even later moeten we bijna net zo steil weer naar beneden en dat is een stuk lastiger. Een keer schuif ik zelfs een eind naar beneden en kan daarbij gelukkig de boom nog vastpakken. Goed dat het niet regent want dan was het echt levensgevaarlijk. Het is ook nog eens heel erg vermoeiend en dat haalt het aantal kilometers naar beneden. Maar het lukt allemaal en op een gegeven moment kunnen we het modderige pad verlaten. Nog een klim over een asfaltweggetje en dan staan we in Soulme. Daar blijkt de gite rural voor een heel jaar verhuurd te worden. Het is ook compleet ingericht huis dus daar hoeven we ons niet meer op te richten als slaapmogelijkheid. We spreken een mevrouw aan of we ergens iets kunnen drinken maar dat gaat ook al niet. Zij kent verder ook niemand die kamers verhuurt maar volgens haar kun je wel op de boerderij overnachten. We steken de straat over en kloppen aan en in mijn beste Frans begin ik weer over overnachten. Het is mogelijk maar dan wel bij de koeien. Afijn je gelooft het of niet maar we gaan de nacht doorbrengen op het hooi in onze slaapzak bij de koeien. We kunnen onszelf ook nog wassen bij de koeienstal en we kunnen zelfs met de familie meeëten. Een pelgrim (echte) is snel tevreden.

18 april 2006 Soulme – Vierves-sur-Viroin

Wat kunnen koeien veel lawaai maken ‘s nachts! Het hooi ligt best wel lekker en de slaapzak zorgt dat we het niet koud hebben. Maar de beesten produceren zoveel geluid dat je regelmatig wakker bent. Bijkomend voordeel is dat je heel vroeg bent en zo zijn we om half acht al aan het wandelen. Het zonnetje komt op en de natuur ontwaakt en alles is nog zo heerlijk rustig. Maar we worden ruw uit onze droom geholpen door alweer een modderpad langs de rivier de Hermeton. We wandelen door Vodelee en dan door het bos van Fagnes. Ook daar zijn de paden erg modderig en als we eruit komen zie je haast niet meer dat de broekspijpen zwart zijn. Kun je nagaan hoe de schoenen eruit zien! In Doische halen we een stempel bij de gemeente (alle kerken zijn nog steeds dicht) en horen daar dat er nog geen 5 minuten geleden 4 of 5 pelgrims uit Nederland waren voor ook een stempel. We meenden gisteren maar ook vandaag in alle modder voetsporen van wandelaars te zien en nu blijkt dat ook te kloppen. Misschien komen we ze nog wel tegen. Na onze lunch lopen we over de binnenwegen via Mazée naar Treignes. Daar proberen we een slaapplek te vinden maar dat lukt niet. Het hotel is dicht en er zijn nergens kamers te huur. Alleen een plaatsje verderop daar is wel een hotel maar dat is nog 3 km. Het is al half 4 maar het zal toch moeten want je kunt ook niet zomaar buiten liggen. En boeren waren er in dit dorp niet. We komen in Vierves-sur-Viroin en er is gelukkig nog een kamer. We kunnen heerlijk douchen en de kleren wassen. Dat zijn de tegenstellingen van het pelgrimeren: zo slaap je op het hooi en zo slaap je in een bed in een hotel. 

19 april 2006 Vierves-sur-Viroin – Rocroi

Wat later weg dan gedacht maar het is prachtig weer. De zon schijnt al en vandaag lopen we voor het eerst de hele dag met maar een trui aan. We we lopen veel in de bossen en zien daar ineens alle bloemen open gaan door de zon: onder de bomen is het een wit tapijt.Eindelijk lente!! Onze eerste winst boeken we in een kantine bij de visvijvers van Greuadier. we drinken daar koffie en horen van de eigenaars dat we beter over het verharde fietspad naar Oigues kunnen lopen dat is 6km en over de route is het 9,5km . Bovendien loopt het gemakelijker en ligt je tempo wat hoger.Rond 11.45 zijn we bij Oigues en lopen meteen door voor de volgende 17km. In de bossen van La France Foret d’Oigues eten we onze boterhamen.Daarna over smalle paden die soms behoorlijk smal zijn. Ongeveer halverwege zien we een wildzwijn weglopen, wat een grote beesten zijn dat zeg. Gelukkig is hij banger voor ons dan wij voor hem. Dan iis het weer klimmen en dan weer over doorwaadbare plekken lopen. De natuur is prachtig de tempratuur lekker en ons tempo ligt aardig goed. Rond 1500 uur komen we bij het gehucht Moulin Mauteau en hopen daar iets te kunnen drinken. Opeens worden we door een mevrouw aan gesproken of we pelgrims zijn en naar Santiago gaan als we dit beamen zegt ze dat we beter via haar tuin kunnen steken want de route loopt helemaal om. Op de vraag af we iets in het dorp kunnen drinken zegt ze dat er niets is.Maar als we iets nodig hebben bv water krijgen we dat van haar.Ze nodigt ons binnen uit en we moeten meteen gaan zitten en ze zet meteen koffie voor ons. Wat een geschenk uit de hemel als je behoefte had aan een rust pauze! Ze kletst vol op en omdat ik niet alles versta gaat er veel verloren. Maar ze probeert het met eenvoudige zinnen en gebaren. Ik bel bij haar even met de gite d’etappe maar daar is alles vol.Als ze hoort dat we daar niet kunnen slapen bied ze zelfs aan dat we bij haar blijven slapen. Ze heeft alleen niets in huis om voor ons eten te maken enn dat vind ze erg vervelend. We vertellen haar dat we liever naar Rocroi lopen maar haar aanbod wel erg aardig vinden. Voor haar goedheid zullen we een kaarsje branden in Santiago! Ze wuift alles weg, is gewoon in al haar eenzaamheid blij om voor iemand te kunnen zorgen. Ze begeleidt ons naar de route en bij haar brugje steken we de Franse grens over. Ze verteld ook nog dat dat stukje door de Franse gebruikt wordt om in Belgie goedkoope cigaretten te kunnen kopen! Wat een ontmoeting met een prachtig mens!In het volgende bos volgen we een zeer natte weg door de dennen met heel veel doorwaadbare paden (soms overspringbare) plaatse.Uiteindelijk komen we bij de N51 en volgen deze naar Rocroi. daar aangekomen (het is een vestingstad net als Boertange ) moeten we nog een slaapplek zoeken .Eerst naar de aphoteek voor pleisters maar ze hebben niet de goede afmeting. dan bellen met de camping of we een caravan kunnen huren. Ze vraagt of we niet een overnachtingsplaats nodig hebben voor pelgrims. Zo ja moeten we naar de office du Torisum. En daar blijkt dat er een speciaale plek is voor pelgrims een soort refugio. ze loopt mee en wijst ons het huisje met een slaapkamer en keuken en badkamer. Een prachtig onderkomen met alles wat je kunt wensen. We doen boodschappen en koken vandaag zelf.Wat huishoudelijk zeg !

20 april 2006 Rocroi – Rimogne

Omdat we een stempel van Rocroi willen hebben en het gemeentehuis pas om 10 uur open gaat (daar moest je bij ons eens mee aankomen) doen we het vanochtend rustig aan. We poetsen het huisje nog een beetje en gaan beltegoed voor onze Franse telefoon kopen. Dan even na tienen naar de gemeente, en zo hebben we er weer een stempel bij. De kaart raakt al aardig vol. We lopen terug naar de route en krijgen meteen klim naar een plateau. Boven staat een bankje en daarop bel ik eerst met mijn collega’s in Veghel. Leuk om er weer eens een aantal te horen en nu te weten dat Saskia is bevallen van een dochtertje genaamd Suus. Via de luidspreker van de telefoon doe ik mijn verhaal over de tocht tot nu toe. Verder kijken ze allemaal op de site en zijn er vol lof over. Wij hebben nog niet gezien dat er foto’s op staan en worden dus steeds nieuwsgieriger! Daarna verder maar in Herimont raken we het spoor even bijster. Na wat zoeken en omzwerven komen we er dan toch en kunnen meteen weer via een modderpad omhoog klimmen. Bij de D22 aangekomen gaan wij over deze weg naar Rimogne. Dat scheelt een hele klim! In Rimogne lopen we eerst naar de kerk voor een stempel en St. Jaques heeft gezorgd dat er 2 mannen bij de kerk zijn. Een weet waar je de stempel kan halen en volgens hem kan je daar ook slapen. Dat zou helemaal te gek zijn want we hadden er al op gerekend dat we nog zo’n 5 km moesten lopen. Na ons aanbellen doet er een mevrouw open en ze heeft een stempel en we kunnen er blijven slapen. Er wordt goed voor ons gezorgd! Omdat er in Rimogne verder geen restaurant is kunnen we ook mee eten en onze was kan zelfs in de machine. Het wordt steeds meer een aardigheid om alles voor elkaar te krijgen!

21 april 2006 Rimogne-Signy l’Abbaye

Om 8 uur vanochtend worden we met onze eigen leus om de oren geslagen. Als ik aan onze gastvrouw vraag hoeveel we moeten betalen, zegt ze dat ze niets vraagt maar dat de mensen mogen geven wat ze willen. Daar staan we dan! Als wij dat zeggen tegen mensen die Sinterklaas op bezoek willen hebben vinden ze dat heel gewoon. Nu we dat zelf te horen krijgen weten we niet wat we moeten doen. We bepalen onze prijs en mevrouw zegt tevreden te zijn. Maar het was een rare ervaring om nu eens aan de andere kant te staan! Vandaag is het de verjaardag van Piet zijn moeder en dus is het wel een bijzondere dag. En voor het eerst hebben we vandaag een hele zonnige dag met temperaturen rond de 20 graden. En we lopen met een korte broek en T-shirt. We snijden regelmatig stukken af van de route en lopen dan over binnenwegen met weinig verkeer. Het uitzicht is op deze ochtend adembenemend: de zon schijnt en het landschap wordt steeds glooiender. Daar loop je dan met zicht op een klein dorpje. In alle rust, en dat geeft toch wel het ultieme "Santiago" gevoel. Je voelt je wel een multimiljonair dat dit mogelijk is. De dag kenmerkt zich door klimmen en dalen, transpireren, de eerste zonnebrand, warmte, prachtige uitzichten en een paar kilometen vreselijke modderpaden. Rond 4 uur zijn we in Signy l’Abbaye en bemachtige een stempel bij de gemeente. Het bureau voor toerisme is al dicht dus gaan we eerst maar eens wat drinken. Een lekkere Ice Tea en met de rugzakken heb je al gauw een praatje. Alles wel op z’n Frans, maar de baas maakt een mooie pelgrimsprijs voor een kamer met douche en wc, warm eten en een ontbijt. Hoeven ook niet meer verder te zoeken.   

22 april 2006 Signy-l’Abbaye- Chateau-Porcien

Het is 7 uur ‘s avonds en ik zit (samen met Piet) met een kopje koffie voor de deur van een gymzaal van de lagere school van Catea-Porcien. Via de gemeente mag je hier als pelgrim gratis slapen, er is zelfs een douche en toilet aanwezig. We hebben weer zelf "gekookt" (gewoon een speklapje gebakken met brood erbij) en mijn wasje hangt te drogen op een zelfgespannen lijn op het grasveldje bij de gymzaal. We hebben er een behoorlijke tocht opzitten vandaag. Vanmorgen bij het ontbijt alweer alleen maar jam als broodbeleg. Mierzoet is ie meestal en dan op stokbrood best wel lekker, maar niet elke ochtend. Afijn, het is prachtig weer en we schieten best wel op. Als we om 1 uur ‘s middags onze boterhammen opeten zijn we nog maar 8 km van ons eindpunt verwijderd. Dat is in Hauteville (de lunchpauze) en vlak voor dit dorpje sprak een wandelaar ons aan over het onderweg zijn naar Santiago. Lang geleden had hij heen ook gelopen en op dit moment liep een vriend van hem de tocht. Die was nu al bij Limoges maar ook al op 12 maart in Frankrijk gestart. Leuke ontmoetingen zijn dat! Na de boterhammen krijgen we het zwaarste stuk van vandaag. Het is strakblauw en de zon brandt aan de hemel en we lopen over een soort karrenspoor over de hoogvlakte. Wel mooi om te zien maar erg warm en vermoeiend door het klimmen en dalen. Pas na Reims zal het wat vlakker worden. Als we in Chateau-Porcien aankomen staat er een groepje mensen te praten. Ik spreek ze aan om te vragen naar het info toerisme maar dat is er niet. Dan natuurlijk weer een slaapplaats en ze kijken moeilijk, er is geen hotel of zo hier. Er ontstaat een levendig gesprek en er wordt nog iemand wat gevraagd en het eind van het liedje is dat er een meneer met ons naar het huis van de jongeren loopt en daar op een brief ziet dat als de gemeente gesloten is je ergens anders navraag kunt doen. Dat blijkt bij een bar verderop in de straat te zijn en de vriendelijke meneer loopt ook daar mee naartoe. En zo krijgen we dus de sleutel van de gymzaal en hebben voor vannacht een onderdak.

23 april 2006 Chateau-Porcien – Pongivart

De ventilator loeit de hele nacht en voor mijn gevoel ben ik vaak wakker. We kunnen vroeg op en trekken rond kwart over 7 de deur achter ons dicht. We kopen nog een brood bij de bakker en dan begint de route over het jaagpad lange het Canal des Ardennes. En daar lopen we de rest van de dag soms aan de ene en soms aan de andere kant. Maar het is geen saai stuk want we lopen door bossen en struikgewas en de vogels fluiten dat het een lust is. Heerlijk die mooie, stille ochtenden met zonneschijn en veel rust. Rond half 3 zijn we in onze "stopplaats": daar is een hotel maar we lopen liever nog wat verder door. Ik bel met degene die kamers verhuurd en gelukkig kunnen we nog terecht. Het betekend nog wel 6 km lopen maar komt dan wel dichterbij het gestelde limiet van 25 km per dag. En dat laatste stukje doet je vaak de das nog om. De zon brandt en we lopen weer over de hoogvlakte en de weg is altijd langer dan je denkt. Maar om half 5 zijn we bij de boerderij waar we een kamer gehuurd hebben en vallen midden in een familiefeest. Lekkere koffie met koek en veel aandacht voor onze wandeltocht. Omdat hier geen restaurant of iets is, spreken we als eerste noodrantsoen aan.

24 april 2006 Pongivart-Reims

Wat een leuke familie! We hebben tot wel bijna 21.00 uur bij hen gezeten. Wijn met ze gedronken (Antje), gekletst in het Frans, Duits en Engels door elkaar maar er was een leuk contact. Daarna met ze aan tafel gezeten alsof je lid van de familie bent. Heerlijk! Om 8 uur vanmorgen ontbijt en door het gebuurt en nog koffie drinken was het kwart over 9 voordat we weg waren. Maar de zon scheen alweer en met zoveel gegeven warmte van tot dan toe onbekende mensen krijg je echt een ruggensteuntje om door te gaan. Eerst over de binnenwegen via een aantal plaatsen naar het Canal de l’Aisne à la Marne. Dan over het jaagpad richting Reims. Eerst is het pad goed begaanbaar maar later wordt het een pad waarvan de grond kei hard is geworden door de zon. Alle hobbels en gaten zijn voelbaar. En dat merk je aan je voeten. We zijn allebei blij als we bij de eerste brug van Reims zijn. We eten eerst brood en lopen dan Reims binnen. Wat een grote stad, je kijkt je ogen uit. De kathedraal is prachtig en we halen er een mooie stempel voor onze pas. Dan naar een soort jeugdherberg om ons te wassen en dan op zoek naar een postkantoor voor het terugsturen van de wanten, etc. En natuurlijk proberen om de foto’s en het verslag weer op te sturen, hebben ze thuis weer wat te doen!    

8 april 2006 Houthem St.Gerlach – Visé

We slapen in ons onderkomen bij het kerkhof. De zon schijnt wel als we aanlopen maar de wind is venijnig koud. Rond 10 uur lopen we in Maastricht langs de Bever Zwerfsport en gaan naar binnen om een noodrantsoenen te kopen en om koffie te drinken. Er zitten een heleboel mensen voor een GPS cursus en we hebben al heel wat gepraat over wandelen en Santiago. Bij de PTT vlakbij het station kopieren we het verslag en doen dit samen met twee boekjes op de post. Dan kunnen Erik en Kim dit weer op het weblog zetten. Dan lopen we naar het Onze lieve Vrouwenplein om bij de kapel van de Sterre der Zee een stempel te halen. We steken er ook een kaarsje aan en laten de omgeving even op ons inwerken. Als we buiten het nieuwe boekje aan het pakken zijn komt er een Spanjaard die in het Engels vraagt of we naar Santiago gaan wandelen. Hij heeft hem zelf vanaf de Pyreneeën gelopen en woont sinds drie maanden in Maastricht. Hij vindt het bijzonder dat iemand hem helemaal vanuit Nederland gaat lopen. Hij wenst ons een Bueno Camino! Als we weer aanlopen vraagt iemand of we al terugkomen of nog moeten gaan. We zeggen dat we nog mogen gaan en ook hij wenst ons een goede tocht. Ook terug over de St. Serveasbrug zijn er diverse mensen die ons een goede tocht wensen. Heel bijzonder hoor! In Oost-Maasland drinken we even een kop koffie en die eigenaar heeft er nog nooit van gehoord. Hij vind het erg mooi dat je dit op je werk kunt regelen en dat je samen kunt gaan. Zo langzamerhand begin je je speciaal te voelen. Ondanks de kou en de hard wind lukt het ons om in Visé te komen. Wel pas om half 6 en dat merk je ook aan je voeten en je lijf. Net in Visé begint het te regenen; hopelijk morgen niet.

9 april 2006 Visé – Angleur

Zo’n dag waarop je ‘s morgen helemaal leeg bent en ‘s avonds overloopt van alle opgedane ervaringen! Het is gelukkig de hele dag droog. Rond negen uur zijn we in Richelle waar we naar de kerk gaan voor een stempel. Binnen zijn ze de kerk in gereedheid aan het brengen voor Palmpasen. De pastor spreekt Nederlands en heeft zelf ook een stuk gelopen van de Camino Frances. Als hij voor ons de stempel haalt, kan een kerkganger ons duidelijk maken dat hij op een wandelgroep zit en dat 3 leden ook naar Santiago gelopen zijn. We krijgen van hem ieer een palmtakje en als de pastor een stempel heeft gezet is daar ineens iemand die ook Nederlands spreekt en foto’s wil maken. Hij vindt het zo speciaal dat wij er zijn en zo sta je voor je het weet op het altaar met de pastor en een aantal kerkgangers en worden er foto’s gemaakt. Je weet echt niet wat je overkomt maar het gloeit de hele dag nog na! De route is mooi vandaag maar stijgt en daalt behoorlijk en dan gaat het niet zo snel. Om half twee staan we aan de rand van Luik en het is tegen half 4 als we in de St. Jacobskerk zitten. Een prachtige kerk waar we een stempel krijgen en waar we even gaan zitten om de indrukken te verwerken. Dan voor de laatste 4 km naar Angleur en ook dat gaat niet vlekkenloos. Maar vandaag liepen we al vaker fout! Vanaf het station lopen we naar het centrum van Angleur en zien op de kaart dat we helemaal terug moeten naar de Maas. We zijn al doodmoe en blijken nu nog een paar km te moeten lopen. Maar het is niet anders en omdat de tijd ontbreekt en we niets vinden om te eten besluiten we dat we dat maar te bekijken als we er zijn. Als Georges Meurs arriveert, kust hij ons allebei 3 keer op de wang en heet ons van harte welkom. Wat een aardige man en hij vertelt ons meteen dat hij voor eten heeft gezorgd. Geweldig! We schrijven ons in en hij brengt ons naar de refugio waar we kunnen douchen. Om 7 uur moeten we op nr 137 zijn want daar kunnen we eten. De tafel is gezellig gedekt met kaarsen enzo en we hebben een heerlijke avond. Om 10 uur gaan we pas terug naar de refugio en we hebben het over van alles en nog wat met Georges en Rosalie gepraat. Fantastisch dat er zulke mensen zijn!

10 april 2006 Angleur – Esneux

Vanmorgen hebben Georgee en Rosalie ons naar het beginpunt gebracht en was het wel half 11 voor we gingen starten. Piet gaf aan Rosalie nog een jacobsschelp aan een ketting van zijn moeder en ze erg geëmotioneerd. We namen afscheid van elkaar alsof we beste vrienden waren. Heel bijzonder dat er in een dag zo’n band kan ontstaan! Misschien komen we ze onderweg nog tegen want zij starten a.s zondag voor een tocht op de fiets. Dat zou echt fantastisch zijn! Door hun warmte en positieve energie heb ik vanmorgen voor het eerst niet liggen tobben over vinden van een slaapplaats voor de komende nacht. Want dat is voor mij nog steeds een moeilijk punt; de zekerheid van weten waar je slaapt loslaten en toch met zekerheid weten en er vertrouwen in hebben dat je elke avond een plekje hebt. Het is vandaag een mooie tocht met veel klimmen en dalen dus schitterende uitzichten maar ook erg vermoeiend. We zijn blij als we 4 uur in Esneux aankomen. We zien een plaatje van een refuge Gimal en daarna nog een paar. Ineens houdt het op en bij navraag kent niemand de refuge. De tourist info heeft ook al geen gegevens maar wel een paar adressen om te overnachten. We gaan eerst een kop koffie drinken en vragen ook daar naar de refuge. De bazin zoekt in een boekje maar vindt het daarin ook niet. Ze belt wel voor ons naar een paar andere adressen. En bij het laatste adres blijkt de gastvrouw Nederlands te spreken. Voor mensen met rugzakken is het iets goedkoper dus dat is wel prettig. Onderweg naar het adres gaan we naar de kerk voor een stempel maar het is gesloten. Tegenover in het gemeentehuis is nog wel iemand aanwezig dus doen we het vandaag met die stempel. Na een klein half uur zijn we op ons logeeradres waar we in het Nederlands en Frans converseren met de gastheer. Tegen betaling kunnen we nog warm eten dus voor vandaag is het weer gelukt!

11 april 2006 Esneux – La Sarte

Onze gastheer brengt ons met de auto naar ons startpunt, de ingang van parc Mary. Dat scheelt een heel stuk! We zijn vol goede moed maar het klimmen en dalen langs de heuvels, hoe mooi het ook is, vergt enorm veel van ons. Dan nog doorsteken langs de weg en het laatste stuk is ook weer klimmen en dalen. We zijn gewoon veel te lang aan het wandelen en onderweg en komen in km maar matig vooruit. In Villers-le-Temple overwegen we zelfs de bus naar Huy te namen maar dat is toch onze eer te na! We redden het toch weer en net voordat we in Huy zijn komen we door La Sarte. Daar is een mooie kerk en Piet wil proberen een stempel te bemachtigen want vandaag is dat nog niet gelukt. Aan de zijkant is een deur open en hij gaat zelfs tot in de kerk maar er is niemand. Ik blijf bij de buitendeur wachten en opeens komt er een man die een afspraak heeft met de pastoor. Hij blijkt zelfs nog Nederlands te praten! De pastoor wordt elk moment verwacht en we mogen in een warme kamer op hem wachten. Als hij komt krijgen we een hand en als hij hoort dat we onoderweg zijn naar Santiago kunnen we zelfs blijven slapen. Er is een ontmoetingsruimte waar we op onze matjes kunnen liggen. Er zijn toiletten en er is een keuken. De man die als eerste aankwam is zelfs bereid om met ons naar Huy te rijden om wat te eten te halen. Mensen zijn echt nog wel behulpzaam merken wij. Dit slapen zo is echt pelgrimeren!

12 april 2006 La Sarte – Sclayn

We zorgen dat we voor de viering van half 8 ´s morgens klaar zijn en lopen naar Huy. Daar ontbijten we en kopen een brood voor vandaag. Als we aan willen lopen komen we voor de eerste keer een medepelgrim tegen. Hij stelt zich voor als Henk Woortman, hij is degene die ons op een slaapadres al een paar keer voor is geweest! En omdat hij een rustdag heeft ingebouwd hebben we hem ingehaald. Misschien zien we hem vandaag nog! We besluiten om niet de route te volgen maar langs de Maas te lopen. Daar is het in ieder geval vlak en dan sparen we onze krachten een beetje. Ook langs de Maas is van alles te zien en we zijn al snel een heel eind. Het weer klaart eerst op maar dan gaat het waaien en wordt het kouder. In Andenne halen we een stempel bij het gemeentehuis en dan naar de Tourist info voor een slaapplek. Er is niets in Andenne en we moeten verder naar Sclayn, ongeveer 5 km. Het is wel een overnachting bij iemand die iets heeft met pelgrims. Het huis ligt aan de route en is herkenbaar aan de schelp. De plek waar we slapen is op een zolder met matrassen, allemaal wel heel licht en netjes. We kunnen ook nog eten en ik kan zelfs mijn was allemaal wassen in de machine. Verder heeft Philippe, de gastheer, een draagbare pc. en kunnen we ook weer eens onze site bekijken. Prachtig met alle foto´s van de mis en het stukje uit de krant. En al die reacties zijn hartverwarmend om te lezen! Gelukkig dat we dat weer eens gezien hebben   

13 april 2006 Scalyn – Namen

Voor het eerst regent het vanmorgen als we aanlopen en moet de regencape aan. We hebben besloten om vandaag de route te volgen en niet langs de Maas te lopen. Het eerste stuk gaat over een voetpad naast de weg en het is de hele tijd klimmen. Dus we hebben alweer bijna spijt van onze beslissing. Boven in Vezin lopenn we fout maar daarna vinden we toch weer de goed weg. Als we een bushokje vinden besluiten we daar koffie te drinken. Daarna is het droog en lopen we door kleine dorpen met veel oude en vervallen huizen. Er staan ook nog eens een heleboel huizen te koop. Hier zijn ook veel winkeltjes en cafe´s opgeheven en veel zaken zijn gewoon gesloten. Dus het behalen van stempels valt ook niet altijd mee! We lopen ook nog door een prachtig bos en komen uiteindelijk in Beez weer terug langs de Maas. De route loopt nu verder langs deze rivier naar Namen. Als we daar aankomen begint het weer te regenen. De route met de jacobsschelpen bezorgt ons bij de St. Jacobskerk maar deze is ook gesloten. Een man die ons daar ziet staan vraagt of we nog verder moeten lopen. Nee, we zeggen dat we een slaapplek zoeken en hij wijst ons hoe we naar de jeugdherberg komen. Echt een heel eind terug aan de Maas, zeker een half uur lopen. Dan vraag ik aan een mevrouw of ze weet waar de Tourist info is en ook dat is nog een heel stuk lopen. Als ze hoort dat we naar de Jeugdherberg willen biedt ze aan om ons met de auto te brengen. Wat fijn dat mensen je zomaar willen helpen, daar zijn we heel dankbaar voor. We kunnen voor twee nachten in de jeugdherberg blijven en kunnen dan morgen een beetje uitrusten en Namen wat bekijken.